ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 18 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2017
Κινηματογράφος | Ταινίες

Νερούδα , 2016 (Neruda)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Πάμπλο Λαραΐν
Σενάριο
Γκιγιέρμο Καλδερόν
Πρωταγωνιστούν
Λουίς Νιέκο, Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ, Μερσέντες Μοράν, Ντιέγο Μουνιός, Αλεχάντρο Γκόικ, Αλφρέντο Κάστρο, Εμίλιο Γκουτιέρες Κάμπα
Διάρκεια
107
Χώρα
Χιλή, Αργεντινή, Γαλλία, Ηνωμένες Πολιτείες, Ισπανία
Είδος
Βιογραφική αλληγορία
Πρεμιέρα
09 Φεβρουαρίου 2017

Ο Λαραΐν παραδίδει μια εντελώς αντισυμβατική, ασεβή, συχνά αστεία και ηδονιστική μερική βιογραφία του νομπελίστα ποιητή, Πάμπλο Νερούδα, επινοώντας πρόσωπα και καταστάσεις, παίρνοντας ρίσκα, και λειτουργώντας αποκλειστικά… ποιητική αδεία.

Η δεύτερη περσινή σινεβιογραφία του χιλιανού σκηνοθέτη –δίπλα στην αγγλόφωνη «Jackie» – εστιάζει σε μια μικρή περίοδο της ζωής του εμβληματικού νομπελίστα ποιητή και διπλωμάτη, Πάμπλο Νερούδα (1904-1973). Συγκεκριμένα, στην μεταπολεμική Χιλή του 1948, όταν ο τότε γερουσιαστής του Κομμουνιστικού Κόμματος, Ρικάρντο Ρέγιες Μπασοάλτο (το «Πάμπλο Νερούδα» ήταν λογοτεχνικό του ψευδώνυμο), συγκρούεται με την φιλοαμερικανική κυβέρνηση του Γκονζάλες Βιντέλα (Κάστρο), κηρύσσεται persona non grata και καταδιωκόμενος από τις αρχές διαφεύγει πρώτα στην Αργεντινή κι εν συνεχεία στην Ευρώπη.

Στην αφήγηση του Λαραΐν υπάρχουν, βέβαια, αληθινά πρόσωπα, όπως η αργεντινή εικαστικός και δεύτερη γυναίκα του Νερούδα, Ντέλια ντελ Καρίλ (Μοράν) ή ο Πάμπλο Πικάσο (Κάμπο). Το κεντρικό, όμως, δίπολο που κινεί την αφήγηση είναι επινοημένο. Προεκτείνοντας την βιογραφική πληροφορία, που θέλει τον Νερούδα λάτρη της αστυνομικής λογοτεχνίας, σεναριογράφος και σκηνοθέτης ρίχνουν στο κατόπι του ποιητή τον φανταστικό αστυνομικό επιθεωρητή, Όσκαρ Πελουσονό (Μπερνάλ, πολύ καλός), έναν φιλόδοξο και κατά στιγμές γελοίο διώκτη, που κινείται μεταξύ off νουάρ εξομολογήσεων και προσωπικών του δαιμόνων. Όπως χαρακτηριστικά εξηγεί ο ίδιος ο σκηνοθέτης, πρόκειται για μια «ψεύτικη βιογραφία. Δημιουργήσαμε ένα “νερουδιακό” φιλμ, όχι ένα φιλμ για τον Νερούδα. Ένα διήγημα, που ο Νερούδα θα ήθελε να διαβάσει».

Τούτη η τολμηρή προσέγγιση παραδόξως λειτουργεί, ραντίζοντας με χιούμορ, ποιητικό οίστρο και σουρεαλισμό το κυνήγι γάτας-ποντικού μεταξύ του λογοτέχνη και του επινοημένου αστυνομικού. Εκεί, όμως, όπου η ταινία πραγματικά μεγαλουργεί είναι στη σκιαγράφηση της προσωπικότητας του ίδιου του Νερούδα. Ξεχάστε τις συνήθεις αγιογραφίες μεγάλων προσωπικοτήτων. Ο Νερούδα του Λαραΐν, χάρη και στη χυμώδη ερμηνεία του Νιέκο, είναι ένας πανηδονιστής δανδής, εγωκεντρικός και ολίγον σνομπ, που τραμπαλίζεται μεταξύ υψηλών κοινωνικοπολιτικών ιδανικών και ρηχού αυτοθαυμασμού, που λατρεύει τα καταγώγια, τις γυναίκες, το ποτό και τη σαγήνη των λέξεων, που απολαμβάνει το status του, αλλά και το κυνήγι του από τον αστυνομικό. Προσωπικά, σχεδόν τον αντιπάθησα… Η αισθησιακά φλουταρισμένη φωτογραφία (Σέρχιο Άρμοστρονγκ) και το λυρικό μουσικό θέμα (Φεδερίκο Γιούσιντ) συνδυάζονται άψογα με την παλλόμενη, γρήγορη αφήγηση χτίζοντας κάτι που συγγενεύει πολύ με… ποίημα του Νερούδα. Μολαταύτα, φοβάμαι πως πρόκειται για ταινία που δε απευθύνεται στον μέσο θεατή.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες