ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 23 ΙΟΥΝΙΟΥ 2017
Κινηματογράφος | Ταινίες

Πενήντα πιο Σκοτεινές Αποχρώσεις του Γκρι , 2017 (Fifty Shades Darker)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Τζέιμς Φόλι
Σενάριο
Νάιλ Λέναρντ
Πρωταγωνιστούν
Ντακότα Τζόνσον, Τζέιμι Ντόρναν, Έρικ Τζόνσον, Μάρσα Γκέι Χάρντεν, Κιμ Μπέισινγκερ, Ρίτα Όρα, Λουκ Γκράιμς, Μπέλα Χίθκοουτ
Διάρκεια
119
Είδος
Ερωτικό Δράμα
Πρεμιέρα
09 Φεβρουαρίου 2017

Ο Κρίστιαν επιστρέφει διεκδικώντας την (εργαζόμενη πια) Αναστέιζα, το ιλουστρασιόν σεξ μεταξύ τους γίνεται συναινετικό και ποτίζεται με συναίσθημα, κάποιοι υποσκάπτουν την αναδυόμενη ευτυχία τους –κι η χλιδή πάει σύννεφο.

Ποιος είπε ότι οι εθισμένοι στο σαδομαζοχιστικό σεξ δισεκατομμυριούχοι δεν έχουν αισθήματα; Το δεύτερο φιλμ της τριλογίας, που μεταφέρει στην σινεμά την σουξεδιάρικη σεξορομαντική «Γκρι» λογοτεχνία της Ι Ελ Τζέιμς, το αποδεικνύει περίτρανα: ο 27χρονος ευειδής και (ακόμα πιο) γυμνασμένος δισεκατομμυριούχος, Κρίστιαν Γκρέι (Ντόρναν) αδυνατεί να ξεπεράσει την άβγαλτη φοιτήτρια, Αναστέιζα Στιλ (Τζόνσον, πάντα ανθρώπινη και συμπαθής), που τον είχε φτύσει στο τέλος της πρώτης ταινίας  αηδιασμένη από τον άκαρδο κυνισμό πίσω από τα γκλαμουράτα σαδομαζοχιστικά τεχνάσματα, στα οποία την είχε μυήσει. Επιστρέφει, λοιπόν, στη ζωή της, αγοράζει τον εκδοτικό οίκο στον οποίον εργάζεται πλέον, της τάζει λαγούς, πετραχήλια και –εδώ είναι το ζουμί– μια πιο κανονική σχέση, χωρίς δεσμευτικά συμβόλαια, όρους και μυστικά. Μέχρι να τελειώσει η ταινία, της έχει κάνει και πρόταση γάμου. Θα ζήσουν, άραγε, αυτοί καλά κι εμείς άσ’ το καλύτερα; Θα το μάθουμε στην τρίτη ταινία, βεβαίως-βεβαίως.

Ωστόσο, η μεταστροφή του συναισθηματικά απροσπέλαστου Κρίστιαν αφήνει ένα δραματουργικό κενό (δίνοντας, βέβαια, λίγο περισσότερο ερμηνευτικό εύρος στον Ντόρναν). Διότι καθώς ο πολυεκατομμυριούχος γλυκαίνει και ανοίγεται και τα ροζ όνειρα της Αναστέιζα δείχνουν να πραγματώνονται, η πάλη μεταξύ της ρομαντικής σεμνοτυφίας της κοπελιάς και της κυνικής προχώ σεξουαλικότητας του Κρίστιαν, που διαπότιζε την προ διετίας πρώτη ταινία, ακυρώνεται. Οπότε; Οι Φόλι και Λέναρντ –που διαδέχονται το γυναικείο σκηνοθετικο-συγγραφικό δίδυμο της πρώτης ταινίας– προκρίνουν αντ’ αυτού μια διαφημιστικής αισθητικής ηδονοβλεπτική κατάδυση στη νέα πραγματικότητα του ζεύγους: χλιδή πάνω στο τρικάταρτο κότερο ή στο ρετιρέ του Γκρέι, πολύ περισσότερα εξωτερικά πλάνα στις ομορφιές του Σιάτλ, απανωτά ζουμ στα οπίσθια, τις ρώγες και το βλέμμα της Τζόνσον, καθώς η νεαρά «τελειώνει» πότε με τη βοήθεια κολπικών σφαιριδίων, πότε δεχόμενη τρεις-τέσσερις ξυλιές στα πισινά ή χάρη σ’ ένα μεσαιωνικού ύφους γκάτζετ που της ακινητοποιεί τα σκέλια σε ανοιχτή θέση. Α ναι, όσοι (κυρίως, όμως, όσες) θα πάνε στην ταινία για να χαζέψουν ιλουστρασιόν σοφτ σεξ, θα ανταμειφθούν. Αντιθέτως, όσοι ψάχνουν για κάτι που να θυμίζει πλοκή, μάλλον θα απογοητευτούν. Η παρουσία της κακιασμένης ώριμης κυρίας (Μπέισινγκερ, με τσιτωμένο ζυγωματικό και κρεμασμένο προγούλι) που είχε μυήσει τον Κρίστιαν στον σαδομαζοχισμό, η άκυρη εμφάνιση μιας σαλεμένης πρώην «σκλάβας» (Χίθκοουτ) του, και η σεξουαλική παρενόχληση της Άνα από το αφεντικό της, όλα περνάνε στο ντούκου. Λογικό. Εδώ, ήρθαμε για οφθαλμόλουτρο, έτσι δεν είναι;

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες