ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 18 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2017
Κινηματογράφος | Ταινίες

Αυτοκρατορία , 2016 (Imperium)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ντάνιελ Ραγκούσις
Σενάριο
Ντάνιελ Ραγκούσις
Πρωταγωνιστούν
Ντάνιελ Ράντκλιφ, Τόνι Κολέτ, Τρέισι Λετς, Σεθ Νάμριτς, Σαμ Τραμέλ, Κρις Σάλιβαν
Διάρκεια
109
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Αστυνομικο-κοινωνικό θρίλερ
Πρεμιέρα
09 Φεβρουαρίου 2017

Η διείσδυση ενός νεαρού πράκτορα του FBI στις σέχτες της αμερικανικής φασιστο-τρομοκρατίας για την απόσπαση πληροφοριών μοιράζεται ικανοποιητικά μεταξύ θριλερικής αγωνίας και «αντικειμενικής», σχεδόν νατουραλιστικής, απεικόνισης νεοναζιστών, ρατσιστών, συνομωσιολόγων, κ.λ.π.

Εκκινώντας από σεναριακή ιδέα ενός πρώην πράκτορα του FBΙ, ο αμερικανός σκηνοθέτης Ντάνιελ Ραγκούσις ντεμπουτάρει στη μεγάλου μήκους μυθοπλασία με ένα θέμα καραεπίκαιρο (ας όψεται ο νεόκοπος πλανητάρχης Ντόναλντ). Και τα καταφέρνει μια χαρά, συνδυάζοντας το θριλερικό στοιχείο και το ατομικό δράμα των ηρώων του με το φλέγον ζήτημα της τρομοκρατίας. Αλλά όχι της «εισαγόμενης» τζιχαντιστικής. Εδώ, οι εν δυνάμει τρομοκράτες που καλείται να προσεταιριστεί/ ξεψαχνίσει ο πράκτορας του FBI, Νέιτ Φόστερ (Ράντκλιφ), είναι λευκοί αμερικανοί πολίτες, ενίοτε υπεράνω υποψίας, οι οποίοι εμπνέονται από μια φανατισμένη σαλάτα που μιξάρει αντισημιτισμό, χιτλερικό «Αγώνα», άρια υπεροχή, την Κου Κλουξ Κλαν, την παρακαταθήκη του Μακβέι, συνωμοσιολογία, και σκέτο ρατσισμό.

Οι τρεις-τέσσερις σκηνές, όπου μέσα από κοφτό μοντάζ (Σάρα Κόριγκαν) και δυσοίωνη μουσική (Ουίλ Μπέιτς) βλέπουμε φωτογραφίες ή πλάνα με όλους αυτούς τους λωλούς φονταμενταλιστές εν δράσει είναι άκρως αποκαλυπτικές –και θυμίζουν λίγο ντοκιμαντέρ. Από δίπλα, βέβαια, υπάρχει και η ατομική ιστορία του Νέιτ που, υπό την καθοδήγηση της προϊστάμενής του (Κολέτ, καλή), ξυρίζει την κεφάλα του, επιμορφώνεται διαβάζοντας εμβριθώς σχετικά πονήματα και καταφέρνει να γίνει αποδεκτός στους κόλπους διάφορων οργανώσεων –σκίνχεντ, Άρια Αδελφότητα, ΚΚΚ, κ.ά.– που λειτουργούν ως συγκοινωνούντα δοχεία. Και πιθανόν να σχεδιάζουν μεγάλο τρομοκρατικό χτύπημα με ραδιενεργό καίσιο στην πρωτεύουσα Ουάσινγκτον…

Το «Imperium» –που δανείζεται τον τίτλο του βιβλίου που εξέδωσε το 1948 ο αμερικανός ακροδεξιός εθνικιστής, Φράνσις Πάρκερ Γιόκι– δεν έχει καθόλου πιστολίδια, κασκαντεριλίκια κι άλλα τέτοια πρακτορίστικα κλισέ. Αντιθέτως, προκρίνει μια κατά κανόνα πιστευτή διάσταση, είτε σκιαγραφεί το προφίλ ενός ιντερνετικού «ιεροκήρυκα» (Λετς, ο συγγραφέας του «Αύγουστος») της λευκής υπεροχής, είτε φωτίζει τα ηθικά διλήμματα του Νέιτ στην προσπάθειά του να μην προδώσει την πραγματική του ταυτότητα. Κι εδώ, ο Ράντκλιφ δίνει μια πολύ καλή ερμηνεία ως καλλιεργημένος, ευσυνείδητος και (δυστυχώς γι’ αυτόν) χαμηλότονος πράκτορας. Οι δε σκηνές του με την Κολέτ είναι επίσης καλές και διαφωτιστικές για όλη αυτή την παρανοΐλα που ανθεί στη χώρα του αλλοπρόσαλλου προέδρου Τραμπ.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες