Κινηματογράφος | Ταινίες

Η Κλούβα , 2016 (Eshtebak)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Μοχάμεντ Ντιάμπ
Σενάριο
Χαλέντ και Μοχάμεντ Ντιάμπ
Πρωταγωνιστούν
Νέλλυ Καρίμ, Χάνι Αντέλ, Ταρίκ Αμπντέλ Αζίζ, Άχμεντ Αμπντέλ Χαμίντ, Ουαλίντ Αμπντέλ Γκανί, Ατέφ Αμάρ, Μοχάμεντ Αντέλ
Διάρκεια
97
Χώρα
Αίγυπτος, Γαλλία
Είδος
Πολιτική αλληγορία
Πρεμιέρα
09 Φεβρουαρίου 2017

Γυρισμένη υποδειγματικά και εξ ολοκλήρου μέσα σε αστυνομική κλούβα, στη διάρκεια των αιματηρών συγκρούσεων στο μεταεπαναστατικό Κάιρο του 2013, η ταινία καταγράφει, χωρίς να σχολιάζει, το φανατισμό –και τις ψευδαισθήσεις.

Η μόλις δεύτερη ταινία του Αιγύπτιου Ντιάμπ –μετά το επίσης δυνατό «Οι γυναίκες του λεωφορείου 678» – είναι πρώτα απ’ όλα ένα τεχνικό επίτευγμα. Διότι η κάμερα του αξιέπαινου διευθυντή φωτογραφίας, Άχμεντ Γκαμπρ, από τους τίτλους έναρξης έως εκείνους του τέλους, δε βγαίνει στιγμή από την αστυνομική κλούβα του τίτλου. Εντός της, με τη βοήθεια και του εξαιρετικού ήχου, καταγράφονται σκηνές αλλοφροσύνης, πανδαιμόνιου, φανατισμού, μα και απλής ανθρώπινης αλληλεγγύης, καθώς η αρχικά άδεια κλούβα γεμίζει προοδευτικά με διαδηλωτές. Υποστηρικτές του στρατού –που καθαίρεσε τον εκλεγέντα πρόεδρο Μόρσι μετά την Αιγυπτιακή Άνοιξη του 2011– στοιβάζονται στο μεταλλικό τροχήλατο κουτί-φυλακή, μαζί με αντίπαλους υποστηρικτές της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, ενώ μεταξύ των συλληφθέντων υπάρχουν και δυο αμερικανο-αιγύπτιοι φωτορεπόρτερ του ΑΡ, ένα παιδί, ένας σχεδόν «αμέτοχος» άστεγος, μα κι ένας στρατιώτης που έχασε την ψυχραιμία του και κλειδώθηκε από τους ανωτέρους του στην κλούβα μαζί με τους κρατούμενους. Άντρες, γυναίκες, νέοι, γέροι, λαϊκοί, αστοί, μοντέρνοι, παραδοσιακοί, όλοι μαζί εγκλωβισμένοι κι ατάκτως ερριμένοι…

Χωρίς στιγμή να παίρνει θέση υπέρ της μίας ή της άλλης πλευράς, ο Ντιάμπ, με αρωγό το νευρώδες μοντάζ του Άχμεντ Χαφέζ, συνδυάζει στιγμές έντασης και πολιτικοθρησκευτικού φανατισμού, με άλλες πιο ανθρώπινες (ένας νεφροπαθής πρέπει να ουρήσει, ας πούμε, ή το κυκλικό περπάτημα των κρατούμενων μέσα στην κλούβα, ώστε να εναλλάσσεται η πρόσβαση στα ανοικτά παράθυρα μέσα στο βορειοαφρικανικό λιοπύρι), ενώ προς το τέλος πέφτουν και κάποια μάλλον αχρείαστα ντεσού για τις σχέσεις μεταξύ κάποιων κρατούμενων (ένας τα’ χει κρυφά με την αδελφή του άλλου, λόγου χάρη). Συγχρόνως, από τα παράθυρα ή το παρμπρίζ της κλούβας παρακολουθούμε κάθε τόσο θραύσματα του χάους που εκτυλίσσεται έξω, στους δρόμους, με διαδηλωτές, δακρυγόνα, ελεύθερους σκοπευτές, στρατό, λιθοβολισμούς και κάτι αλλόκοσμες δέσμες λέιζερ να μπαινοβγαίνουν στα πλάνα. Και πίσω από όλα αυτά, βέβαια, ο αμελητέος ανώνυμος πολίτης να ισοπεδώνεται από την επίσημη Ιστορία…

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες