ΠΕΜΠΤΗ 21 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2017
Κινηματογράφος | Ταινίες

Μια πόλη δίπλα στη θάλασσα , 2016 (Manchester by the Sea)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Κένεθ Λόνεργκαν
Σενάριο
Κένεθ Λόνεργκαν
Πρωταγωνιστούν
Κέισι Άφλεκ, Λούκας Χέτζες, Κάιλ Τσάντλερ, Μισέλ Ουίλιαμς, Γκρέτσεν Μολ, Μάθιου Μπρόντερικ
Διάρκεια
137
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Δράμα
Πρεμιέρα
16 Φεβρουαρίου 2017

Η πολυσυζητημένη ταινία καταδύεται στις τραγωδίες και τα τραύματα μιας τυπικής αμερικανικής οικογένειας με τρόπο φυσικό, αβίαστο (αν και λίγο σχοινοτενή), καταδεικνύοντας πως τελικά ο χρόνος δεν τα γιατρεύει όλα.

Έξι οσκαρικές υποψηφιότητες, διθύραμβοι για την ερμηνεία του Άφλεκ (καλός είναι, αλλά δεν ενθουσιάστηκα) και πολλή κουβέντα ακολουθούν την τρίτη ταινία του ολιγογράφου Λόνεργκαν. Προσωπικά, θα την προτιμούσα πιο συμπυκνωμένη στο χρόνο της (παρεμπιπτόντως, είναι η τρίτη ταινία της εβδομάδας με διάρκεια πάνω από δυο ώρες) και με λιγότερη μουσική και τραγούδια. Μολαταύτα, το πασίγνωστο αντάτζιο του Αλμπινόνι, που ντύνει την σπαρακτική σκηνή-αστροπελέκι λίγο μετά τη μέση του φιλμ, εξηγώντας το ψυχικό άλγος του πρωταγωνιστή και βάζοντας τα πράγματα στη θέση τους, με κάλυψε απόλυτα. Ο πρωταγωνιστής είναι ο Λι Τσάντλερ (Άφλεκ), ένας ψιλοαγενής, μοναχικός, και λιγομίλητος θυρωρός-μάστορας σε πολυκατοικία της Βοστώνης, που συχνά πλακώνεται με αγνώστους στα μπαρ. Όμως, στα πολλά φλασμπάκ, στο γενέθλιο Μάντσεστερ λίγα χιλιόμετρα παραδίπλα, βλέπουμε ότι κάποτε ήταν αλλιώς. Αγαπησιάρης με την τέως γυναίκα του, Ράντι (Ουίλιαμς, εξαιρετική στον σύντομο ρόλο της) και τις δυο κορούλες τους, τυπικός αμερικανός buddy όλο μπύρες και αντρο-καζούρα με τους φίλους του, χαβαλές με τον μικρό ανiψιό του, Πάτρικ… Ο θάνατος του μεγάλου του αδελφού (Τσάντλερ, κουφή συνωνυμία με το χαρακτήρα) από καρδιακή προσβολή φέρνει τον απρόθυμο, κατηφή Λι πίσω στο Μάντσεστερ. Τα της κηδείας, οι υποχρεώσεις –και αίφνης, η ύστατη επιθυμία στη διαθήκη του νεκρού: να αναλάβει ο αδελφός την κηδεμονία του 16χρονου πια Πάτρικ (Χέτζες, θαυμάσιος), αφού η πρώην αλκοολική μητέρα του (Μολ) έχει ξαναπαντρευτεί. Ο Λι δεν το θέλει καθόλου. Γιατί αυτό που κουβαλάει στην ψυχή του –και που κάνει τους κατοίκους της μικρής κωμόπολης να ψιθυρίζουν σαν τον βλέπουν «Είναι ο γνωστός, Λι Τσάντλερ;»– απλώς δεν τον αφήνει…

Η ταινία μοιάζει με καρκινικό παλίμψηστο, πάνω στο οποίο οι χαρακτήρες ξεδιπλώνουν μια στρώση τους, αργότερα τη διανθίζουν, ή την ανασκευάζουν με μια άλλη, αφήνοντας τη ζωή να αναδύεται έτσι ρευστή και απρόβλεπτη όπως στ’ αλήθεια είναι. Εκτός από την προρρηθείσα τραγική σκηνή-εξήγηση, που έρχεται, επίσης, μέσω φλασμπάκ, υπάρχουν αρκετές ακόμη γεμάτες από καθημερινή αλήθεια, σωστά ζυγισμένες συμπεριφορές και καλογραμμένοι διάλογοι (ξεχωρίζουν η τυχαία συνάντησή του Λι με την Ράντι και οι περισσότερες με τον εξωστρεφή, θετικό και… ερωτιάρη ανιψιό). Το δε φινάλε, δε φέρνει τη λύτρωση-κάθαρση που έχουμε συνηθίσει στο σινεμά. Πολύ απλά, επειδή η ζωή δεν είναι σινεμά…

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες