ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 28 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2017
Κινηματογράφος | Ταινίες

Η ζωή μιας γυναίκας , 2016 (Une vie)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Στεφάν Μπριζέ
Σενάριο
Στεφάν Μπριζέ, Φλοράνς Βινιόν
Πρωταγωνιστούν
Ζουντίτ Σεμλά, Ζαν-Πιερ Νταρουσέν, Γιολάντ Μορό, Σβάν Αρλό, Νινά Μερίς, Ολιβιέ Περιέ, Κλοτίλντ Εζμέ
Διάρκεια
119
Χώρα
Γαλλία, Βέλγιο
Είδος
Δράμα εποχής
Πρεμιέρα
16 Φεβρουαρίου 2017

Εξαιρετική φωτογραφία και φωτισμός σε αυτή την λεπταίσθητη, μα κάπως ακαδημαϊκή, μεταφορά του μυθιστορήματος του Μοπασάν για την ζωή μιας ταλανισμένης αριστοκράτισσας στην γαλλική επαρχία του 19ου αιώνα.

Αποφοιτώντας από το μοναστήρι-οικοτροφείο εν έτει 1819, η νεαρή Ζαν (Σεμλά, πολύ καλή) επιστρέφει στον πατρογονικό πύργο στη Νορμανδία στο πλευρό των γονιών της, του βαρόνου Σιμόν-Ζακ Λε Περτίς ντε Βοντ (Νταρουσάν) και της βαρόνης Αντελαΐντ (Μορό). Είναι εσωστρεφής και κόσμια, αλλά λαχταράει όσο τίποτα να «ξεκινήσει» τη ζωή της. Πολύ σύντομα, υπακούοντας στις γονικές επιθυμίες, η Ζαν θα παντρευτεί τον γοητευτικό γειτονικό υποκόμη Ζουλιέν ντε Λαμάρ (Αρλό), που θα αποδειχτεί ένας τσιγκούνης μπερμπάντης (και δεν θα ‘χει και καλό τέλος). Δύσκολες εγκυμοσύνες, συζυγική απιστία, κοινωνική καταπίεση, προβλήματα υγείας, κλονισμένες φιλίες, διάχυτη απογοήτευση, συν η προοδευτική αποκαθήλωση της αριστοκρατίας, όλα σημαδεύουν ανεπανόρθωτα την άλλοτε ρομαντική ψυχή της Ζαν. Ο Μπριζέ, μέσα από μια διαδοχή σύντομων και συχνά υπαινικτικών σκηνών (π.χ. μνήματα που υπονοούν ένα θάνατο που προηγήθηκε), μεταφέρει με σεβασμό και καλαισθησία στη μεγάλη οθόνη το πρώτο μυθιστόρημα του Γκι ντε Μοπασάν (το οποίο, όπως και ο γαλλικός τίτλος του φιλμ, ονομάζεται απλώς «Μια ζωή»). Αξιοποιώντας υποδειγματικά τους φυσικούς φωτισμούς, η κάμερα του Αντουάν Εμπερλέ εστιάζει την περισσότερη ώρα στην Ζαν-Σεμλά και μέσα από γκροπλάν και λήψεις μέσης απόστασης χώνεται, θαρρείς, στην ψυχή μιας (ακόμη…) αποκαρδιωμένης γυναίκας του προπερασμένου αιώνα, που ενηλικιώνεται αγκαζέ με την απομάγευση και καταλήγει μια πικρόχολη γριά... 

Η ταινία –που απέσπασε το βραβείο FIPRESCI στην περσινή Μόστρα– διαθέτει εξαιρετικά φροντισμένη διεύθυνση παραγωγής, που δεν εξιδανικεύει μα ούτε απλοποιεί την περιγραφόμενη εποχή, ενώ και ολόκληρο το καστ καταθέτει αξιόλογες ερμηνείες. Το πρόβλημα, μωρέ, είναι πως ο ικανότατος σκηνοθέτης (του εξαιρετικού «Ο νόμος της αγοράς») παραδίδει μια κάπως ακαδημαϊκή ταινία, που δεν εκπλήσσει, δεν ταρακουνάει και λίγο αγγίζει τον σημερινό θεατή. Όχι, δηλαδή, πως κάτι τέτοιο θα ήταν εύκολο. Εδώ, ακόμη και η σκέτη ανάγνωση του κλασικού μυθιστορήματος μπορεί και να άφηνε ασυγκίνητους ορισμένους αναγνώστες του 21ου αιώνα.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες