ΤΕΤΑΡΤΗ 20 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2017
Κινηματογράφος | Ταινίες

John Wick | Κεφάλαιο 2 , 2017 (John Wick: Chapter 2)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Τσαντ Σταχέλσκι
Σενάριο
Ντέρεκ Κόλσταντ
Πρωταγωνιστούν
Κιάνου Ριβς, Ρικάρντο Σκαμάρτσιο, Ίαν ΜακΣέιν, Common, Ρούμπι Ρόουζ, Κλάουντια Τζερίνι, Λόρενς Φίσμπερν, Μπρίτζετ Μόιναχαν
Διάρκεια
122
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Περιπέτεια δράσης
Πρεμιέρα
16 Φεβρουαρίου 2017

Μαφιόζοι και λοιπός υπόκοσμος δεν αφήνουν τον Ουίκ ν’ αγιάσει και να αποσυρθεί, το σενάριο εντελώς γκάου, ο Κιάνου αφασικός, το πιστολίδι ατέρμονο, η διάρκεια απάλευτη –είναι, όμως, όμορφα γυρισμένο.

Τι να λέμε τώρα… Ας ξεκινήσουμε από τα καλά. Όπως διαπιστώσαμε στο προ τριετίας παρθενικό σινε-έπος με ήρωα τον ολιγόλογο, χήρο τέως εκτελεστή Τζον Ουίκ (Ριβς), ο νεοφυής Σταχέλσκι (πρώην κασκαντέρ, μεταξύ άλλων, και του Κιάνου στα «Matrix») έχει σκηνοθετικές αρετές.
Χαρακτηριστικό που του έχει ήδη διασφαλίσει τη σκηνοθεσία του επερχόμενου νέου «Χαϊλάντερ» και που πιστοποιείται σε τούτο το απερίγραπτα ανεγκέφαλο σίκουελ. Η προ τίτλων σεκάνς, ας πούμε, –με τον τσαντισμένο Ουίκ να ανακτά τη συλλεκτική του Mustang από ρώσους μαφιόζους που του την είχαν κλέψει, παίζοντας επί πέντε λεπτά συγκρουόμενα μέσα στο πάρκινγκ και ξυλοφορτώνοντας ταυτόχρονα νταβρατισμένους μπράβους– είναι εξαιρετικά γυρισμένη.
Καταπληκτικό μοντάζ (Ίβαν Σιφ), ενδιαφέρουσες γωνίες λήψης, ατμοσφαιρικός ρυθμός, και θεαματικά αληθινά σταντ (δίχως ψηφιακές παρεμβάσεις, εννοώ) επαναλαμβάνονται σ’ όλη τη διάρκεια του φιλμ. Η οποία, ωστόσο, είναι κουραστικά μεγάλη.

Έχουμε ήδη πιάσει τα αρνητικά, τουτέστιν. Το στόρι: ανεκδιήγητο και ξεχειλωμένο πέραν περιγραφής. Ο Τζον μας, πάντα λακωνικός και αγέλαστος, αφού κάνει «мир» (ειρήνη) με τον Ρώσο αρχινονό, γυρίζει στην σπιταρόνα του να αράξει με τον νέο αβάπτιστο σκύλο του (ο παλιός είχε φονευθεί στην πρώτη ταινία). Και δέχεται νυχτερινή επίσκεψη του Ιταλού, αυτή τη φορά, μαφιόζου, Σαντίνο ντ’ Αντόνιο (Σκαμάρτσιο). Αρνείται, όμως, να συνεργαστεί μαζί του –έχει αποσυρθεί, το παλικάρι, τι το πιέζετε; Οπότε ο Ιταλός του πυρπολεί την σπιταρόνα. Ε, κι αναγκάζεται ο Ουίκ να αναλάβει για λογαριασμό του Σαντίνο το ξεπάστρεμα της ίδιας του της αδελφής (του Σαντίνο, καλέ). Παρεμπιπτόντως, η σκηνή με την εκτέλεση της παραγγελιάς και την Ιταλίδα ηθοποιό Τζερίνι να σβήνει αιμόφυρτη στην ημιφωτισμένη, μπαρόκ εσωτερική πισίνα σε έπαυλη της Ρώμης είναι επίσης πολύ στυλάτη. Μην μπούμε σε άλλες λεπτομέρειες, αλλά και μετά το φονικό, τον Ουίκ τον κυνηγάει σύσσωμη η… Εκτελεστική Διεθνής. Ο Common, ο πάντα απολαυστικός ΜακΣέιν, ο Φράνκο Νέρο (ναι, αυτοπροσώπως), μια, και καλά, κωφάλαλη εκτελεστής (Ρόουζ), και ο Φίσμπερν, ως αρχινονός των… κλοσάρ (σας είπα: δεν παίζεται το στόρι) πρωτοστατούν σ’ ένα ατέλειωτο πιστολίδι-κλωτσομπουνίδι του χάι-τεκ, φραγκάτου υποκόσμου.

Εκτός από τον σπουδαιοφανή φειδωλό λόγο που εκστομίζουν απαξάπαντες οι χαρακτήρες, εκτός από το δήθεν camp χιουμοράκι, την αιματηρή βία και τη «διαφημιστική» πολυτέλεια που ειδωλοποιούν το διεθνές έγκλημα, το μεγαλύτερο κακό του «Τζον Ουίκ 2» είναι… ο ίδιος ο Ουίκ. Ο τρόπος που ο Ριβς εκφέρει τις λιγοστές ατάκες του θυμίζει –στην καλύτερη– τον τρόπο που μιλάει κανείς σε αυτοματοποιημένη τηλεφωνική υπηρεσία: ποοολύυυ α ρ γ ά, επίπεδα, με μικρή χρονοκαθυστέρηση. Ωχ, λάθος –υπάρχει μεγαλύτερο κακό. Είναι προφανές, στο φινάλε της ταινίας, ότι έπεται κι άλλη συνέχεια.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες