ΠΕΜΠΤΗ 24 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2017
Κινηματογράφος | Ταινίες

Αντίδοτο στην Eυεξία , 2016 (A Cure for Wellness)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Γκορ Βερμπίνσκι
Σενάριο
Τζάστιν Χέιδ
Πρωταγωνιστούν
Ντέιν ΝτεΧάαν, Τζέισον Άιζαξ, Μία Γκοθ, Σίλια Ίμρι, Ίβο Νάντι, Άντριαν Σίλερ, Χάρι Γκρένερ
Διάρκεια
146
Χώρα
Γερμανία, Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Θρίλερ
Πρεμιέρα
16 Φεβρουαρίου 2017

Αυτό που ξεκινάει ως υποβλητικά φιλμαρισμένη εφιαλτική εκδοχή πολυτελούς σπα, μπερδεύεται με μεταφυσικό θρύλο, και τελικά εκτραχύνεται ανοικονόμητα σε camp μπαλαφάρα, παρά την ωραία κεντρική ιδέα και τη γενική αισθητική.

Κρίμα, ρε γαμώτο. Η ταινία του σκηνοθέτη των «Πειρατών της Καραϊβικής» και του αμερικανικού ριμέικ του «Ringu», είναι μια χαμένη ευκαιρία. Που ξεκινάει υποσχόμενα, προχωράει εντυπωσιακά –και αν σφύριζε τη λήξη γύρω στο 100’, συμμαζεύοντας κομμάτι και το στόρι γύρω από την ενδιαφέρουσα κεντρική ιδέα, θα ήταν μια… άλλη ταινία. Αλλά, όχι! Βερμπίνσκι και Χέιδ το τραβάνε τόσο πολύ –σε διάρκεια, ανάμιξη ειδών, σεναριακές τζιριτζάντζουλες και καταγέλαστο σπλάτερ– που είναι άξιοι της μοίρας τους (η βαθμολογία προσπαθεί να συγκεράσει τα δυο άκρα, πάντως). Ο Λόκχαρτ (ΝτεΧάαν, καλός), νεαρό στέλεχος νεοϋορκέζικης μεγαλοεταιρείας, στέλνεται σε πολυτελές σπα των ελβετικών Άλπεων (εκπληκτικό location στην γερμανική Βάδη-Βυτεμβέργη) για να βρει τον διευθύνοντα σύμβουλο, που κουράρεται εκεί. Όμως, η αδιόρατα απειλητική συμπεριφορά προσωπικού και διευθυντή (Άιζαξ) του σπα, κάτι παλιές ιστορίες για τον αιμομίκτη γαλαζοαίματο ιδιοκτήτη του πύργου που πρωτοαξιοποίησε τα «θαυματουργά» ιαματικά νερά του πριν από 200 χρόνια, η παρουσία μιας ξυπόλητης, επιεικώς αγγελοκρουσμένης κοπελίτσας (Γκοθ), μαζί με διάφορα απρόοπτα (ένα τροχαίο, λόγου χάρη) και κάμποσα δυσερμήνευτα χούγια πελατών, θα επιτείνουν την αίσθηση του Λόκχαρτ πως κάτι πολύ νοσηρό ρέει σ’ αυτό τον υδάτινο ναό υγείας και ευεξίας. Και θα έχει δίκιο. Αλλά μόλις αρχίζει να το ξεσκεπάζει, ξεκινάει το πανηγύρι της υπερβολής, που λέγαμε. Μεταφυσικές παπάρες, σεναριακές τρύπες και αψυχολόγητα φτηνά κόλπα τινάζουν στον αέρα την ωραία ατμόσφαιρα που είχε στηθεί έως τότε (η φωτογραφία του Μπόγιαν Μπαζέλι, πάντως, παραμένει θαυμάσια μέχρι τέλους). 

Αυτή η βλακώδης κλιμάκωση αποδυναμώνει τρία καλά στοιχεία που κουβαλάει το φιλμ: α) έναν υποβλητικά νοσηρο-πολυτελή χώρο, που συνδυάζει προπολεμική ασκητική λειτουργικότητα με γκόθικ προχώ ευρηματικότητα, β) τη συνδυαστική αποστροφή που προξενούν, ατάκτως ερριμμένες, διάφορες «δημοφιλείς» φοβίες (φίδια, οδοντίατρος, γηρατειά, πνιγμός κ.λ.π.) και γ) και κυριότερο, τη διττή υπόσταση της ασθένειας (γενικώς), που αφενός ξορκίζεται σ’ αυτούς τους σύγχρονους ναούς ευεξίας, αφετέρου, όπως λέει κι ο διευθυντής του σπα, στον σημερινό άρρωστο κόσμο μας, η ασθένεια είναι τελικά το καμπανάκι που, ως άλλη θεραπεία-σοκ, σε κάνει να συνειδητοποιήσεις το νόημα της ζωής. Αλλά είπαμε, η ταινία πήγε άκλαυτη, προ θεραπείας…

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες