Κινηματογράφος | Ταινίες

Αφανείς Ηρωίδες , 2016 (Hidden Figures)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Θίοντορ Μέλφι
Σενάριο
Άλισον Σρέντερ, Θίοντορ Μέλφι
Πρωταγωνιστούν
Ταράτζι Πι Χένσον, Οκτάβια Σπένσερ, Τζανέλ Μόνα, Κέβιν Κόσνερ, Κίρστεν Ντανστ, Τζιμ Πάρσονς, Μαχερσάλα Άλι, Γκλεν Πάουελ
Διάρκεια
127
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Βιογραφική δραμεντί
Πρεμιέρα
23 Φεβρουαρίου 2017

Τρεις (υπαρκτές) μαύρες γυναίκες μαθηματικοί συνεισφέρουν καθοριστικά στο τότε αναδυόμενο διαστημικό πρόγραμμα των ΗΠΑ, ενώ ρατσισμός, Ψυχρός Πόλεμος και ανισότητα των φύλων πασπαλίζονται με γλυκερό χιούμορ και feel-good ελαφράδα.

Το 2016, η Fox αγόρασε από την Αφροαμερικανίδα, Μάργκο Λι Σέτερλι, τα δικαιώματα για το πρώτο της βιβλίο, πριν καν το ολοκληρώσει. Και εγένετο πατ-κιούτ τούτη η συμπαθητική, ανάλαφρη ταινία με θέμα τρεις άγνωστες μα σημαντικές μαύρες επιστημόνισσες, που όχι μόνο βοήθησαν με το έργο τους την NASA στην ψυχροπολεμική «μάχη του διαστήματος», αλλά κατήγαγαν νίκες στην αέναη μάχη κατά των φυλετικών διακρίσεων και της ανισότητας ανδρών και γυναικών. Διότι μιλάμε για μια εποχή με χωριστές τουαλέτες για λευκούς και μαύρους και γυναίκες-εργαζόμενες που λογίζονταν περίπου τόσο χρήσιμες όσο οι… καφετιέρες. Βέβαια, η σκηνοθεσία του Μέλφι (του «St. Vincent ο αγαπημένος μου άγιος») κι ακόμη περισσότερο το οσκαροϋποψήφιο σενάριο υιοθετούν μια light και συχνά κωμική προσέγγιση, καθώς η Κάθριν Τζόνσον (Χένσον), η Ντόροθι Βον (Σπένσερ, υποψηφιότητα β’ ρόλου) και η Μαίρη Τζάκσον (Μόνα) –όλες πρόσωπα υπαρκτά, που βλέπουμε σε φωτογραφίες στους τίτλους τέλους– βγαίνουν δειλά-δειλά από τα παρασκήνια της αφάνειας και των προκαταλήψεων διεκδικώντας εύσημα για το ρόλο, που ήδη διαδραμάτιζαν ως εργαζόμενες μαθηματικοί στο Κέντρο Αεροναυτικής στο Χάμπτον της Βιρτζίνια. Η όλη δράση τοποθετείται το 1962, λίγο πριν την παρθενική αποστολή του αστροναύτη Τζον Γκλεν (Πάουελ) σε τροχιά γύρω απ’ τη Γη κι ενώ οι Σοβιετικοί είχαν ήδη «σκοράρει» με τον Γκαγκάριν. Παράλληλα, η ταινία παρακολουθεί, ακόμη πιο ζαχαρωμένα και «τηλεοπτικά», την προσωπική ζωή των τριών αυτών γυναικών.

Η ανασύσταση εποχής είναι εξαιρετική, το στόρι ενδιαφέρον, αλλά διάλογοι και καταστάσεις ρέπουν προς μια εύπεπτη σπουδαιοφάνεια –όταν δεν ζουζουνίζουν χαριτωμένα με τον κλισαρισμένο, αγαπησιάρικο τρόπο και την προφορά των μαύρων του Νότου... Μοναδική εξαίρεση, ένα σοβαρότατο ξέσπασμα της Τζόνσον/ Χένσον, όταν το αφεντικό της την εγκαλεί που λείπει από το γραφείο της, κι εκείνη του εξηγεί πως για να κάνει την ανάγκη της πρέπει να πάει στις τουαλέτες των μαύρων στην άλλη άκρη του Κέντρου. Πολύ καλός ο Κόσνερ, στο ρόλο του (επινοημένου) αφεντικού, και μάλλον ο μόνος πολυδιάστατος χαρακτήρας του φιλμ.   

Αντίλογος: Τέλος πάντων, εδώ δεν πρόκειται για ντοκιμαντέρ του Discovery. Η ταινία είναι μια χαρά: εύληπτα μηνύματα, ιστορίες δικαίωσης, ρομάντζο, και ad astra θετική διάθεση. Ταμάμ για το πλατύ κοινό.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες