Κινηματογράφος | Ταινίες

T2 | Trainspotting 2 , 2017

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ντάνι Μπόιλ
Σενάριο
Τζον Χοτζ
Πρωταγωνιστούν
Γιούαν ΜακΓκρέγκορ, Γιούαν Μπρέμνερ, Τζόνι Λι Μίλερ, Ρόμπερτ Κάρλαϊλ, Άντζελα Νεντιάλκοβα
Διάρκεια
117
Χώρα
Ηνωμένο Βασίλειο
Είδος
Δράμα
Πρεμιέρα
02 Μαρτίου 2017

Το πολυαναμενόμενο σίκουελ του μυθικού «Trainspotting» ξαναμαζεύει τους ίδιους αντι-ήρωες στο Εδιμβούργο 21 χρόνια αργότερα, διατηρώντας πολλά από τα χαρακτηριστικά του πρωτότυπου, αλλά αποπνέοντας και μια πλαδαρότητα –του μεσήλικα;

Λοιπόν, σε γενικές γραμμές το τόλμημα του Μπόιλ, του Χοτζ, και της πρωταγωνιστικής τετράδας να γυρίσουν τη συνέχεια της εμβληματικής τους ταινίας δικαιώνεται. Ναι, εντάξει, κάποια ευρήματα (σαν το φρενήρες μοντάζ του Τζον Χάρις, τα διαγώνια καδραρίσματα, ή το πάγωμα της εικόνας του Άντονι Ντοντ Μαντλ) κάνουν αρκετά déjà vu, ενώ η ιστορία είναι λιγότερο «επείγουσα» και περισσότερο πλαδαρή. Αλλά στην τελική, νομίζω, αυτό ακριβώς συμβαίνει και με τους ήρωες του σίκουελ: μεγάλωσαν, πλαδάρεψαν, αλλά κατά βάθος δεν ξεκόλλησαν ποτέ από εκείνα τα παλιά χούγια της νιότης τους. Εικοσιένα χρόνια μετά το πρώτο φιλμ, ο Ρέντον (ΜακΓκρέγκορ) –ο οποίος, θυμίζω στους επιλήσμονες, το είχε σκάσει με 16.000 λίρες από ένα ντιλ ηρωίνης που είχαν οργανώσει όλοι μαζί– επιστρέφει στο Εδιμβούργο από το Άμστερνταμ, όπου έμενε όλα αυτά τα χρόνια. Η συνάντησή του με τον Σπαντ (Μπρέμνερ), που παραμένει τζάνκι, με τον άλλοτε κολλητό του, Σικ Μπόι (Μίλερ), που το  χει γυρίσει στην κοκαΐνη και βιοπορίζεται εκβιάζοντας χρηστούς επιβήτορες με βίντεο από τις ακόλαστες εκτροπές τους και τέλος με τον εσαεί βίαιο Μπέγκμπι (Κάρλαϊλ), που το έχει μόλις σκάσει από τη φυλακή και διψάει πάντα για εκδίκηση προς τον κλέφτη Ρέντον, θα εξελιχθεί σ  έναν ορυμαγδό αναμνήσεων, απελπισίας, βίας, χιούμορ, αντρικής φιλίας, ματαιώσεων, μουσικής, ξεκαθαρίσματος –και ναρκωτικών, βεβαίως-βεβαίως.

Από την πρώτη στιγμή που ο Ρέντον βγαίνει στο κέντρο της γενέτειράς του και τον υποδέχεται μια… Βουλγάρα που μοιράζει μπροσούρες με τουριστικά αξιοθέατα της πόλης, καταλαβαίνουμε πως το Εδιμβούργο έχει αλλάξει. Το ίδιο και οι χωρίς προκοπή ήρωες της ιστορίας. Στο μεδούλι τους, όμως, λέει ο Μπόιλ, παραμένουν τα ίδια χαμένα παιδιά που τριπάρουν με τη ζωή χωρίς πρόγραμμα ή καμιά σπουδαία προοπτική. Και τώρα, είναι κι η κρίση του μεσήλικα, η συνειδητοποίηση πως βρίσκονται πιο κοντά στο τέλος παρά στην αρχή, που βαραίνει ακόμα περισσότερο πάνω τους… Οπτικά το σίκουελ είναι το ίδιο τολμηρό, σπιντάτο και χαζευτικό όσο το πρωτότυπο. Αφηγηματικά, όμως –παρά το δικαιολογημένο ξενέρωμα που πηγάζει από την ίδια την ηλικία των χαρακτήρων– τούτη η συνέχεια είναι σίγουρα πιο καθισμένη. Ειδικά η τελική… συγγραφική δικαίωση του Σπαντ παραείναι ζαχαρωμένη και mainstream για Trainspotting. Συνολικά, ωστόσο, η ταινία δε θα απογοητεύσει τους οπαδούς-γνώστες της. Πιθανότατα δε, θα ικανοποιήσει και όσους δεν είχαν δει την αρχική ταινία-σταθμό.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες