ΠΕΜΠΤΗ 27 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2017
Κινηματογράφος | Ταινίες

Η πιο ευτυχισμένη μέρα στη ζωή του Όλι Μάκι , 2016 (The Happiest Day in the Life of Olli Maki)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Γιούχο Κουοσμάνεν
Σενάριο
Μίκο Μιλιλάχτι, Γιούχ Κουοσμάνεν
Πρωταγωνιστούν
Γιάρκο Λάχτι, Όνα Αϊρόλα, Έρο Μίλονοφ, Γιόνας Σαάρταμο, Μίκα Μέλεντερ, Τζον Μπόσκο Τζούνιορ
Διάρκεια
92
Χώρα
Φινλανδία, Σουηδία, Γερμανία
Είδος
Βιογραφικό δράμα Α/Μ
Πρεμιέρα
02 Μαρτίου 2017

Καταπληκτική ασπρόμαυρη φωτογραφία, στιβαρή μα λεπταίσθητη σκηνοθεσία, έξοχη ανασύσταση εποχής, ωραίες ερμηνείες και μια πρωτόφαντη μίξη ρομαντισμού και ντοκιμαντερίστικης αμεσότητας –όλα, στην υπηρεσία μιας καθόλου τυπικής… πυγμαχικής ταινίας- διαμαντάκι.

Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Φινλανδού Κουοσμάνεν πετυχαίνει κάτι περίπου αδύνατο: να είναι μια πυγμαχική βιογραφία και ταυτόχρονα μια ρομαντική ιστορία γεμάτη καθάρια αγάπη για τον άνθρωπο. Καταλεπτώς φινιρισμένη, από τους ρετρό τίτλους έναρξης έως το τελευταίο ολόφωτο πλάνο, ώστε να θυμίζει, χωρίς να μιμείται ακαδημαϊκά, ταινία-ντοκουμέντο από τη δεκαετία του 1960, «Η πιο ευτυχισμένη μέρα» αναφέρεται στον πολυδιαφημισμένο αγώνα επαγγελματικής πυγμαχίας που έδωσε τον Αύγουστο του 1962 στο Ελσίνκι ο Φινλανδός μποξέρ, Όλι Μάκι (80 ετών σήμερα), εναντίον του Αμερικανού Ντέιβι Μουρ, πρωταθλητή κόσμου στην κατηγορία φτερού. Ο Κουοσμάνεν παρακολουθεί την αθλητική προετοιμασία και κυρίως τη μάχη με τα κιλά (αγωνιζόταν στη βαρύτερη κατηγορία) που δίνει ο Όλι (Λάχτι, εξαιρετικός), ενώπιον μιας κάμερας που φιλμάρει ειδησεογραφικό ντοκιμαντέρ της εποχής για τον «Φινλανδό ήρωα». Ακόμα περισσότερο, όμως, η ταινία καταγράφει τον αναδυόμενο έρωτα του Μάκι για την Ράγια (Αϊρόλα, υπέροχη), μια κοπελίτσα όλο σκανδιναβική υγεία και αφτιασίδωτη ομορφιά που γνωρίζει ο πυγμάχος σ’ ένα γάμο στην επαρχιακή γενέτειρά του στην εναρκτήρια σκηνή του φιλμ. Τα εκκολαπτόμενα ΜΜΕ της εποχής ζουμάρουν στον Όλι «τους», η καλή κοινωνία του Ελσίνκι στήνεται για μια χειραψία του, ο πατρικός μα επιτήδειος μάνατζερ-προπονητής (Μίλονοφ, επίσης πολύ καλός) τον τρέχει από προπόνηση σε συνέντευξη, ο αγώνας πλησιάζει, αλλά το βλέμμα και το μυαλό του Όλι είναι στη Ράγια.

Η φωτογραφία του Τζέι Πι Πάσι είναι μαγική (δείτε, ας πούμε, τη σκηνή που ο γυμνός μποξέρ βουτάει σε μια από τις χίλιες λίμνες της πατρίδας του), η δε διεύθυνση παραγωγής κάνει παπάδες με την ανασύσταση εποχής, από τα ρετρό διαφημιστικά πόστερ, έως την τελευταία γυναικεία κόμμωση των κομπάρσων. Όλοι οι ηθοποιοί είναι θαυμάσιοι, αλλά ο Λάχτι φέρει μοναδικά και την αθλητική πειθαρχία του Μάκι, μα και μια αδιόρατη μελαγχολία-εσωστρέφεια που αντιδιαστέλλεται με το ολόφωτο χαμογελαστό πρόσωπο της Αϊρόλα. Ο Φινλανδός πυγμάχος ξέρει, όπως και άλλοι γύρω του, πως μάλλον δεν έχει καμία τύχη απέναντι στον επαγγελματία Μουρ (Μπόσκο Τζούνιορ). Το μεγαλείο της ταινίας, όμως, είναι πως τον Όλι η προοπτική της ήττας δεν τον πειράζει. Είναι ερωτευμένος, ζει ακριβώς τη ζωή που θέλει μέσα στη φύση της άσημης γενέτειράς του, ε, δεν είμαστε όλοι φτιαγμένοι για εξουθενωτικές φιλοδοξίες, νίκες και μεγάλα κατορθώματα. Μια συγκινητική αυτοαποδοχή αναβλύζει από αυτήν τη σπουδαία «μικρή» ταινία. Μια σοφή υπαρξιακή πληρότητα, ζυγισμένη σαν γροθιά πυγμάχου, τρυφερή σαν χάδι ερωτευμένου. Μη φοβηθείτε το φινλανδικό/ μποξερικό/ βιογραφικό/ αριστίκ του πράγματος. Απλώς δείτε την.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες