ΤΡΙΤΗ 30 ΜΑΪΟΥ 2017
Κινηματογράφος | Ταινίες

Υποψίες , 2015 (Abluka)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Εμίν Αλπέρ
Σενάριο
Εμίν Αλπέρ
Πρωταγωνιστούν
Μεχμέτ Οζγκούρ, Μπερκάι Ατές, Τουλίν Εζέν, Μουφίτ Καγιατσάν, Οζάν Ακμπάμπα
Διάρκεια
119
Χώρα
Τουρκία, Γαλλία, Κατάρ
Είδος
Κοινωνικό δράμα
Πρεμιέρα
02 Μαρτίου 2017

Η κατάδυση δυο αδελφών στην παράνοια, την οποία θρέφουν ο γενικευμένος φόβος και η καχυποψία που μαστίζουν μια τρομοφοβική, δυστοπική και πολιτικά έκρυθμη Κωνσταντινούπολη ενός ακαθόριστου μέλλοντος. Αριστοτεχνικό σφυροκόπημα αισθήσεων.

Βραβευμένη με το Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής στη Μόστρα του 2015 κι έχοντας μαζέψει πάνω από 10 άλλες διεθνείς διακρίσεις, η μόλις δεύτερη δουλειά του 42χρονου Τούρκου είναι μια κυριολεκτικά συγκλονιστική ταινία. Αφηγούμενος την ιστορία δυο αδελφών που καταβυθίζονται σε μια φρενίτιδα καχυποψίας και ψυχοπαθολογικού φόβου για τον άλλον (τον όποιον άλλον), ο Αλπέρ στήνει ένα ανελέητο σκηνικό που ξεσκίζει όραση και ακοή. Βρισκόμαστε σε μια μονίμως υποφωτισμένη, καπνισμένη και «μπλεϊντρανερικά» ξεχαρβαλωμένη παραγκούπολη έξω από την Κωνσταντινούπολη. Όχι απαραιτήτως τη σημερινή, καίτοι αυτό το δυστοπικό μέλλον σχεδόν ταυτίζεται με το τώρα. Και δίπλα στις φωτιές, τους καπνούς, τα «αντιστασιακά» γκραφίτι και τον διάχυτο ζόφο, αδιάκοποι ήχοι από εκρήξεις, γδούπους, συναγερμούς, φορτηγά, φωνές ή δελτία ειδήσεων για νέες τρομοκρατικές επιθέσεις επιτείνουν το κλειστοφοβικό ψυχοπλάκωμα. Μέσα σ  αυτό το εφιαλτικό σκηνικό, ο Καντίρ (Οζγκούρ) αποφυλακίζεται μετά από 20 χρόνια, υπό τον όρο να ενταχθεί σε μυστική κρατική ομάδα, που ψάχνει στα σκουπίδια ενοχοποιητικά υλικά κατασκευής βομβών. Τον τοποθετούν στην παλιά του γειτονιά, όπου ξανασμίγει με τον Αχμέτ (Ατές), το μικρό του αδελφό που βιοπορίζεται σκοτώνοντας αδέσποτα σκυλιά.

Υιοθετώντας ρυθμούς ψυχολογικού θρίλερ, ο Αλπέρ μετατρέπει την αρχική χαρά για το αδελφικό σμίξιμο σε μια διάχυτη καχυποψία στα όρια της παράνοιας. Ο Καντίρ φτιάχνει συνομωσιολογικά σενάρια για το ζευγάρι που του νοίκιασε στέγη. Αλλά και για τον Αχμέτ, ο οποίος, εξίσου παρανοημένος και ο ίδιος, έχει σπιτώσει ένα από τα σκυλιά που όφειλε να σκοτώσει. Η κρατικής έμπνευσης τρομοφοβία, αβεβαιότητα και καχυποψία, που απλώνεται σαν επιδημία επιτείνοντας το πολιτικό χάος, δεν αφήνει κανέναν ανεπηρέαστο. Ειδικά το θεατή… Ένα κλιμακούμενο αίσθημα ανησυχίας και καταδίωξης σε διαποτίζει, οδηγώντας σε προς το συγκλονιστικό «γονυπετές» φινάλε…

Αντίλογος: Ε, τώρα, ξέρετε πώς είναι με τα κινηματογραφικά φεστιβάλ: όχι σπάνια οι ταινίες που βραβεύουν είναι «δυσπρόσιτες» για το ευρύ κοινό. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, παρά τις υποβλητικές (όσο και γνώριμες) εικόνες ταραχών που μαστόρικα πιάνει η κάμερα του Δανού διευθυντή φωτογραφίας, Άνταμ Γιάντρουπ, η παρακολούθηση της ταινίας πιθανότατα θα εξουθενώσει τον αμύητο θεατή. Η παραβολική ιστορία, βέβαια, για μια κοινωνία στα κάγκελα υπό τον φόβο της τρομοκρατίας, είναι και σημαντική και καραεπίκαιρη. Ο «αισθητηριακός», όμως, τρόπος με τον οποίον παρουσιάζεται, μπορεί να βγάλει νοκ-άουτ τον ανυποψίαστο σινε-θαμώνα του παρασκευοσάββατου…

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες