ΤΡΙΤΗ 30 ΜΑΪΟΥ 2017
Κινηματογράφος | Ταινίες

Η Συνωμοσία της Σκιάς , 2016 (La mécanique de l'ombre)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Τομά Κρουιτόφ
Σενάριο
Τομά Κρουιτόφ, Γιάν Γκοζλάν
Πρωταγωνιστούν
Φρανσουά Κλιζέ, Ντενί Πονταλιντές, Σαμί Μπουαζιλά, Σιμόν Αμπκαριάν, Άλμπα Ρορβάκερ
Διάρκεια
93
Χώρα
Γαλλία, Βέλγιο
Είδος
Κατασκοπικό θρίλερ
Πρεμιέρα
09 Μαρτίου 2017

Καραβοτσακισμένος ανυποψίαστος πολίτης μπλέκει ερήμην του σε μια σκοτεινή υπόθεση με τηλεφωνικές παρακολουθήσεις, και προεκλογικές πολιτικές ίντριγκες, σε μια στιλάτη, ατμοσφαιρική και καλοπαιγμένη αφήγηση, που, δυστυχώς, κλιμακώνεται χαζά και αναληθοφανώς.

Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Κρουιτόφ έχει ένα πρώτο 45λεπτο ατμοσφαιρικό και υποσχόμενο. Μέσα από ωραία φωτογραφία (Αλέξ Λαμάρκ) –που επιμένει στο μικρό, ανθρωποκεντρικό κάδρο με εντυπωσιακά γκροπλάν προσώπων και αντικειμένων– μας μπάζει στη ζωή του Ντιβάλ (Κλιζέ, πολύ καλός). Πρώην αλκοολικός, χωρισμένος και με πρόσφατη εργασιακή υπερκόπωση-κατάρρευση, ο άνεργος μονήρης μεσήλικας δέχεται μια παράξενη επαγγελματική πρόταση από κάποιον αγέλαστο, μυστηριώδη κύριο Κλεμάν (Πονταλιντές): να πηγαίνει καθημερινά επί οκτάωρο σε μισοάδειο διαμέρισμα, όπου θα απομαγνητοφωνεί (από παλιό μαγνητικό κασετόφωνο) υποκλεμμένες τηλεφωνικές συνομιλίες, τις οποίες θα καταγράφει σε παλιά ηλεκτρική γραφομηχανή. Αυτή η προτίμηση σε παλιά, συμβατικά μέσα και η δυσπιστία προς τις νέες καλωδιωμένες (και διάτρητες) νέες τεχνολογίες διαποτίζει όλη την ταινία επιτείνοντας την αίσθηση αόρατης απειλής. Χώρια που αυτή η σεναριακή επιλογή, μαζί με τον κάπως αργό μα κυοφορούντα ρυθμό, κλείνει το μάτι σε κλασικά αμερικανικά κατασκοπικά θρίλερ του ‘70. Ο Ντιβάλ δέχεται και πιάνει δουλειά. Πολύ σύντομα, όμως, ο αδρά αμειβόμενος ωτακουστής-δακτυλογράφος θα βρεθεί αντιμέτωπος με έναν αψίκορο «συνεργάτη» (ο πάντα καλός Αμπκαριάν του «Το διαζύγιο: Η δίκη της Βίβιαν Αμσαλέμ»), με τον αρχηγό των μυστικών υπηρεσιών (Μπουαζιλά), και κυρίως με μια σκοτεινή πολιτική συνομωσία που σχετίζεται με την εκλογή ενός ακροδεξιού στην γαλλική προεδρία (Μαρίν, ακούς;). Στο περιθώριο όλων αυτών, παίζει και ένα τρομερά υπόκωφο φλερτ με μια κοπέλα (Ρορβάκερ), που γνωρίζει ο Ντιβάλ στις συναντήσεις των ΑΑ.

Δυστυχώς, σε αντίθεση με τα αμερικανικά θρίλερ, που μνημονεύαμε παραπάνω, εδώ η αμφισημία, το πέπλο μυστηρίου και η ανημπόρια του ανύποπτου πολίτη απέναντι στο σκοτεινό σύστημα που κινεί τα νήματα, πάνε περίπατο όσο πλησιάζουμε στο φινάλε. Και αντικαθίστανται από μαξιμαλιστικές και ολίγον ηθικοπλαστικές εξελίξεις, που τελικά δεν υπηρετούν ούτε την όποια πολιτική καταγγελία κρύβει το σενάριο, ούτε, βέβαια, την ωραία αρχική αίσθηση απειλής. Πάντως, ακόμη και τότε οι ερμηνείες, το καδράρισμα, και η υποβλητική μουσική του Γκρεγκουάρ Οζέ κάνουν καλά τη δουλειά τους.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες