ΤΡΙΤΗ 30 ΜΑΪΟΥ 2017
Κινηματογράφος | Ταινίες

Καταπληκτικές Γυναίκες , 2016 (20th Century Women)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Μάικ Μιλς
Σενάριο
Μάικ Μιλς
Πρωταγωνιστούν
Ανέτ Μπένινγκ, Λούκας Τζέιντ Ζάμαν, Ελ Φάνινγκ, Γκρέτα Γκέργουικ, Μπίλι Κράνταπ
Διάρκεια
119
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Δραμεντί
Πρεμιέρα
09 Μαρτίου 2017

Ένας 14χρονος ενηλικιώνεται στην Καλιφόρνια του 1979 δίπλα στη μητέρα του και δυο νεότερες γυναίκες, αλλά και δίπλα στην κοσμογονική κοινωνική αλλαγή που σηματοδοτεί η έλευση της παραδόπιστης, εγωκεντρικής δεκαετίας του ’80.

Η νέα ταινία του Μιλς είναι καλογραμμένη, καλοπαιγμένη (η Μπένινγκ, υποψήφια για το φετινό Όσκαρ, είναι καταπληκτική) και ακόμη μια φορά αυτοβιογραφική. Είναι, όμως, και κάπως «λίγη»… Βρισκόμαστε στην Καλιφόρνια του 1979 και παρακολουθούμε το μεγάλωμα του 14χρονου Τζέιμι (ο πρωτοεμφανιζόμενος Ζάμαν) από την ανεξάρτητη, στοργική 55χρονη μάνα του, Ντοροθία (Μπένιγκ), αλλά και από δυο νεότερες κοπέλες, στις οποίες καταφεύγει η Ντοροθία για να την βοηθήσουν με τα πιο «λεπτά» ζητήματα της ενηλικίωσης ενός αγοριού. Οι εν λόγω κοπέλες είναι η Άμπι (Γκέργουικ), μια 24χρονη καρκινοπαθής σε ανάρρωση και εκκολαπτόμενη φωτογράφος, που έχει ενστερνιστεί την πανκ/ φεμινιστική/ προχώ κουλτούρα και νοικιάζει ένα δωμάτιο στο ωραίο, ζεστό σπίτι της Ντοροθία και του Τζέιμι. Η άλλη είναι η 17χρονη γειτόνισσα Τζούλι (Φάνινγκ), παιδική φίλη του Τζέιμι και εφηβικώς μπερδεμένη, που σχεδόν κάθε νύχτα τρυπώνει στο δωμάτιο του, κοιμάται και κουβεντιάζει μαζί του, αλλά δεν τον αφήνει να «προχωρήσει» σε σεξ, στο οποίο η ίδια επιδίδεται αβέρτα-κουβέρτα με άλλους νεαρούς. Ουσιαστικά, η ταινία του Μιλς είναι μια συρραφή από βινιέτες-σκηνές, που διερευνούν τις σχέσεις μεταξύ αυτών των χαρακτήρων, μέσα από ενδιαφέροντες (μα κατά στιγμές εξεζητημένους) διαλόγους και σκηνοθετικά παιχνιδίσματα (κάτι ψυχεδελικά φλου ντύνουν τις διαδρομές με αυτοκίνητο, κάτι voice-over μας τηλεμεταφέρουν στο μέλλον των ηρώων).

Αν και στην πραγματικότητα δεν συμβαίνει τίποτα κοσμοϊστορικό, η φόδρα της ταινίας –που υποστηρίζεται πολύ αποτελεσματικά από την όλη καλλιτεχνική διεύθυνση της παραγωγής– μιλάει για κάτι όντως κοσμοϊστορικό. Είναι το τέλος της «αθώας», σκεπτόμενης, ελεύθερης και εν δυνάμει κυοφορούσας μετα-επαναστατικής εποχής του ‘70, πριν την έλευση του ριγκανισμού, του θατσερισμού, της εξιδανίκευσης του χρήματος και του ατομικού συμφέροντος. Στην πραγματικότητα –όπως δηλώνεται και στην εύστοχη σκηνή με τον (καταπληκτικό) ιστορικό τηλεοπτικό λόγο του προέδρου Τζίμι Κάρτερ περί «Κρίσης αυτοπεποίθησης» των Αμερικανών– η ταινία αναφέρεται σε μια εποχή κατά την οποία μπήκαν τα θεμέλια αυτού του… πράγματος που ζούμε σήμερα. Δυστυχώς, όμως, παρά την εξαιρετική ερμηνεία της Μπένινγκ και κάποια ακριβοδίκαια σχόλια του σεναρίου, συνολικά η ταινία δεν πετυχαίνει κάτι αξιομνημόνευτο μ’ αυτόν το συνδυασμό καθημερινότητας και κοινωνικών αλλαγών.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες