ΠΕΜΠΤΗ 21 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2017
Κινηματογράφος | Ταινίες

Τρέξε! , 2017 (Get Out)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Τζόρνταν Πιλ
Σενάριο
Τζόρνταν Πιλ
Πρωταγωνιστούν
Ντάνιελ Καλούγια, Άλισον Ουίλιαμς, Μπράντλεϊ Γουίτφορντ, Κάθριν Κίνερ, Κέιλεμπ Λάντρι Τζόουνς, Μάρκους Χέντερσον
Διάρκεια
113
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Θρίλερ τρόμου
Πρεμιέρα
16 Μαρτίου 2017

Ο μαύρος γκόμενος μιας λευκής κοπέλας γνωρίζεται με την πλούσια, αριστοκρατική οικογένειά της και ο πρωτοεμφανιζόμενος Πιλ συνδυάζει με μαεστρία ρατσιστική σάτιρα, camp διάθεση, επιστημονική φαντασία, χιούμορ, και καλοφιλμαρισμένο τρόμο.

Ω, της έκπληξης, αυτή η πρώτη σκηνοθεσία του Πιλ –που είναι γνωστός κωμικός της αμερικανικής τηλοψίας– είναι η ταινία της εβδομάδας. Καίτοι, προφανώς, λόγω είδους δεν απευθύνεται σε όλους τους θεατές –sorry, guys. Όμως, ο τρόπος που ο Πιλ συνδυάζει camp τερτίπια τρόμου και ατμοσφαιρικές υποβλητικές σκηνές, με χιούμορ, άφθονο (αλλά δικαιολογήσιμο) αίμα, και, κυρίως, με το κεντρικό σχόλιο περί φυλετικού ρατσισμού είναι και πρωτότυπος και απολαυστικά εκτελεσμένος. Ο Κρις Ουάσινγκτον (Καλούγια) ετοιμάζεται να πάει με την κοπέλα του, Ρόουζ Άρμιτατζ (Ουίλιαμς), στο αριστοκρατικό εξοχικό των γονιών της για το παρθενικό «του νόου ας μπέτερ». «Βρε, λες να στραβώσουν που είμαι μαύρος;», ανησυχεί ο Κρις. Κουταμάρες –τον διαβεβαιώνει η (ολόλευκη) Ρόουζ. Το ότι ο μαύρος γκόμενος θα δικαιωθεί, το υποψιαζόμαστε από την αρχή. Και οι δυο μονίμως χαμογελαστοί μαύροι υπηρέτες, που με ύφος ζόμπι περιφέρονται στο υποστατικό των Άρμιτατζ, επιτείνουν τις υποψίες. Άσε το (υπέροχα παρουσιασμένο) ετήσιο κοκτέιλ πάρτι των γονιών με τους πλούσιους λευκούς μουσαφίρηδες και τις δυσοίωνες ατάκες τους… Το πώς, όμως, θα δικαιωθεί ο φόβος του Κρις, δεν το υποψιάζεσαι με τίποτα. Ένα παρανοϊκά σατανικό (και εντελώς απίθανο) σχέδιο, που εμπλέκει τον μπαμπά (Ουίτφορντ), τη μαμά (Κίνερ), και τον κακομαθημένο αδελφό (Τζόουνς) της Ρόουζ, θα ξεδιπλωθεί μαξιμαλιστικά ανακατεύοντας υπνωτισμό, φροϋδικά τραύματα, αναχρονιστικό ρατσισμό, και εξωφρενικά βιολογικά πειράματα. Όλα, πασπαλισμένα με μια στενόχωρη όσο κι ανάλαφρη σατιρική διάθεση.

Φωτογραφία (Τόμπι Όλιβερ), μοντάζ (Γκρέγκορι Πλότκιν) και ατμοσφαιρική μουσική (Μάικλ Έιμπελς) υπηρετούν πολύ αποτελεσματικά το όραμα του Πιλ, που αποδεικνύεται μάστορας και στο σενάριο («Γιατί τους μαύρους;», ρωτάει ένα διώκτη του ο Κρις, λίγο πριν το φινάλε. «Ποιος ξέρει…», του αντιτείνει εκείνος) και στη σκηνοθεσία, που προσθέτει χυμούς ακόμα και στην παραμικρή, φευγαλέα λεπτομέρεια. Είπαμε: δεν είναι για όλους, αλλά οι φαν –βούρ!

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες