ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 23 ΙΟΥΝΙΟΥ 2017
Κινηματογράφος | Ταινίες

Παράδοξη Ευτυχία , 2016 (Original Bliss)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Σβεν Τάντικεν
Σενάριο
Σβεν Τάντικεν, Στέφανι Φέιτ, Χέντρικ Χέλτσεμαν
Πρωταγωνιστούν
Μαρτίνα Γκέντεκ, Ούλριχ Τούκουρ, Γιοχάνες Κρις, Χανς-Μίχαελ Ρέμπεργκ
Διάρκεια
102
Χώρα
Γερμανία
Είδος
Δράμα
Πρεμιέρα
16 Μαρτίου 2017

Μια μαρτυρική παντρεμένη κι ένας μπερδεμένος ψυχολόγος-σταρ συμπλέουν αποκαλυπτικά σ’ αυτήν τη «δύσκολη», χαμηλότονη, μα ενδιαφέρουσα ιλαροτραγωδία που ψαύει από τη θρησκευτική πίστη έως την σεξουαλική διαστροφή.

Σύμφωνα με το σκηνοθέτη, η τέταρτη ταινία του, που μεταφέρει στο σινεμά την παινεμένη σπαρακτική νουβέλα της Σκωτσέζας Έι Ελ Κένεντι («Αρχέγονη ευτυχία», εκδόσεις Οδυσσέας), πραγματεύεται το κεφαλαιώδες ερώτημα του κατά πόσο κάποιος αξίζει να αγαπηθεί. Ταινία και λογοτέχνημα προσεγγίζουν αυτό το υπαρξιακό ερώτημα με ομολογουμένως πολύ ιδιαίτερο τρόπο –που δεν απευθύνεται, φοβάμαι, στον απροβλημάτιστο, «ξώφαλτσο» θεατή. Μέσα από αποστασιοποιημένη, λιτή κινηματογράφηση, που υπογραμμίζει τελετουργικές κοινοτοπίες της καθημερινότητας, γνωρίζουμε την Χελένε (Γκέντεκ, εξαιρετική), μια παντρεμένη μεσόκοπη νοικοκυρά εγκλωβισμένη σ’ ένα γάμο χωρίς στάλα επικοινωνίας, αβρότητας, ή έστω σεβασμού, αφού –όπως βλέπουμε μετά από εύστοχη δραματουργική «χρονοκαθυστέρηση»– ο σύζυγος (Κρις) κακοποιεί σωματικά και λεκτικά την Χελένε. Η στωικότητα με την οποία η γυναίκα υπομένει τον Γολγοθά της είναι πέραν περιγραφής –και η εξωτερικά ανέκφραστη, υπόκωφη ερμηνεία της Γκέντεκ, επίσης. Όμως, η βαθιά πίστη της Χελένε στο Θεό, που την έκανε, συνάγουμε, να αντέχει έως τώρα, έχει κλονιστεί. Εξού, και σε μια έκφραση απελπισμένου αυθορμητισμού πηγαίνει να παρακολουθήσει μια παρουσίαση του Έντουαρντ Γκλουκ (Τούκουρ, επίσης θαυμάσιος), ενός «τηλεοπτικού» ψυχολόγου-γκουρού. Θα γνωριστεί με τον μεσόκοπο Γκλουκ. Και μέσα από ένα παιχνίδισμα με το επώνυμο του ψυχολόγου («Γκλουκ», στα γερμανικά είναι η ευτυχία, βέβαια), οι δυο αυτοί άνθρωποι θα επιχειρήσουν να βρουν την ατομική, μα και κοινή τους, ευτυχία και πραγμάτωση.

Το εξαιρετικό με τη νουβέλα, και την ταινία, είναι πως η εν λόγω συναισθηματική πραγμάτωση δεν ταυτίζεται με μια συμβατικά ευτυχισμένη σχέση. Διότι τα ‘χει κι ο ψυχολόγος τα θεματάκια του (είναι εθισμένος σε πορνοταινίες με θέμα τον υποβιβασμό της γυναίκας). Ενώ, η ούτως ή άλλως διστακτική και εντελώς συγκρατημένη Χελένε επιστρέφει ξανά και ξανά στον βάναυσο σύζυγο, ακόμη και μετά τη στενή γνωριμία με τον Έντουαρντ. Οι καλές ερμηνείες, οι λαμπροί διάλογοι –που δεν αποκλείουν ένα εξίσου παράδοξο χιούμορ– και ο επίμονα αργός, τελετουργικός σκηνοθετικός ρυθμός μεταφέρουν πιστά την ουσία του λογοτεχνήματος. Που χωρίς καμία διάθεση επίκρισης παρακολουθεί αυτούς τους ολότελα μεμπτούς χαρακτήρες στην προσπάθειά τους να βιώσουν την «Παράδοξη ευτυχία» τους.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες