Κινηματογράφος | Ταινίες

Ένα βήμα τη φορά , 2016 (Patients)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Grand Corps Malade, Μεντί Ιντίρ
Σενάριο
Φαντέτ Ντρουάρ, Grand Corps Malade
Πρωταγωνιστούν
Παμπλό Πολί, Σουφιάν Γκεράμπ, Ναϊλιά Αρζούν, Μουσά Μανσαλί, Φρανκ Φαλίζ, Γιανίκ Ρενιέ
Διάρκεια
110
Χώρα
Γαλλία
Είδος
Αυτοβιογραφική δραμεντί
Πρεμιέρα
14 Μαρτίου 2017

Η αληθινή εμπειρία του Γάλλου μουσικού-ποιητή, Grand Corps Malade, σ’ ένα κέντρο αποκατάστασης τετραπληγικών και παραπληγικών, δοσμένη με χιούμορ, συγκίνηση και καμία διάθεση εξωραϊσμού ή ηρωποίησης των ασθενών.

Το 1997, ο ύψους 1.96 φέρελπις γάλλος μπασκετμπολίστας, Φαμπιάν Μαρσό, είχε ένα ατύχημα σε μισοάδεια πισίνα που τον άφησε σχεδόν παράλυτο. Ενάμιση χρόνο αργότερα, ο νεαρός κατάφερε να περπατήσει για πρώτη φορά στο κέντρο αποκατάστασης αναπήρων… Το 2012, ο Μαρσό –που στο μεταξύ είχε γίνει ονομαστός ποιητής-περφόρμερ-μουσικός της Γαλλίας με το ψευδώνυμο Grand Corps Malade (Μεγάλο Άρρωστο Σώμα), κατέγραψε αυτήν του την εμπειρία-υπερπροσπάθεια στο αυτοβιογραφικό του βιβλίο «Patients» (ασθενείς, αλλά και υπομονετικοί), που στα ελληνικά κυκλοφορεί ως «Πάντα ήρωες» από τις εκδόσεις Μεταίχμιο σε μετάφραση της Χάρης Αλεξίου. Η ταινία, που συνυπογράφεται από τον Grand Corps Malade, είναι η μεταφορά του βιβλίου στο πανί. Και εκτυλίσσεται εξ ολοκλήρου στο κέντρο αποκατάστασης. Και περιέργως πως, εκτός από αναπόφευκτα στενόχωρες στιγμές, διαθέτει άφθονο χιούμορ και τσιγαρλίκια, και καζούρες, και φλερτ. Διότι εκείνο που αναδύεται πρωτίστως από την ταινία είναι ότι αυτοί οι συνάνθρωποι που βρίσκονται καθηλωμένοι σε αναπηρικά αμαξίδια είναι κανονικοί άνθρωποι, βρε αδελφέ. Με αδυναμίες, παραξενιές, ελαττώματα, πάθη, χιούμορ –και συχνά, τεράστια δύναμη ψυχής…

Η ταινία φωτίζει με ρεαλισμό (και κάποιες αρτιστίκ σεκάνς) τις μικρές «νίκες» κάποιων ασθενών στην προσπάθειά τους να ξαναγίνουν «κανονικοί», τις απύθμενες ήττες κάποιων άλλων, αλλά και τις σχέσεις μεταξύ των ίδιων των τροφίμων ή με φυσικοθεραπευτές, νοσηλευτές και ψυχολόγους. Ο Πολί δίνει μια ωραία ερμηνεία υποδυόμενος τον αρχικά ψωροπερήφανο Μαρσό, ενώ και το υπόλοιπο καστ πλάθει αληθοφανείς χαρακτήρες –από τον σπαστικά εύχαρι νοσοκόμο Ζαν-Μαρί, έως τον κολλημένο με τον Μπομπ Μάρλεϊ ασθενή με την μόνιμη εγκεφαλική βλάβη. Γεγονός είναι ότι κάποιους μπορεί να τους κουράσει το γεγονός πως ό,τι συμβαίνει στο φιλμ διαδραματίζεται και αφορά το κέντρο αποκατάστασης και την εκεί μικρή, «επαναληπτική» ζωή. Πρόκειται, όμως, για μια υπαρκτή και εν πολλοίς άγνωστη πτυχή της αληθινής –αληθινότατης, για κάποιους– ζωής.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες