ΠΕΜΠΤΗ 17 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2017
Κινηματογράφος | Ταινίες

Σε τέσσερις χρόνους , 2016 (Orpheline)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Αρνό ντε Παγιέρ
Σενάριο
Κριστέλ Μπερτεβά, Αρνό ντε Παγιέρ
Πρωταγωνιστούν
Αντέλ Ενέλ, Αντέλ Εξαρχοπουλός, Τζέμα Άρτερτον, Σερζί Λοπέζ, Σολέν Ριγκό, Ζαλίλ Λεσπέρ, Βεγκά Κιουζιτέκ, Νικολά Ντιβοσέλ
Διάρκεια
111
Χώρα
Γαλλία
Είδος
Δράμα
Πρεμιέρα
30 Μαρτίου 2017

Τέσσερα πορτρέτα γυναικών σε διαφορετικές ηλικίες, που συγκλίνουν σ’ ένα και μόνο τραγικό πρόσωπο, μέσα από μια ηθελημένα θραυσματική αφήγηση, επίμονα γκροπλάν, και ενδιαφέρουσες ερμηνείες από όλο το καστ.

Η νέα ταινία του ντε Παγιέρ (του «Θρύλου του Μάικλ Κόλχαας») ξεκινάει παρακολουθώντας την Ρενέ (η Ανέλ των πρόσφατων Νταρντέν), μια χαμηλότονη επαρχιακή δασκάλα που στα 27 της προσπαθεί να μείνει έγκυος με τον καλό της (Λεσπέρ). Αίφνης, η Τάρα (Άρτερτον, καλή), μια ωραία και μοιραία τύπισσα που μόλις έχει αποφυλακιστεί, παρουσιάζεται στη Ρενέ ζητώντας ξεκαθάρισμα κάτι παλιών λογαριασμών –και μετρικό στην μπάζα, της λέει… Αντί εξήγησης περί του τι τρέχει με τις δυο αυτές γυναίκες, ο ντε Παγιέρ γυρίζει σελίδα. Παρακολουθούμε την Καρίν (Ριγκό) μια ρέμπελη 13χρονη, που τραβιέται με μεγαλύτερους άντρες κι όλο το σκάει από το σπίτι εξαιτίας του βίαιου πατέρα της (Ντιβοσέλ). Με ανάλογο φαινομενικά ασύνδετο τρόπο εισάγονται άλλα δυο θηλυκά στην υπόθεση: η εξάχρονη Κικί (Κιουζιτέκ), ένα ατίθασο κορίτσι που θα ζήσει κάτι πολύ τραυματικό παίζοντας κρυφτό, και η 20χρονη Σαντρά (Εξαρχοπουλός) μια «έτοιμη για όλα» επαρχιωτοπούλα που έχει μόλις φτάσει στο Παρίσι. Η πρώτη, νομίζω, σκηνή, που αντιλαμβάνεσαι ότι οι ιστορίες αυτών των τεσσάρων γυναικών αλληλοσυνδέονται χοντρά, είναι όταν η Σάντρα γνωρίζεται με την Τάρα, που είδαμε νωρίτερα στην ιστορία της Ρενέ (μάλιστα, η ομορφο-καπάτσα θα την πέσει ερωτικά στην μικρή, βυθίζοντας την Εξαρχοπουλός σ’ ένα αναίτιο dejà vu της «Ζωής της Αντέλ» ).

Προοδευτικά –μέσα από τη νατουραλιστική φωτογραφία του Ιβ Καπ, που κυριαρχείται από ανεπιτήδευτα γκροπλάν των πρωταγωνιστριών– γίνεται σαφές ότι Καρίν, Σάντρα, και Ρενέ σχετίζονται όχι μόνο μεταξύ τους, αλλά και με το παιδικό τραύμα της Κικί. Ομολογουμένως, ο τρόπος που ο ντε Παγιέρ αφηγείται την ημιαυτοβιογραφική ιστορία της συν-σεναριογράφου του, Κριστέλ Μπερτεβά, δεν είναι «εύκολος». Ορισμένοι θεατές ίσως μπερδευτούν αρχικά με όλες αυτές τις παράλληλες γυναικο-ιστορίες –ίσως βαρεθούν, ή το παρατήσουν (χμμμμ, κάποιοι διάλογοι θα βάλουν το χεράκι τους εδώ, φοβάμαι). Οι πιο ψαγμένοι, πάντως, θα βρουν καλά στοιχεία σ’ αυτό το ιδιότυπο γυναικείο πορτρέτο «σε τέσσερις χρόνους». 

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες