ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 21 ΙΟΥΛΙΟΥ 2017
Κινηματογράφος | Ταινίες

Στα Δάση της Σιβηρίας , 2016 (Dans les forêts de Sibérie)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Σαφί Νεμπού
Σενάριο
Σαφί Νεμπού
Πρωταγωνιστούν
Ραφαέλ Περσονάζ, Γιεγκένιι Σιντίκιν
Διάρκεια
105
Χώρα
Γαλλία
Είδος
Περιπέτεια
Πρεμιέρα
13 Απριλίου 2017

Η εξάμηνη ηθελημένη απομόνωση ενός νεαρού Γάλλου στην παγωμένη φύση της Σιβηρίας σε μια οπτικά ενδιαφέρουσα, αλλά μονοδιάστατη και εντυπωσιοθηρική μεταφορά του βραβευμένου ομότιτλου ταξιδιωτικού λογοτεχνήματος του Σιλβάν Τεσόν.

Το 2011 ο ονομαστός γάλλος ταξιδιωτικός συγγραφέας, Σιλβάν Τεσόν, εξέδωσε το βιβλίο «Στα δάση της Σιβηρίας» συνοψίζοντας, με τον γνωστό στοχαστικό, πολυδιάστατο και διεξοδικό του τρόπο, τους έξι μήνες που έζησε σε σχεδόν ολική απομόνωση σε μια καλύβα στις όχθες της παγωμένης Βαϊκάλης. Κάτι οι διακρίσεις του λογοτεχνήματος, κάτι το κινηματογραφικά αβανταδόρικο θέμα, ο Νεμπού βάσισε την πέμπτη του ταινία στο εν λόγω αυτοβιογραφικό δοκίμιο. Είναι, βέβαια, παροιμιωδώς δύσκολο να μεταφερθεί στο πανί ένα οποιοδήποτε λογοτέχνημα –πόσω μάλλον ένα κείμενο τόσο ενδοσκοπικό και στοχαστικό. Όμως έχουμε το παράδειγμα του Αμερικανού Τζέι Σι Τσάντορ, που χωρίς καν προϋπάρχον λογοτέχνημα έφτιαξε το «Όλα χάθηκαν», μια ταινία σχεδόν βουβή κι απύθμενα στοχαστική, που επίσης καταπιάνεται με την επιβιωτική μάχη ενός ανθρώπου μόνου απέναντι στην Φύση. Ε, ο Νεμπού ενδεχομένως κώλωσε. Ή απλά προτίμησε μια πιο φαντεζί κι εύπεπτη προσέγγιση, η οποία, εκτός του ότι δεν δικαιώνει το βιβλίο, αποδεικνύεται και μέτρια.

Παρακολουθούμε, λοιπόν, το Τεντί (Περσονάζ), στέλεχος παριζιάνικης εταιρείας, που μπουχτισμένος από την σύγχρονη ζωή, τα παρατάει και πάει να ζήσει μόνος στην προρηθείσα καλύβα στις όχθες της παγωμένης λίμνης της Σιβηρίας. Το πρώτο –και καλύτερο– μέρος του φιλμ καταδύεται στις αφάνταστες δυσκολίες/ απειλές που αντιμετωπίζει ο ήρωας (για να τραφεί, να αποφύγει άγρια ζώα, ή να ζεσταθεί), στις σιωπές και στις εκρήξεις χαράς (πατινάζ ολομόναχος στη λίμνη), στην απεραντοσύνη χρόνου και τοπίου (υπάρχουν και κάτι ψήγματα χιουμοριστικής εκτόνωσης, που θα μπορούσαν κάλλιστα να λείπουν). Η φωτογραφία (Ζιλ Πορτ) και η μουσική (Ιμπραΐμ Μααλούφ) σιγοντάρουν αποτελεσματικά, ενώ αποφεύγεται, ευτυχώς, οποιαδήποτε νύξη για το παρελθόν του Τεντί. Αυτά, όμως, αποδεικνύονται πολύ λίγα για έναν κινηματογραφιστή σαν τον Νεμπού. Οπότε, στου δρόμου τα μισά, επινοεί τον Αλεξέι (Σιντίκιν), έναν ρασπουτινικής εμφάνισης ρώσο δραπέτη φυλακών, που κρύβεται εδώ και χρόνια στην περιοχή. Κι αφού του σώσει τη ζωή του άμαθου Δυτικού, που έχει καταρρεύσει μες στην χιονοθύελλα, γίνεται και φίλος καρδιακός του ήρωά μας. Αμ, η απάνθρωπη μοναξιά δεν είναι για άμαθους κινηματογραφιστές…

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες