ΤΕΤΑΡΤΗ 20 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2017
Κινηματογράφος | Ταινίες

Ο Δρόμος της Διαφυγής , 2017 (Un sac de billes)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Κριστιάν Ντιγκέ
Σενάριο
Κριστιάν Ντιγκέ, Μπενουά Γκισάρ
Πρωταγωνιστούν
Πατρίκ Μπριέλ, Ελζά Ζιλμπερστάιν, Κριστιάν Κλαβιέ, Μπατίστ Φλεριάλ Παλμιερί, Ντοριάν Λε Κλεκ
Διάρκεια
110
Χώρα
Γαλλία, Καναδάς, Τσεχική Δημοκρατία
Είδος
Δράμα
Πρεμιέρα
13 Απριλίου 2017

Η Οδύσσεια δυο εβραίων αγοριών που χωρίζονται από την οικογένειά τους εξαιτίας των ναζιστικών διώξεων, σε μια ταινία με εξαιρετική ανασύσταση εποχής, ωραία φωτογραφία, αλλά εντελώς συμβατική και μελοδραματική αφήγηση.

Είναι η δεύτερη φορά που το αυτοβιογραφικό βιβλίο του γαλλοεβραίου κουρέα, Ζοζέφ Ζοφό, «Ένα σακούλι βώλοι» μεταφέρεται στο σινεμά (η πρώτη, το 1975 από τον Ζακ Ντουαγιόν). Περιγράφει όσα πέρασε ο μικρός Ζοζέφ (Λε Κλεκ) και ο μεγαλύτερος αδελφός του, Μορίς (Φλεριάλ), όταν διέσχισαν μόνοι τους τη Γαλλία –από το Παρίσι του Βισί έως την Ελεύθερη Ζώνη στην Νίκαια– για να γλιτώσουν τα πογκρόμ που είχαν εξαπολύσει οι Γερμανοί κατά των Εβραίων. Η ταινία που έφτιαξε ο Καναδός Ντιγκέ –έχοντας, μάλιστα, ως σύμβουλο παραγωγής τον ίδιο τον Ζοζέφ– είναι μια οπτικά απολαυστική ταινία. Η ανασύσταση εποχής –από τους παριζιάνικους δρόμους της δεκαετίας του 1940, έως τα ρούχα, τα ρετρό αυτοκίνητα (πού βρήκε εκείνο το λεωφορείο-λιμουζίνα;), ακόμη και τις συνήθειες των ανθρώπων– είναι εξαιρετική. Σε πολύ υψηλό επίπεδο και η φωτογραφία (Κριστόφ Γκραϊγιό) και το μοντάζ (Ολιβιέ Γκαγιάν), το οποίο συχνά καλείται να κοπτοράψει στιγμές αγωνίας κι έντασης. Συμπαθητικές οι ερμηνείες των δυο αγοριών, που κάνουν εδώ το ντεμπούτο τους. Μετά, όμως, έρχεται η μουσική (Αρμάν Αμάρ), που με τον πανταχού παρόντα μελοδραματισμό της προδίδει ήδη το υπερβολικά τετριμμένο ύφος της αφήγησης.

Πράγματι, η σκηνοθεσία, κι ακόμη περισσότερο το σενάριο –που κάθε τόσο επανέρχεται στο voice over του μικρού πρωταγωνιστή– επιστρατεύουν όλα τα υπερσυναισθηματικά κλισέ μιας απόλυτα συμβατικής αφήγησης, ενώ η παιδική ματιά, ας πούμε, μένει ανεκμετάλλευτη. Ο νοικοκύρης μπαμπάς (Μπριέλ, καλός) των δυο Εβραιόπουλων, που αναγκάζεται να ξαποστείλει τα παιδιά του για να τα σώσει, είναι ένας χρυσός άνθρωπος. Ο γερμανός αξιωματούχος (Χόλγκερ Ντέμγκεν), που σε κάποια φάση ανακρίνει εμμονικά τα δυο συλληφθέντα αγόρια, είναι ένας τελειωμένος άκαρδος σαδιστής –σχεδόν παρανοΐλας, δηλαδή. Ο γιατρός (Κλαβιέ, σε cameo-αρπαχτή), και ο παπάς που ο καθείς με τον τρόπο συμβάλλουν στην σωτηρία των δυο αδελφών, είναι απλά άγιοι άνθρωποι… Όσο κι αν πρόκειται για μια αξιοσημείωτη αληθινή ανθρώπινη ιστορία (στους τίτλους τέλους, βλέπουμε τα δυο υπέργηρα αδέλφια, όπως είναι σήμερα), ο Ντιγκέ δεν καταφέρνει να μεταδώσει το (όποιο) μεγαλείο της.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες