ΣΑΒΒΑΤΟ 19 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2017
Κινηματογράφος | Ταινίες

Μια Βόλτα στη Γαλλία , 2016 (Tour De France)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ρασίντ Τζαϊντανί
Σενάριο
Ρασίντ Τζαϊντανί
Πρωταγωνιστούν
Σαντέκ, Ζεράρ Ντεπαρντιέ, Λουίζ Γκρινμπέργκ, Νικολά Μαρετέ, Μπαμπό Κουγιατέ, Αλάν Προνιέ
Διάρκεια
95
Χώρα
Γαλλία
Είδος
Δράμα δρόμου
Πρεμιέρα
20 Απριλίου 2017

Ένα πορτρέτο της σύγχρονης πολυπολιτισμικής και μπερδεμένης Γαλλίας, μέσα από τη σχέση ενός συντηρητικού 60άρη και ενός νεαρού μετανάστη δεύτερης γενιάς που ταξιδεύουν στα γαλλικά λιμάνια… αποχαιρετώντας τα στερεότυπα.

Τι κοινό μπορεί να έχουν ένας καρασυντηρητικός, ξενοφοβικός και τσαντίλας συνταξιούχος οικοδόμος με έναν 20άρη μετανάστη δεύτερης γενιάς από το Μαγκρέμπ που είναι διάσημος ράπερ; Μα, την Γαλλία. Το εξάγωνο χωνευτήρι, που στις μέρες μας ψάχνει νευρικά τη φόρμουλα για την αρμονική συμβίωση αυτών των τόσο διαφορετικών πολιτών του. Η δεύτερη ταινία του πρώην πυγμάχου Τζαϊντανί –αν και από καθαρά κινηματογραφική άποψη είναι κάπως πρόχειρη και φτωχή– καταφέρνει να επικοινωνήσει το εύληπτο (όχι ευτελές) μήνυμά της χάρη στο πρωταγωνιστικό δίδυμο. Ο 26χρονος Σαντέκ, διάσημος ράπερ της Γαλλίας, υποδύεται τον Φαρούκ έναν επίσης δημοφιλή ράπερ των παρισινών προαστίων. Μετά από ένοπλη μανούρα με ανταγωνιστή ράπερ (Κουγιατέ), ο Μπιλάλ (Μαρετέ), παραγωγός του Φαρούκ και βέρος Γάλλος που ασπάστηκε το Ισλάμ, τον πείθει να φύγει από την πρωτεύουσα εν αναμονή της επόμενης συναυλίας του στην Μασσαλία. Και του αναθέτει ταυτόχρονα να κάνει τον σοφέρ στον Σερζ (Ντεπαρντιέ), τον μονόχνωτο χήρο πατέρα του Μπιλάλ, που θέλει να επισκεφτεί όλα τα λιμάνια της χώρας για να τα ζωγραφίσει, όπως ο κλασικός θαλασσογράφος, Ζοζέφ Βερνέ. Η αρχική καχυποψία εκατέρωθεν, τα αμακιγιάριστα ρατσιστικά σχόλια του Σερζ και η αμυντικοεπιθετική στάση του Φαρούκ θα δώσουν προοδευτικά τη θέση τους στον αλληλοσεβασμό –και στην αλληλοϋποστήριξη, που θα οδηγήσει στο αναμενόμενο ολίγον γλυκερό φινάλε αυτής της διαφορετικής ταινίας δρόμου που ισορροπεί, όπως οι ήρωές της, μεταξύ νοσταλγικού παρελθόντος και δυναμικού παρόντος.

 

Προφανώς η ταινία χρωστάει πολλά στην παρουσία του Ντεπαρντιέ. Πράγματι, ο Τοντόν του γαλλικού σινεμά είναι ακόμη μια φορά συγκλονιστικά φυσικός, καθώς πλάθει έναν σαστισμένο Γάλλο προλετάριο παλαιάς κοπής, που δυσκολεύεται να αναγνωρίσει την ίδια του τη χώρα. Άξιος παρτενέρ του, ο νεαρός ράπερ, που κάνει εδώ το κινηματογραφικό του ντεμπούτο. Και βέβαια, δίπλα στα σχόλια περί ζωγραφικής, «γαλλικότητας», και χρήσης της τιμημένης τους γλώσσας (το αιώνιο υπερ-ζήτημα των Γάλλων), η ταινία δίνει άφθονο χώρο και στην ίδια την ραπ μουσική, ως ένα υπολογίσιμο εργαλείο στην έκφραση της σύγχρονης αστικής κοινωνίας. 

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες