Κινηματογράφος | Ταινίες

Μπάντι, ο Ροκ Σταρ , 2016 (Rock Dog)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ας Μπράνον. Στην μεταγλώττιση, Ειρήνη Τσίγκα
Σενάριο
Ας Μπράνον, Ντενίζ Μπράντλεϊ, Ζενγκ Τζουν
Πρωταγωνιστούν
Ακούγονται: Παναγιώτης Αποστολόπουλος, Θοδωρής Σμέρος, Γιάννης Υφαντής, Κώστας Σεραφειμίδης, Δημήτρης Κουτρουβιδέας, Γιάννης Στεφόπουλος, Ειρήνη Τσίγκα
Διάρκεια
90
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες, Κίνα
Είδος
Κινούμενα σχέδια (μεταγλωττισμένο)
Πρεμιέρα
20 Απριλίου 2017

Ποιμενικός σκύλος απ’ το Θιβέτ κατεβαίνει στον πολιτισμό για να ασχοληθεί με τη ροκ μουσική, σε μια αξιολησμόνητη ταινία με μέτριο σκίτσο, τετριμμένο στόρι και «δάνεια» από παλιότερα ανιμέσιον.

Με τις σινο-αμερικανικές συμπαραγωγές να πληθαίνουν (Τραμπ επιτρέποντος, βέβαια), ιδού χολιγουντιανό κινούμενο σχέδιο που μεταφέρει, λέει, στη μεγάλη οθόνη το γραφιστικό μυθιστόρημα «Θιβετιανός σκύλος ροκ» του Κινέζου ροκ-σταρ, Ζενγκ Τζουν. Το πράμα ξεκινάει καλά –με τύπου χειροποίητο σκίτσο, το δέον απωανατολίτικο φολκλόρ και την off αφήγηση ενός μεταμοντέρνου γιακ– γνωρίζοντάς μας τον Μπάντι, ένα θιβετιανό μαστίφ που φυλάει πρόβατα στα χιονισμένα Ιμαλάια μαζί με τον παραδοσιακό πατέρα του, Κάμπα. Για λόγους που ποτέ δεν εξηγούνται, ο Κάμπα δεν γουστάρει καθόλου τη μουσική. Έλα όμως, που, απάνω που το σκίτσο αρχίζει να κομπιουτερίζει, πέφτει από διερχόμενο αεροπλάνο ένα ραδιόφωνο, μέσω του οποίου ο Μπάντι ανακαλύπτει τη ροκ. Και τρελαίνεται! Ειδικά με τον Άνκους Σκάτεργκουντ, έναν ροκ αστέρα-γάτα (εννοώ κυριολεκτικά… γάτα, άσπρη γάτα). Παρά τις αντιρρήσεις του πατέρα του, ο Μπάντι κινάει για την πόλη (λέγε με «Αμέρικα»), όπου, με επιμονή γκρούπι, πλευρίζει τον Άνκους κι αρχίζει να ροκάρει στο πλευρό του (η αισθητική έχει ήδη πάει περίπατο, με την εικόνα να θυμίζει φτηνό διαφημιστικό σποτ). Παράλληλα μ’ όλον αυτόν τον… επαγγελματικό προσανατολισμό παίδων, βλέπουμε και τις έκνομες δραστηριότητες των λύκων, οι οποίοι, εκτός από το να κυνηγάνε πρόβατα στα Ιμαλάια, στήνουν, λέει, και παράνομες στοιχηματικές μονομαχίες.

 

Σε αντίθεση με ταινίες σαν τα «Κουνγκ φου πάντα» ή τη «Ζωούπολη», εδώ τα εξανθρωπισμένα ζώα δεν είναι ούτε φευγάτα, ούτε ιδιαιτέρως αστεία. Το δε σκίτσο –σε φάτσες, περιβάλλοντα και σκηνικά– είναι πολύ μέτριο και απρόσωπο. Άσε που και το στόρι μπάζει πανταχόθεν. Δηλαδή, γιατί ένα μαστίφ με μαγικές ιδιότητες φυλάει πρόβατα; Ή γιατί οι λύκοι-μαφιόζοι εξακολουθούν να κυνηγάνε πρόβατα στα βουνά; Στο δε φινάλε, το μήνυμα περί καλλιτεχνικής έκφρασης και η επιχείρηση σωτηρίας των προβάτων από τους λύκους συμπιέζονται αφύσικα ες σάρκαν μίαν –έτσι, για να μη μείνει κανείς παραπονεμένος.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες