Κινηματογράφος | Ταινίες

Η Μέρα των Ηρώων , 2016 (Patriots’ Day)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Πίτερ Μπεργκ
Σενάριο
Πίτερ Μπεργκ, Ματ Κουκ, Πολ Ταμάσι, Έρικ Τζόνσον, Τζόσουα Ζέταμερ
Πρωταγωνιστούν
Μαρκ Ουόλμπεργκ, Κέβιν Μπέικον, Τζον Γκούντμαν, Τζέι Κέι Σίμονς, Μισέλ Μόναχαν, Άλεξ Γουλφ, Θίμο Μελικίτζε, Μελίσα Μπενόιστ
Διάρκεια
133
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Δράσης (αθλητικής και αστυνομικής)
Πρεμιέρα
27 Απριλίου 2017

Τα (σύντομα) προεόρτια, τα αγωνιώδη αστυνομικά μεθεόρτια, και η ίδια η βομβιστική επίθεση στον Μαραθώνιο της Βοστώνης τον Απρίλη του 2013 σε μια ταινία με εξαιρετικό ρυθμό, καστ, και κινηματογράφηση.

Είναι σαφές, ότι ο Μπεργκ εξελίσσεται σε μάστορα της σφιχτοδεμένης, σκεπτόμενης δράσης, που υπηρετείται από πολλά πρόσωπα και υπηρετεί αληθινά συμβάντα. Κι αν στο «Ο μόνος επιζών» και το «Deepwater Horizon» η ροπή του σκηνοθέτη (και των εκάστοτε σεναριογράφων του) προς μια απλοϊκή αμερικανολατρεία αποσιωπά άλλες σημαντικές παραμέτρους του στόρι, εδώ η εξύμνηση κεντρικών και μη χαρακτήρων για τα κατορθώματά τους φαντάζει ολότελα δικαιολογημένη. Διότι η ταινία πραγματεύεται την ευσυνειδησία, την αυταπάρνηση, την αλληλεγγύη και τελικά την αποτελεσματικότητα που επέδειξαν όργανα της τάξης, διοικητικοί ιθύνοντες, και απλοί πολίτες στον απόηχο των δυο «σπιτικών» βομβών που φύτεψαν οι Τσετσένοι αδελφοί Τσαρνάγιεφ τον Απρίλη του 2013, λίγο πριν τον τερματισμό του ετήσιου Μαραθώνιου της Βοστώνης σκοτώνοντας τρεις και τραυματίζοντας σοβαρά 264 ανθρώπους. Ουσιαστικά, η «Μέρα των ηρώων» είναι ένας (εμπεριστατωμένος) ύμνος στους κατοίκους της Βοστώνης.

Στην τρίτη του συνεργασία με τον Μπεργκ, ο (Βοστωνέζος και πάντα συμπαθής) Ουόλμπεργκ κρατάει και πάλι τον κεντρικό ρόλο –καίτοι ο αρχιφύλακας Τόμι Σόντερς που υποδύεται είναι επινοημένο πρόσωπο. Ο ειδικός, όμως, πράκτορας του FBI, Ρίτσαρντ Ντελόριερ (Μπέικον), ο αστυνομικός διοικητής, Εντ Ντέιβις (Γκούντμαν), ο δήμαρχος της Βοστώνης, Τόμας Μενίνο (Βίνσεντ Καρατόλα), και ο αρχιφύλακας-με-το-πουράκι, Τζέφρι Πιούτζιλιζ (ο Σίμονς, σε άλλη μια αξιομνημόνευτη εμφάνιση) είναι όλα υπαρκτά πρόσωπα. Η αφήγηση ξεκινάει το πρωί της 15 Απριλίου με μικρές ανθρώπινες ιστορίες ­–από μετέχοντες δρομείς, μέχρι τον «τιμωρημένο» με πεζή περιπολία Σόντερς– αλλά και με την προετοιμασία της τρομο-ενέργειας από τους Τσαρνάγιεφ (Μελικίτζε και Γουλφ). Η σκηνή των εκρήξεων και του επακόλουθου πανικού καθηλώνει με αληθοφάνεια «ζωντανής μετάδοσης». Το δε φινάλε –μετά από συσκέψεις, ανακρίσεις, εντατική έρευνα– τοποθετείται τέσσερις μέρες αργότερα, με το ανθρωποκυνηγητό, το πιστολίδι και τη σύλληψη των βομβιστών. Αν και όλα τα παραπάνω είναι εν πολλοίς πασίγνωστα, ο σκηνοθετικός ρυθμός σε κρατάει κανονικά σε αγωνία (βοηθάει κι η μουσική των Τρεντ Ρέζνορ και Άτικους Ρος), ενώ η φωτογραφία (Τομπίας Σλίσλερ) είναι καλή. Εκείνο, όμως, που αξίζει τα εύσημα του… λέοντος είναι το εξαιρετικό μοντάζ των Γκάμπριελ Φλέμινγκ και Κόλμπι Πάρκερ Τζούνιορ (μονιμάδες του Μπεργκ), που κοπτοράπτει απνευστί μαραθώνιο, τρόμο, κομμένα πόδια, οχλαγωγία, εναγώνιες συζητήσεις, αστυνομικές επιχειρήσεις, δράση, χιούμορ, και μινυνθάδιες ανθρώπινες ιστορίες. Χορταστικό σινεμά.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες