ΚΥΡΙΑΚΗ 23 ΙΟΥΛΙΟΥ 2017
Κινηματογράφος | Ταινίες

Η Όψη Της Σιωπής , 2014 (The Look of Silence)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Τζόσουα Όπενχαϊμερ
Σενάριο
Τζόσουα Όπενχαϊμερ
Πρωταγωνιστούν
Διάρκεια
103
Χώρα
Γαλλία, Γερμανία, Ηνωμένες Πολιτείες, Ηνωμένο Βασίλειο, Δανία, Ινδονησία, Ισραήλ, Νορβηγία, Ολλανδία, Ταϊβάν, Επαρχία της Κίνας, Φινλανδία
Είδος
Πρεμιέρα
27 Απριλίου 2017

Ο Όπενχαϊμερ επιστρέφει στην Ινδονησία και στις εκεί αντικομουνιστικές μαζικές δολοφονίες της δεκαετίας του 1960 με όχημα τον αδελφό ενός θύματος και με λιγότερο φαντεζί, μα εξίσου σοκαριστική αφήγηση.

Το 2012 ο Αμερικανός, πλην πολιτογραφημένος Λονδρέζος, Όπενχαϊμερ έκανε πάταγο κι έφτασε έως τον προθάλαμο του Όσκαρ Καλύτερου Ντοκιμαντέρ με το κυριολεκτικά ανάδελφο φιλμ «Η πράξη του φόνου». Εκείνο που σόκαρε, συζητήθηκε, επαινέθηκε, αλλά και δίχασε σ’ εκείνο το ντοκιμαντέρ δεν ήταν τόσο αυτές καθεαυτές οι φρικιαστικές αποκαλύψεις για την αιματοβαμμένη δράση παραστρατιωτικών ομάδων πολιτών, που μεταξύ 1965- ’66 συνεργάστηκαν με το καθεστώς του Ινδονήσιου δικτάτορα Σουχάρτο στην αποτρόπαια αντικομουνιστική γενοκτονία 1.000.000 ανθρώπων, όσο ο πρωτόφαντος τρόπος με τον οποίον ο Όπενχαϊμερ παρουσίασε το θέμα του. Ειδικότερα, έχοντας πείσει τους γερασμένους εκτελεστές-βασανιστές να αναπαραστήσουν τα εγκλήματά τους –μπροστά στο φακό του, με μακιγιάζ, ψιμύθια, μουσικές– επιλέγοντας οι ίδιοι το κινηματογραφικό στυλ της αναπαράστασής τους. Το αποτέλεσμα ήταν, ομολογουμένως, γκροτέσκα συγκλονιστικό. Τούτη δω η, τρόπον τινά, συνέχεια εκείνου του ρηξικέλευθου ντοκιμαντέρ προκρίνει, όπως υπονοεί και ο «σιωπηρός» τίτλος της, μια πιο ήσυχη και τυπική αφήγηση. Πλην όμως, εξίσου συνταρακτική.

Κεντρικό πρόσωπο του ντοκιμαντέρ είναι ο Άντι Ρουκούν, ένας μειλίχιος 44χρονος οπτομέτρης της ινδονησιακής επαρχίας, που αναζητώντας τίποτα περισσότερο (μα και τίποτα λιγότερο) από μια κάποια ηθική δικαίωση συναντιέται διαδοχικά με βασανιστές/ φονιάδες/ δεσμοφύλακες του νεκρού μεγαλύτερου αδελφού του, Ραμλί, τον οποίον δε γνώρισε ποτέ. Κι είναι αποκαλυπτική η αντιδιαστολή της κόσμιας επιμονής του Άντι να αποσπάσει μια δήλωση μεταμέλειας, ή έστω μια παραδοχή από τους θύτες, με τις ποικίλες δικαιολογίες/ αρλούμπες/ ή συγκαλυμμένες απειλές των τελευταίων. Και δίπλα στις εκ νέου σοκαριστικές συνομιλίες του Άντι με τους αμετανόητους ή κουτοπόνηρα υπεκφεύγοντες εκτελεστές του πογκρόμ (και του Ραμλί), ο Όπενχαϊμερ ανοίγοντας το κάδρο προσθέτει μια εξίσου ενδιαφέρουσα «εθνογραφική» πτυχή στην ταινία: τη σχέση του Άντι με τη στιγματισμένη μάνα του (ο Όπενχαϊμερ την αφήνει να αφηγηθεί ξανά και ξανά τον φριχτό θάνατο του γιού της) και με τον υπεραιωνόβιο ανοϊκό πατέρα του. Αξίζει ανεπιφύλακτα. 

Φωτογραφίες