ΤΕΤΑΡΤΗ 20 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2017
Κινηματογράφος | Ταινίες

Φύλακες του Γαλαξία 2 , 2017 (Guardians of the Galaxy 2)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Τζέιμς Γκαν
Σενάριο
Τζέιμς Γκαν
Πρωταγωνιστούν
Κρις Πρατ, Ζόουι Σαλντάνα, Ντέιβ Μπαουτίστα, Μπράντλι Κούπερ (φωνή), Μάικλ Ρούκερ, Κάρεν Γκίλαν, Κερτ Ράσελ, Ελίζαμπεθ Ντέμπικι, Σιλβέστερ Σταλόουν
Διάρκεια
136
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Κωμική περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας (και σε 3D)
Πρεμιέρα
04 Μαΐου 2017

Αν και ουσιαστικά, αυτό που κάνει είναι να, ξαναπαίζει ακόμη πιο μαξιμαλιστικά τα ίδια σουξεδιάρικα χαρτιά της πρώτης ταινίας, το σίκουελ βλέπεται ευχάριστα –και το μωρό-Γκρουτ δεν παίζεται!

Ακόμη πιο ασεβείς, ατακαδόροι, ρεμπεσκέδες και τυχοδιώκτες, οι γαλαξιακοί φύλακες επέστρεψαν, δυόμιση χρόνια μετά από το πιο αναπάντεχο σουξέ στην κινηματογραφική ιστορία της Marvel. Η πάσα αλήθεια, βέβαια, είναι ότι τούτο δω το πρώτο σίκουελ (διότι ετοιμάζεται και δεύτερο, να ξέρετε) εξυφαίνεται γύρω από ένα στόρι-τσιγαρόχαρτο, στο οποίο δεσπόζουν: α) το σμίξιμο του Πίτερ Κουίλ (Πρατ, πολύ κεφάτος πάλι) με τον υπερφυσικό πατέρα του (Ράσελ), έναν μειλίχια εγωπαθή τύπο, ονόματι «Εγώ, ο Ζωντανός Πλανήτης», που παίζει να είναι και ψιλο-θεότηταˑ και β) μια μπουρδουκλωμένη διαπλανητική κόντρα, που γεννάει διάφορες αρκετά απολαυστικές ψηφιακές μάχες μεταξύ των Φυλάκων, της μνησίκακης Νέμπουλα (Γκίλιαν), του κυανόδερμου τυχοδιώκτη Γιόντου (Ρούκερ), και της Αγιέσα (Ντέμπικι, καλή), μιας απολαυστικά σνομπ και ολόχρυσης εξωγήινης αυτοκράτειρας. Στην πραγματικότητα, ωστόσο, όλη αυτή η δράση αποτελεί απλά τον καμβά-πρόσχημα, πάνω στον οποίον ο Γκαν καρίκωνει ασταμάτητα (σχεδόν εξαντλητικά, κάποιες στιγμές) το αυτοσαρκαστικό αλληλοφάγωμα των βασικών χαρακτήρων, που είχε λανσάρει στην πρώτη ταινία. Δηλαδή, σε κάτι φάσεις έχεις την αίσθηση ότι παρακολουθείς αγώνα κατάταξης μεταξύ σπιντάτων κωμικών stand up…

 

Το εύρημα με το απέθαντο Walkman του Κουίλ, που εδώ παίζει, λέει, την Β’ πλευρά της κασέτας-mix με ετερόκλητα κλασικά τραγούδια της δεκαετίας του 1980 (σαν το μοναδικό «The Chain» των Fleetwood Mac, ας πούμε), δίνει και πάλι έξτρα πόντους στην αφήγηση, ενώ η χρήση του τρισδιάστατου είναι στις περισσότερες σκηνές απολαυστική. Α, και υπάρχουν και δυο –τουλάχιστον– ευχάριστες διαφοροποιήσεις σε σχέση με την πρώτη ταινία: η μια έχει να κάνει με το μέγεθος του Ντραξ (ο πρώην πυγμάχος Μπαουτίστα). Θέλω να πω, ο ρόλος του έχει σαφώς μεγαλώσει, ο ίδιος καταφανώς το διασκεδάζει, και βγάζει και γέλιο. Το κατ’ εμέ κορυφαίο, όμως, στοιχείο του σίκουελ είναι το μωρό-Γκρουτ: ένα κλαράκι-ακίδα-απομεινάρι του ενήλικα Γκρουτ –ο οποίος, θυμίζω, θυσιάστηκε στην πρώτη ταινία– με απίθανα εκφραστικό βλέμμα και μουσικοχορευτικό ταλέντο… 

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες