Κινηματογράφος | Ταινίες

Ο Μαθητευόμενος , 2016 (Apprentice)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Μπου Τζανφένγκ
Σενάριο
Μπου Τζανφένγκ
Πρωταγωνιστούν
Φιρ Ραχμάν, Γουάν Χανάφι Σου, Μαστάρα Αχμάντ, Μπουν Πιν Κο, Νίκσον Τσενγκ
Διάρκεια
96
Χώρα
Γαλλία, Γερμανία, Κατάρ, Σιγκαπούρη, Χονγκ Κονγκ
Είδος
Δράμα
Πρεμιέρα
04 Μαΐου 2017

Ο άψογος ήχος και η στιλιζαρισμένα ψυχρή εικόνα στην υπηρεσία ενός χαμηλότονου μα καίριου σχολίου για τη θανατική ποινή και τις επιπτώσεις της, μέσα από την ιστορία ενός μαθητευόμενου δήμιου.

Η δεύτερη ταινία του Σιγκαπούριου Τζανφένγκ πραγματεύεται την εσχάτη των ποινών –η οποία, ως φαίνεται, επιβάλλεται αβέρτα δια ασήμαντον αφορμήν στη λιλιπούτεια πόλη-κράτος της Νοτιοανατολικής Ασίας. Το ξεχωριστό στοιχείο του φιλμ –εκτός από την ψηφιακή «κλινική» φωτογραφία (Μπενουά Σολέρ) και τον κρυστάλλινα «λεπτομερή» ήχο– είναι πως η θανατική ποινή προσεγγίζεται ελάχιστα μέσα από την αγωνία των μελλοθάνατων. Οι δυο βασικοί πρωταγωνιστές του δράματος βρίσκονται στην απέναντι όχθη: είναι οι σωφρονιστικοί υπάλληλοι που εκτελούν τους απαγχονισμούς. Ο 28χρονος δεσμοφύλακας Αίμάν (Ραχμάν), που ζει μαζί με την μεγάλη του αδελφή (Αχαμάντ, καλή) σε λιτό διαμερισματάκι, έχει μόλις μετατεθεί σε ονομαστό σωφρονιστήριο υψίστης ασφαλείας, όπου «μεσουρανεί» ο Ραχίμ (Σου), ο 65χρονος αξιοσέβαστος αρχιδήμιος. Η παραίτηση του βοηθού του Ραχίμ, αλλά και η σχεδόν μεταφυσική γοητεία που ασκεί ο ηλικιωμένος, μεθοδικός εκτελεστής στον νεοφερμένο συνάδελφο θα οδηγήσουν στην πρόταση-σοκ: θέλει ο Αϊμάν να γίνει ο νέος βοηθός-δήμιος; Ίσως. Αλλά είναι το προρηθέν «σοκ» που δίνει στην ιστορία το ειδικό της βάρος. Διότι ο πατέρας του Αϊμάν είχε εκτελεστεί στην ίδια φυλακή… Κι είναι ακριβώς αυτό το τραύμα του πρωταγωνιστή που κρατάει την αφήγηση σ’ ένα διφορούμενο μεταίχμιο μεταξύ πιθανής επιθυμίας για εκδίκηση, και φροϋδικής αναζήτησης πατρικού προτύπου.

Λιτή και ατμοσφαιρική (παρά κάποιες σεναριακές υπερβολές), η ταινία του Τζανφένγκ παρουσιάζει ένα «πορτρέτο» των φυλακών που δεν έχουμε ξαναδεί στο σινεμά: εύρυθμη πειθαρχία, ησυχία, ευπρέπεια, κι ένα ζεστό πράσινο χρώμα στους τοίχους της αίθουσας απαγχονισμού (τελικά δεν είναι μύθος όσα ακούγονται για την Σιγκαπούρη…). Κι αντί της σωματικής βίας και της επιθετικότητας, που συνήθως κυριαρχούν στις φυλακόβιες ταινίες, είναι το ψυχικό άλγος και η ενοχική εσωστρέφεια του Αϊμάν που δεσπόζουν εδώ. Κι ενώ η συγκυρία φέρνει τον γιό του θανατοποινίτη ενώπιον της πρώτης του εκτέλεσης, το μετέωρο, απότομο φινάλε αφήνει τα ενδεχόμενα ανοικτά. Πρόκειται για ενδιαφέρουσα, στυλάτη ταινία, που απευθύνεται, όμως, μόνο σε προπονημένους σινεφίλ.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες