ΤΕΤΑΡΤΗ 20 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2017
Κινηματογράφος | Ταινίες

Δύο Καρδιές , 2016 (Réparer les vivants)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Κατέλ Κιγιεβερέ
Σενάριο
Κατέλ Κιγιεβερέ, Ζιλ Τουαράν
Πρωταγωνιστούν
Ταχάρ Ραχίμ, Αν Ντορβάλ, Εμανουέλ Σενιέ, Μπουλί Λανέρ, Ντομινίκ Μπλαν, Φίνεγκαν Όλνφιλντ, Τεό Σολμπί, Αλίς ντε Λανκεσάν, Γκαμπάν Βερντέ, Κουλ Σεν
Διάρκεια
103
Χώρα
Γαλλία, Βέλγιο
Είδος
Δράμα
Πρεμιέρα
04 Μαΐου 2017

Η μεταμόσχευση μιας καρδιάς, και όλοι (μα όλοι) οι άνθρωποι που σχετίζονται μ’ αυτήν, σ’ ένα θαυμαστό μίγμα ιατρικής, συναισθημάτων, και μικρών ατομικών ιστοριών –απ’ τη ζωή έως τον θάνατο.

Κι εμένα αν μου έλεγες πριν την προβολή, πως η ωραιότερη ταινία της εβδομάδας είναι η 24ωρη ιστορία μιας καρδιάς που μεταμοσχεύεται από δότη σε λήπτη, δε θα το πίστευα. Κι όμως. Η τρίτη ταινία της Κιγιεβερέ διασκευάζει το μυθιστόρημα «Γέφυρα ζωής» της Μαϊλίς ντε Κερανγκάλ (εκδόσεις Καλέντης) τόσο αριστοτεχνικά, που πραγματικά καθηλώνει, γοητεύει, συγκινεί, και… επιμορφώνει, χωρίς να κηρύττει, ή να εκμεταλλεύεται βολικά στερεότυπα. Η αφήγηση ξεκινάει αξημέρωτα, όταν ο 17χρονος Σιμόν (θαύμα ο πρωτοεμφανιζόμενος Βερντέ, που είναι στ’ αλήθεια πρωταθλητής του σερφ) και δυο φίλοι του πάνε για σερφ στη θάλασσα έξω απ’ την Χάβρη. Υπέροχες εικόνες μέσα στα γκρίζα κύματα συνοδεία της λυρικής μουσικής του Αλεξάντρ Ντεσπλά. Στον γυρισμό, τα τρία αγόρια τρακάρουν (επίσης εξαιρετικά δοσμένο το δυστύχημα). Στο νοσοκομείο, ο Σιμόν διαγιγνώσκεται κλινικά νεκρός –χαίνον αιμάτωμα στο κρανίο. Ο νοσοκομειακός αρμόδιος (Ραχίμ) πείθει τους συντετριμμένους γονείς (Σενιέ και Σεν) του πιτσιρικά να δώσουν την καρδιά του για άμεση μεταμόσχευση. Την οποία θα λάβει η 50-φεύγα καρδιοπαθής Κλερ (η υπέροχη Γαλλοκαναδή Ντορβάλ), μάνα δυο αγοριών (Όλντφιλντ και Σολμπί). Τέλος.

Με μια τόση δα ιστορία, είναι πέραν περιγραφής πόσα καταφέρνει να πει η Κιγιεβερέ για αυτούς, και για δεκάδες άλλους φευγαλέους και μη χαρακτήρες της υπόθεσης. Οι χειρουργοί (ξεχωρίζει η εξαιρετική Μπλαν), η πρώην ερωμένη της Κλερ, οι βαρδιούχοι στον Οργανισμό Μεταμοσχεύσεων, η κοπελίτσα του αδικοχαμένου Σιμόν, κι άλλοι τόσοι, εντελώς υπαρκτοί άνθρωποι –μέχρι ένας ταξιτζής που μεταφέρει δυο γιατρούς (και κάνει ένα σχόλιο για τον Ζιντάν)– όλοι αφήνουν το σαφέστατο στίγμα τους. Ακόμη κι οι ιατρικές πράξεις, τις οποίες βλέπουμε κανονικά, διεξοδικά σε σχεδόν ντοκιμενταρίστικα γκροπλάν. Ο χρόνος διαστέλλεται και συστέλλεται με ασύλληπτη μαεστρία, ενώ στο σενάριο μπαινοβγαίνουν με χορογραφική ακρίβεια το τραγικό, το κωμικό, το πεζό, το δήθεν, το μεγαλειώδες, το φορτισμένο, το εναγώνιο –το τελεσίδικα ανθρώπινο, εν τέλει. Κι όλα αυτά δοσμένα όχι με βερίστικη, νευρική κινηματογράφηση-μαρτυρία, αλλά μέσα από ψαγμένο κινηματογραφικό καδράρισμα και εξαιρετικό ήχο. Α, και λαμπρές ερμηνείες από όλους. Η ίδια η Κιγιεβερέ δηλώνει: «Το ταξίδι αυτού του οργάνου μού έδωσε τη δυνατότητα να κινηματογραφήσω σώματα μ’ έναν τρόπο που είναι ταυτόχρονα ανατομικός, ποιητικός και μεταφυσικός». Δεν ξέρω πώς, αλλά το κατάφερε.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες