ΔΕΥΤΕΡΑ 20 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2017
Κινηματογράφος | Ταινίες

Βασιλιάς Αρθούρος | Ο Θρύλος του Σπαθιού , 2017 (King Arthur: Legend of the Sword)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Γκάι Ρίτσι
Σενάριο
Τζόμπι Χάρολντ, Λάιονελ Γουίγκραμ, Γκάι Ρίτσι
Πρωταγωνιστούν
Τσάρλι Χάναμ, Τζουντ Λο, Έρικ Μπάνα, Αστρίντ Μπερζές-Φρίσμπι, Ντζίμον Χούνσου, Έινταν Γκίλεν, Φρέντι Φοξ, Κρεγκ ΜακΓκίνλεϊ, Τομ Γου, Κίνγκσλεϊ Μπεν-Αντίρ, Νιλ Μάσκελ, Μπλου Λάνταου
Διάρκεια
126
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Δραματική περιπέτεια
Πρεμιέρα
11 Μαΐου 2017

Εντελώς χαζευτική και σπινταριστή σε σημείο εξουθένωσης, η κατά Ρίτσι εκδοχή του πανβρετανικού θρυλικού βασιλιά σφύζει από ψηφιακά εφέ, μάτσο χιούμορ, αντιδάνεια από άλλες εποποιίες –και το χαίρεται φασαριόζικα.

Αν κατέχετε τον θρύλο του Βασιλιά Αρθούρου –του μυθολογικού ήρωα που γύρω στον 6ο αιώνα συνένωσε τους Βρετανούς εναντίον των Σαξόνων υπό το μαγικό σπαθί Εξκάλιμπερ– εμ, ξεχάστε τον. Ο Ρίτσι παραδίδει εδώ την εντελώς δική του ανάγνωση –αλλά, αυτή είναι η laissez passer ορθάνοιχτη μοίρα των απανταχού θρύλων, ξέρετε. Ο Αρθούρος του (ο ευσταλής Χάναμ, να τον πιείς στο ποτήρι), όπως βλέπουμε στον ιλιγγιωδώς μονταρισμένο πρόλογο - φλασμπάκ, είναι ένα χαμίνι του προμεσαιωνικού ρυπαρού Λονδίνιουμ, μεγαλωμένο στους οίκους ανοχής και τους δρόμους μετά τη δολοφονία του βασιλιά πατέρα του (Μπάνα) από τον μοχθηρό σφετεριστή θείο του, Βόρτιγκερν (Λο), και την αλά Μωυσή φυγάδευσή του μωρού Αρθούρου στον Τάμεση. Καμιά 25αριά χρόνια αργότερα, ο Αρθούρος, βασιλεύς των αλητάμπουρων πια, σύρεται κι αυτός στο βράχο, όπου είναι μπηγμένο το μυθικό σπαθί Εξκάλιμπερ (σε αντίθεση με την κοινώς αποδεκτή εκδοχή, όπου η εξαγωγή του σπαθιού ήταν κάτι σαν υψηλός διαγωνισμός, εδώ – και πάλι παραπέμποντας στην Αγία Γραφή και τον Ηρώδη– όλοι οι υπήκοοι του βασιλείου που βρίσκονται στην επίμαχη ηλικία εξαναγκάζονται να δοκιμάσουν την τύχη τους με το Εξκάλιμπερ, ώστε αν βρεθεί ο μάγκας που θα τα καταφέρει να θανατωθεί πάραυτα, πριν προλάβει να πάρει το θρόνο από τον κακό Βόρτιγκερν).
Ο Αρθούρος βγάζει μεν το σπαθί, αλλά παραμένει απρόθυμος και καθόλου υψιπετής μπρος στο θρύλο και τα βασιλικά παρελκόμενα, παρά τους ψηφιακούς εφιάλτες-αναμνήσεις που τον ταλαιπωρούν. Ε, και θα επιστρατευτούν κάτι ιππότες του μακαρίτη του πατέρα του (Χούνσου και Γκίλεν), θα’ ρθουν και τα πρωτοπαλίκαρα του δρόμου (Φοξ, ΜακΓκίνλεϊ, Μπεν-Αντίρ, Γου) και θα αναμετρηθούν όλοι αντάμα με το πεπρωμένο τους ως νεότευκτοι Βασιλιάς Αρθούρος και Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης. Μια άλλη σημαντική παρέκκλιση- ζεϊμπεκιά του Ρίτσι είναι η απουσία του Μάγου Μέρλιν: εδώ, το απαραίτητο μεταφυσικό στοιχείο – που πραγματώνεται μέσα από φίδια που δαγκώνουν και οδηγούν σε τριπαριστές ψευδαισθήσεις (ωραία σεκάνς), αλλά και μέσα από τεράστια φίδια - δράκους, τύπου «Χόμπιτ», που εξολοθρεύουν το στρατό του Βόρτιγκερν– εκπροσωπείται από τη μοναδική σημαίνουσα γυναίκα του καστ: τη Μάγισσα (Μπερζές-Φρίσμπι, καλή) με τις χαμαιλεοντικές κόρες και το γλαρό βλέμμα.

Στον κατά Γκάι Ρίτσι «Αρθούρο» (που δεν αποκλείεται να έχει και… σίκουελ) υπάρχουν κλεισίματα του ματιού και αισθητικές συγγένειες προς διάφορες ταινίες (από τον «Μονομάχο», έως τον «Μακμπέθ» του Κερζέλ), υπάρχει πολυφυλετική ελευθεριότητα (ο Γου, είναι ο Ασιάτης που έμαθε στον νεαρό Αρθούρο πολεμικές τέχνες, ενώ προκύπτουν και Βίκινγκς), παίζει κι ένα στιγμιαίο ταραντινικό αστείο μ’ ένα κομμένο αυτί, ενώ το όλον υπηρετείται από ποταμούς ψηφιακών εφέ και εικονοληπτικές μαγκιές – ακόμη και σκηνή με κάμερα GoPro έχει ο μπαξές. Τίποτα, βέβαια, δε θα ήταν… αυτό που είναι, τέλος πάντων, χωρίς το μαστόρικο, φρενήρες μοντάζ του Τζέιμς Χέρμπερτ, μόνιμου συνεργάτη του Ρίτσι. Α, και την υποβλητική, μπιτάτη μουσική του Ντάνιελ Πέμπερτον. Προσδεθείτε, πάρτε ανάσα και να ξέρετε: παίζει να εξουθενωθείτε. 

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες