ΤΕΤΑΡΤΗ 20 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2017
Κινηματογράφος | Ταινίες

Η 9η Ζωή του Λούι Ντραξ , 2016 (The 9th Life of Louis Drax)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Αλεξάντρ Έιτζα
Σενάριο
Μαξ Μινγκέλα
Πρωταγωνιστούν
Άιντεν Λόνγκγουερθ, Τζέιμι Ντόρναν, Σάρα Γκάντον, Άαρον Πολ, Όλιβερ Πλατ, Μίλι Πάρκερ, Μπάρμπαρα Χέρσεϊ
Διάρκεια
108
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες, Ηνωμένο Βασίλειο, Καναδάς
Είδος
Θρίλερ
Πρεμιέρα
11 Μαΐου 2017

Ένα «ιδιαίτερο» αγόρι πέφτει σε κώμα, η ωραιομοιραία μάνα του κάτι κρύβει, ένας νευρολόγος ψάχνεται και με τους δυο τους, ενώ το μεταφυσικό μυστήριο και κάποια εφέ φέρνουν σκέτη αμηχανία…

Τσαλαβουτώντας πότε στην «Έκτη αίσθηση», πότε σε χιτσκοκική καρικατούρα και ίσως στις «Παρενέργειες» του Σόντερμπεργκ, Έιτζα και Μινγκέλα μεταφέρουν στο πανί το ομότιτλο μυθιστόρημα της Λιζ Τζένσεν. Μμμμ, δεν ξέρω πόσο καλό ή κακό είναι το λογοτέχνημα, η ταινία, πάντως, είναι ένας δηθενιάρικος αχταρμάς κινηματογραφικών ειδών, που δεν πείθει – κι έχει και το πιο καταγέλαστο ειδικό εφέ των τελευταίων πολλών ετών, ένα πλάσμα σαν τον βραχνό θείο του Γκρουτ με φύκια αντί κλαδιά… Ο φερώνυμος κεντρικός χαρακτήρας (Λόνγκγουερθ) –του οποίου τις εξυπνακίστικες επεξηγήσεις ακούμε voice over σε διάφορα φλασμπάκ-παραληρήματα του ήρωα– είναι ο πανέξυπνος γιος της χιτσκοκικά ξανθομοιραίας Νάταλι (Γκάντον) και του μέθυσου και αψίκορου Πίτερ (Πολ). Στο οικογενειακό πικνίκ για τα ένατα γενέθλιά του, ο Λούι πέφτει από έναν γκρεμό στη θάλασσα, πεθαίνει για κάνα δίωρο και μετά πέφτει σε κώμα. Πρόκειται, μαθαίνουμε, για το ένατο σχεδόν θανάσιμο ατύχημα που παθαίνει ο πιτσιρικάς στη ζωή του (παραπέμποντας στην «εννιάψυχη» γάτα, κατά πως επιτάσσει η αγγλική έκφραση). Συγχρόνως, ο Πολ εξαφανίζεται, η αστυνομία τον ψάχνει μετά την ενοχοποιητική κατάθεση της Νάταλι, ενώ ο ωραίος σούπερ νευρολόγος, δρ. Άλαν Πασκάλ (Ντόρναν, εντελώς αμήχανος), που επιστρατεύεται ως ειδικός στο υποσυνείδητο, καψουρεύεται την παγερά συντετριμμένη μάνα. Ε, και μετά αρχίζουν οι επεξηγήσεις… Και βγαίνει η Πάρκερ ως κυνική μπατσίνα (από άλλη ταινία), και η Χέρσεϊ ως μελοδραματική μητέρα του εξαφανισθέντος (από ακόμη πιο αλλούτερη ταινία).
Αν εξαιρέσει κανείς κάτι ψαγμένα, μεταφυσικίζοντα πλάνα του μάστορα διευθυντή φωτογραφίας, Μαξίμ Αλεξάντερ, η ταινία παραπατάει από δω κι από κει, ενώ ο Ντόρναν –σε ένα ρόλο εντελώς σιθρού και αναληθοφανή– δε βγάζει καθόλου χημεία με την ωραία Καναδέζα Γκάντον. Άσε που ο μικρός πρωταγωνιστής καρκινοβατεί μεταξύ σπαστικού ξερόλα, αγγελοκρουσμένου με μεταφυσικό χάρισμα, και κανονικού παιδιού –που, σε μια υποτίθεται καίρια σκηνή, συνομιλεί με το προαναφερθέν τέρας-παρωδία… Χίλιες φορές σε κώμα.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες