ΚΥΡΙΑΚΗ 23 ΙΟΥΛΙΟΥ 2017
Κινηματογράφος | Ταινίες

Alien | Covenant , 2017

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ρίντλεϊ Σκοτ
Σενάριο
Τζον Λόγκαν
Πρωταγωνιστούν
Μάικλ Φασμπέντερ, Κάθριν Ουότερστοουν, Μπίλι Κράνταπ, Ντάνι ΜακΜπράιντ, Ντέμιαν Μπισίρ, Κάρμεν Ετζόγκο, Τζούσι Σμόλετ, Κάλι Χερντάντεζ, Έιμι Σέιμετζ, Γκάι Πιερς, Τζέιμς Φράνκο
Διάρκεια
122
Χώρα
Ηνωμένο Βασίλειο, Νέα Ζηλανδία, Αυστραλία, Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Περιπέτεια επιστημονικού τρόμου (ε, μα ναι!)
Πρεμιέρα
18 Μαΐου 2017

Υφολογικά διχασμένη, πληθωρική, άνιση μα σίγουρα εντυπωσιακή, η νέα κατά Σκοτ αλιενοταινία φέρνει κανονικούς ανθρώπους σε αδυσώπητη μάχη με τέρατα και ανδροειδή και διακύβευμα την ίδια την ύπαρξη της ανθρωπότητας.

Με απογοήτευσε κάπως αυτό το δεύτερο πρίκουελ των «Alien». Ενώ, ας πούμε, θαμπώνει αισθητικά (και τρισδιάστατα), εγείρει σημαίνοντα θέματα (κυρίως δε, το μόνιμο του Σκοτ περί ενός σύμπαντος χωρίς ανθρώπινη παρουσία) και δίνει και την ευκαιρία στον Φασμπέντερ να κοσμήσει τις καλύτερες σκηνές με τις υπαινικτικά ερωτικές, φιλοσοφικές συζητήσεις δυο «συγγενικών» ανδροειδών, κάνει από την άλλη και κάτι φάουλ… Η υπερβολική έκπτωση κατά Χόλιγουντ μεριά και άμυαλη δράση, ειδικά στην αναμέτρηση του φινάλε (που σκουπίζει ήδη το διάδρομο προσγείωσης του επόμενου πρίκουελ) βγάζει μάτι, φερ’ ειπείν. Και νισάφι και υπερβολή, όλο αυτό το αίμα και η σάρκα που σκίζεται, και πετάγεται από μέσα ακόμη ένα άλιεν (έχουν αλλάξει λίγο λουκ, σας προειδοποιώ. Κάποιος, που δεν αποκαλύπτω, τα «βελτιώνει» γενετικά και κάνει μεγάλα σχέδια για δαύτα)… Ένα από τα κορυφαία χαρακτηριστικά της ορίτζιναλ ταινίας ήταν πως η εφιαλτικά κλειστοφοβική ατμόσφαιρα και απειλή βάφονταν με ελάχιστο αίμα και τρομο-τρικ παραμένοντας κυρίως υπαινικτική. Εδώ, σε συνδυασμό με την υπέρμετρα παρούσα μουσική του Τζεντ Κερζέλ (που μας εντυπωσίασε στο σάουντρακ του «Μακμπέθ») οδηγούμαστε διαρκώς σε κορυφώσεις με ανασκολοπισμούς, δαιμονοκαταληψίες, αίμα και ουρλιαχτά –πάρα πολλά ουρλιαχτά…

Η ταινία ξεκινάει με μια υποβλητικά υπέροχη σκηνή, όπου βλέπουμε την «γέννηση» του ανδροειδούς Ντέιβιντ (Φασμπέντερ, με αγγλική προφορά), το οποίο πρωταγωνιστούσε στον «Προμηθέα». Αυτή η εξαιρετική σεκάνς μεταξύ του Φασμπέντερ και του γεροντικά μακιγιαρισμένου Γκάι Πιερς, που ενσαρκώνει το δημιουργό αυτών των εξελιγμένων ρομπότ, περιέχει και την φοβερή φράση του Ντέιβιντ προς τον γενήτορά του: «Εσύ αναζητάς τον δημιουργό σου, εγώ τον κοιτάζω. Εσύ θα πεθάνεις. Εγώ, όχι». Άλμα 10 χρόνια μετά τα γεγονότα του «Προμηθέα», στο διαστημόπλοιο «Covenant», που, γεμάτο με πλήρωμα, χιλιάδες εποίκους και έμβρυα από τη Γη, ταξιδεύει προς φιλικό πλανήτη για εποικισμό. Μια αστρική ανάφλεξη και η επακόλουθη έκρηξη αφήνουν το σκάφος χωρίς τον κυβερνήτη του (Φράνκο), αλλά μ' ένα αλλόκοτο ηχητικό σήμα (με το «Take Me Home, Country Roads» του Τζον Ντένβερ –φοβερός Ρίντλεϊ) που τους οδηγεί σε πολύ κοντινότερο, οσαύτως φιλικό και τελείως άγνωστο πλανήτη. Ε, εκεί θα περάσουν του λιναριού τα πάθη. Με τα άλιεν. Το κακό ξεκινάει με την είσοδο μιας υπέροχης, τρισδιάστατης μαύρης σκόνης στον οργανισμό κάποιων μελών της αποστολής. Μια αποστολή που δεν απαρτίζεται από στρατιωτικά εκπαιδευμένους παντογνώστες αδελφών ταινιών. Είναι απλοί άνθρωποι –με πολύ μονοδιάστατους και κλισαρισμένους χαρακτήρες, θα ομολογήσω. Αντίθετα, το δίπολο του Ντέιβιντ με τον Ουόλτερ (Φασμπέντερ, με αμερικανική προφορά), το ανδροειδές που δουλεύει για το «Covenant», αναβλύζουν στοχαστική διάθεση ψαύοντας ζητήματα όπως ο μυστήριο της δημιουργίας, τα όρια της ανθρώπινης ευφυίας, η θρησκευτική και μη πίστη-αφοσίωση. Το πρόβλημα της ταινίας είναι η διάσπασή της σε υπερβολικά πολλές οπτικές και, εν τέλει, σε κινηματογραφικά είδη. 

Φωτογραφίες