ΚΥΡΙΑΚΗ 23 ΙΟΥΛΙΟΥ 2017
Κινηματογράφος | Ταινίες

Ο τοίχος , 2017 (The Wall)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Νταγκ Λάιμαν
Σενάριο
Ντουέιν Ουόρελ
Πρωταγωνιστούν
Άαρον Τέιλορ Τζόνσον, Τζον Σίνα, Λαΐθ Νάκλι
Διάρκεια
81
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Ψυχολογικό θρίλερ
Πρεμιέρα
18 Μαΐου 2017

Ένας πληγωμένος Αμερικανός στρατιώτης, ένας αθέατος ιρακινός σκοπευτής, κι ανάμεσά τους ένας μισογκρεμισμένος τοίχος στην ιρακινή έρημο αρκούν και περισσεύουν για να στήσει ο Λάιμαν ένα αριστοτεχνικό αντιπολεμικό σκάκι.

Λέγαμε, μιλώντας περί «Άφτελωβ», για «μικρή» σεναριακή ιδέα. Αμ, όταν ξέρεις να κάνεις σινεμά (όπως και… άλλα πράματα), το μέγεθος δεν μετράει κ α θ ό λ ο υ. Εδώ να δείτε τι μικρό και τεράστιο ταυτόχρονα είναι το ωμό πολεμικό (και βαθιά αντιπολεμικό) τετ-α-τετ που φιλμάρει δεξιοτεχνικά (και χωρίς μουσική) ο Λάιμαν, τρία χρόνια μετά το τελείως διαφορετικό «Στα όρια του αύριο». Βρισκόμαστε στο Ιράκ το 2007 (εξαιρετικό «ντουμπλάρισμα» του ιρακινού τοπίου από την καλιφορνέζικη Έρημο Μοχάβι) κι ο αμερικανοϊρακινός πόλεμος έχει επισήμως τελειώσει. Ανεπισήμως, ο λοχίας Σέιν Μάθιους (Σίνα) και ο στρατιώτης Άλαν «Άιζ» Άιζακ (Τέιλορ-Τζόνσον, αναπάντεχα θαυμάσιος) φτάνουν, μετά από επείγουσα κλήση για βοήθεια, σε σημείο της ιρακινής ερήμου, όπου βρίσκονται μόνο οκτώ (αμερικανικά) πτώματα, σκόνη, ένα όχημα, ένας πετρελαιαγωγός στο βάθος, κάτι χαλάσματα, κι ένας λόφος σκουπιδιών. Υπερεκτιμώντας την κατάσταση, ο λοχίας βγαίνει να επιθεωρήσει, τρώει μια σφαίρα και πέφτει άσχημα πληγωμένος. Ο πανικόβλητος Άιζ, που εξ αρχής έλεγε να λουφάξουν μπας και κάποιος ιρακινός σκοπευτής τους παραφυλάει, βγαίνει να βοηθήσει τον Μάθιους και χτυπιέται κι αυτός στο πόδι. Όλη η υπόλοιπη ταινία –με εξαίρεση το καταπληκτικά αναπάντεχο φινάλε μ' ένα ελικόπτερο διάσωσης– εκτυλίσσεται πίσω από έναν μισογκρεμισμένο τοίχο από πλίνθους και κοτσετσόσυρμα, όπου οχυρώνεται ο σερνάμενος και αιμορραγών Άιζ. Και με κατεστραμμένο τον ασύρματο (μια βολική έξυπνη πινελιά του πρωτοεμφανιζόμενου σεναριογράφου), ο Αμερικάνος στρέφεται σε τοπική συχνότητα. Ε, και εκεί είναι το ζουμί της υπόθεσης.

Στην άλλη άκρη του πομποδέκτη κρύβεται ο δεύτερος πρωταγωνιστής της ταινίας: ένας Ιρακινός σκοπευτής (η φωνή του Νάκλι), ίσως ο Τζούμπα αυτοπροσώπως, ο θρυλικά διαβόητος «άγγελος του θανάτου», που όντως θέρισε τους Γιάνκηδες. Ό,τι διαμείβεται μεταξύ Άιζ και Τζούμπα (σημειώστε το παιχνίδι μεταξύ του «Άιζ», που ακούγεται όπως το «eyes», και του αθέατου εχθρού) αναδίδει ένταση, υπαρξιακούς προβληματισμούς, όλον τον παραλογισμό του πολέμου, αγωνία για την έκβαση της κατάστασης, και –το κερασάκι– χαοτική διαφορά μεταξύ του ακαλλιέργητου Αμερικανού, που καρκινοβατεί μεταξύ μιλιταριστικής πειθαρχίας, ενστίκτου επιβίωσης και σκέτου πανικού, και του κατασταλαγμένου, φαινομενικά ψύχραιμου, και προδήλως μορφωμένου (απαγγέλει «Το κοράκι» του Πόε, ξερωγώ) Ιρακινού. Μέσα σε δυο, λέει, βδομάδες, ο Λάιμαν γύρισε ένα θαυμάσιο τετ-α-τετ αγωνίας, ένα αντιπολεμικό πολεμικό φιλμ για αγνώστους που αλληλοεξοντώνονται, για Αμερικανούς που δεν έχουν το πάνω χέρι, για μια κατάσταση κλειστοφοβική, όπου το μόνο που θέλεις είναι να ξεφύγεις –όπως ο Τέιλορ-Τζόνσον. 

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες