Κινηματογράφος | Ταινίες

Ήρεμο πάθος , 2016 (A Quiet Passion)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Τέρενς Ντέιβις
Σενάριο
Τέρενς Ντέιβις
Πρωταγωνιστούν
Σίνθια Νίξον, Τζένιφερ Έλι, Ντάνκαν Νταφ, Κιθ Κάρανταϊν, Τζόντι Μέι, Έρικ Λόρεν, Τζοάνα Μπέικον, Έμα Μπελ, Κάθριν Μπέιλι
Διάρκεια
125
Χώρα
Ηνωμένο Βασίλειο, Βέλγιο
Είδος
Βιογραφικό δράμα
Πρεμιέρα
01 Ιουνίου 2017

Η δύσθυμη, (αυτό)περιοριστική ζωή της κορυφαίας αμερικανίδας ποιήτριας, Έμιλι Ντίκινσον, δοσμένη μέσα από υπέροχη ανασύσταση εποχής και φωτογραφία, αλλά υπέρμετρα πυκνούς διαλόγους, ακαδημαϊκή προσέγγιση, και ολίγον συμβατικές ερμηνείες.

Η Έμιλι Ντίκινσον (1830-1886) θεωρείται πλέον η σημαντικότερη Αμερικανίδα ποιήτρια του 19ου αιώνα. Στην σύντομη ζωή της, ωστόσο, οι μεστοί νοημάτων στίχοι της –που, μεταξύ άλλων, έθεταν υπό αμφισβήτηση τον σεπτό αυτοπεριορισμό του προτεσταντικού περίγυρού της– δεν βρήκαν αποδοχή, ή έστω ευήκοα ώτα και πρόθυμους εκδότες… Ο Ντέιβις, αναμφίβολα, είναι ο λεπταίσθητος, σκεπτόμενος σκηνοθέτης που θα μπορούσε να νιώσει, και κυρίως να αποδώσει την εσωτερική φλόγα και τους ακατανίκητους δαίμονες που σημάδεψαν τη ζωή της Ντίκινσον. Το καταφέρνει εδώ –αλλά μόνο εν μέρει. Η ανασύσταση εποχής, οι υπέροχοι φωτισμοί (κυρίως σε εσωτερικά σπιτιών, αφού η Ντίκινσον προοδευτικά απέκτησε μια αποστροφή προς τις εξόδους εκτός του πατρικού σπιτιού της) και η δουλειά του διευθυντή φωτογραφίας, Φλοριάν Χόφμαϊστερ, σε συνδυασμό με καλαίσθητες μουσικές επιλογές από Σούμπερτ, Σοπέν και Μπετόβεν, σκιαγραφούν πειστικά την καταπιεστική κοσμιότητα της αστικής Αμερικής του 19ου αιώνα. Αντίθετα, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες, η Νίξον δεν πετυχαίνει καμιά αξιομνημόνευτη ερμηνεία ως ενήλικη, πικρόχολη, μα πάντα εύστροφη Ντίκινσον. Καλή η Μπελ, που ενσαρκώνει την ποιήτρια σε εφηβική ηλικία –τότε που η φλόγα και ο ανατρεπτικός της σαρκασμός είχαν ακόμη το πάνω χέρι στη συμπεριφορά της.  

 

Η ταινία παρακολουθεί την Ντίκινσον από την στιγμή που ως έφηβη «διασώζεται» από τον πατέρα της (Κάρανταϊν) φεύγοντας από το αυστηρό, θρησκόληπτο οικοτροφείο, μέχρι το θάνατό της. Οι σχέσεις της με την αδελφή της (Έλι), με μια αντισυμβατική φίλη (Μπέιλι), με τον νεαρό παντρεμένο πάστορα (Λόρεν), με τον οποίον η Ντίκινσον υπήρξε για καιρό ερωτευμένη, καθώς και με άλλους σκιαγραφούνται επίσης μέσα από πυκνούς, πυκνότατους διαλόγους. Ε, ναι, αυτό είναι μάλλον το μεγαλύτερο μειονέκτημα του φιλμ: κάτι η απαρχαιωμένη  δομή και εκφορά των αγγλικών, κάτι τα υψηλά νοήματα που παρεπιδημούν σε ό,τι σχεδόν εκστομίζεται από όλους (μα όλους) τους χαρακτήρες, μοιραία η ταινία χάνει σε αυθεντικότητα. Ή έστω σε βαθμό ταύτισης με τον σημερινό θεατή.

 

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες