Κινηματογράφος | Ταινίες

Έρωτες και φιλίες , 2016 (Love & Friendship)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ουίτ Στίλμαν
Σενάριο
Ουίτ Στίλμαν
Πρωταγωνιστούν
Κέιτ Μπέκινσεϊλ, Κλόι Σέβινι, Ζαβιέ Σάμιουελ, Στίβεν Φράι, Τομ Μπένετ, Μόρφιντ Κλαρκ, Έμα Γκρίνγουελ, Ρος ΜακΜάχον
Διάρκεια
92
Χώρα
Ιρλανδία, Γαλλία, Ολλανδία
Είδος
Κωμωδία εποχής
Πρεμιέρα
20 Ιουλίου 2017

Οι ωφελιμιστικές ίντριγκες μιας όμορφης χήρας να παντρέψει εαυτόν και θυγατέρα στην αριστοκρατική Αγγλία του 1790, δοσμένες με χιούμορ και μοντέρνα ανατρεπτική διάθεση που αναδεικνύουν τους ήρωες της Όστιν.

Ό,τι ξέρετε ως κινηματογραφική Τζέιν Όστιν, ξεχάστε το. Διότι, εκτός από την ίδια την «Λαίδη Σούζαν» –την επιστολογραφική νουβέλα της μεγάλης Αγγλίδας μυθιστοριογράφου στην οποία βασίζεται η ταινία– που είναι αρκούντως ανάλαφρη από μόνη της, είναι κι ο τρόπος που ο (Αμερικανός) Στίλμαν «εκσυγχρονίζει» την αιχμηρή κοινωνική σάτιρα της Όστιν με μια μεταμοντέρνα, αυθάδη θυμηδία, που ξεχωρίζουν αυτήν την «οστενική» ταινία εποχής από τον (καθ’ όλα αξιοσέβαστο) σωρό. Από τους ευρηματικούς τίτλους έναρξης και την κωμική παρουσίαση-αστραπή των κεντρικών χαρακτήρων, έως κάτι παύσεις μες στη μέση σκηνών για να δοθούν «διαπιστευτήρια» για τον εκάστοτε ήρωα, ο Στίλμαν εμφανίζεται ευρηματικός και εύστοχος στις εκσυγχρονιστικές ενέσεις του. Ωστόσο, παρά τον εκμοντερνισμό (ακόμα και γλωσσικό), ο σκηνοθέτης-σεναριογράφος, παραμένει πιστός στην πεμπτουσία του λογοτεχνήματος (εντάξει, δεν φτάνει το βάθος του γραπτού…). Συγχρόνως, σχεδιασμός παραγωγής (Άνα Ράκαρντ), κοστούμια και υπέροχα φωτισμένη φωτογραφία (Ρίχαρντ βαν Όστερχαουτ) ζωντανεύουν υποδειγματικά την εποχή.

Γύρω, λοιπόν, στα 1790, η ωραιότατη «άτακτη» χήρα, λαίδη Σούζαν Βέρνον (Μπέκινσεϊλ), «ο όφις στον Κήπο της Εδέμ» κατά την κουνιάδα της (Γκρίνγουελ), καταλύει στο εξοχικό αρχοντικό του αδελφού της (Τζάστιν Έντουαρντς), μέχρι να κατακάτσουν κάτι κουτσομπολιά περί σχέσης της με παντρεμένο (αλήθεια είναι). Η επιτήδεια μαυροφορεμένη κυρία θα πιάσει το παιχνίδι της γοητείας αναζητώντας δεύτερο (κι απαρεγκλίτως, πλούσιο) σύζυγο –να, καλή ώρα, ο ευειδής νεαρός αδελφός της κουνιάδας, Ρέτζιναλντ Ντε Κόρσι (Σάμιουελ)… Απροειδοποίητα, στο αρχοντικό εμφανίζεται η Φρεντερίκα (Κλαρκ), η κόρη της Σούζαν, που έχει μόλις εκδιωχθεί από το σχολείο της. Γιατί να μη βρούμε έναν καλό γαμπρό και για δαύτην; -αναρωτιέται η καπάτσα μάνα. Ας της πασάρουμε τον φαιδρό, ζάπλουτο βλάκα, σερ Τζέιμς Μάρτιν (Μπένετ), διότι ο Ρέτζιναλντ είναι καπαρωμένος… Ανέλπιστα, η Μπέκινσεϊλ, ηθοποιός περιορισμένων δυνατοτήτων, δημιουργεί μια πειστική και απολαυστική λαίδη Σούζαν, ενώ η παρουσία του έξοχου Φράι, στο ρόλο του συζύγου της αμερικάνας κολλητής (Σέβινι) της πρωταγωνίστριας, είναι δυστυχώς σύντομη. Α, το δε φινάλε –που περιέργως για Όστιν δεν είναι και τόσο «ζήσαν αυτοί καλά»– αποτελεί «προσθήκη» του Στίλμαν, αφού η συγγραφέας είχε αφήσει το διήγημα ατελείωτο και δημοσιεύτηκε κολοβό μετά θάνατον.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες