ΠΕΜΠΤΗ 17 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2017
Κινηματογράφος | Ταινίες

Εκδίκηση με Στυλ , 2017 (Going in Style)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ζακ Μπραφ
Σενάριο
Θίοντορ Μέλφι
Πρωταγωνιστούν
Μάικλ Κέιν, Μόργκαν Φρίμαν, Άλαν Άρκιν, Αν-Μάργκρετ, Τζον Ορτίζ, Ματ Ντίλον, Πίτερ Σεραφίνοβιτς, Κέναν Τόμσον, Κρίστοφερ Λόιντ
Διάρκεια
96
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Κωμωδία
Πρεμιέρα
22 Ιουνίου 2017

Τρείς κεφάτοι οσκαρικοί πρωταγωνιστές, και λίγα συμπαθητικά καλαμπούρια δε σώζουν αυτό το αδιάφορο ριμέικ για μια τριάδα υπερήλικων κολλητών, που αποφασίζουν να ληστέψουν μια τράπεζα –για πολιτικά ορθούς λόγους…

Στο ομότιτλο πρωτότυπο φιλμ του 1979, οι τρεις γέροι φίλοι (Τζορτζ Μπερνς, Αρτ Κάρνεϊ, Λι Στράσμπεργκ) αποφασίζουν να ληστέψουν μια τράπεζα, επειδή αισθάνονται ανήμποροι, ξοφλημένοι –και βαριούνται. Με τα σημερινά καλούδια –ηλεκτροκίνητα μικρο-οχήματα, κοινωνικές δομές, προσβάσιμη τεχνολογία– που εξυπηρετούν τους πολίτες τρίτης ηλικίας και που αλωνίζουν σε αυτό το αξιολησμόνητο ριμέικ, οι τρεις γέροι απλά ληστεύουν την τράπεζα που με σόλοικες επιχειρηματικές κινήσεις και τυχοδιωκτικές επενδύσεις τούς έφαγε την σύνταξη! Άσε που, αν η μπάζα είναι πολύ μεγάλη, θα δώσουν, λέει, τα… ρέστα σε φιλανθρωπίες. Επίσης, οι σημερινοί γέροι, που ενσαρκώνουν οι βραβευμένοι με Όσκαρ Κέιν, Φρίμαν και Άρκιν, είναι αθυρόστομοι, κάποτε εξυπνάκηδες, ενώ ένας τους έχει κι ένα πιπεράτο φλερτ (μέχρις κάθιδρης ολοκληρώσεως, δηλαδή) με την μανάβισσα της Αν-Μάργκρετ, η οποία παραμένει πηγαία σέξι παρά τα 76 της χρόνια (και το αναπόφευκτο «τράβηγμα»). Οι τέσσερις βετεράνοι αστέρες αναβαθμίζουν κάπως το τετριμμένο σενάριο με τον αέρα τους, ενώ συμπαθείς είναι επίσης ο Ντίλον ως μπάτσος που διερευνά τη ληστεία των παππούδων, και ο Ορτίζ ως δήθεν νομοταγής παράνομος που τους μαθαίνει τα κόλπα περί ληστείας. Η οποία ληστεία, υποτίθεται, λαμβάνει χώρα μέσα σε χρονομετρημένα 60 λεπτά, στη διάρκεια ενός υπαίθριου φιλανθρωπικού παζαριού, στο οποίο συμμετέχουν ως υπάλληλοι-εθελοντές οι τρεις «ληστές με τις μασέλες» (ούπς! Εγώ το έγραψα αυτό;).

Δυστυχώς, παρά την ύπαρξη αρκετών, μάλλον κοινότοπων αφηγηματικών κόλπων (τηλεφωνήματα σε σπλιτ-σκριν, ζουμ-άουτ, γραπτές ενδείξεις στην οθόνη, κλπ), το πρόβλημα με το σενάριο και την σκηνοθεσία είναι πως υπογράφουν μια ταινία που δεν είναι ούτε πολύ αστεία, ούτε πολύ πιστευτή, μα ούτε και ξεκάθαρα φευγάτη. Α, και που ηθικολογεί (περί οικονομικών ανισοτήτων, περί οικογένειας, περί φιλίας…) με την παραμικρή αφορμή. Δηλαδή, υπάρχουν ατάκες τόσο αμήχανες, που οριακά τις προβιβάζουν ένας Κέιν ή ένας Φρίμαν.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες