Κινηματογράφος | Ταινίες

Ο Πλανήτης Των Πιθήκων | Η Σύγκρουση , 2017 (War for the Planet of the Apes)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ματ Ριβς
Σενάριο
Ματ Ριβς, Μαρκ Μπόμπακ
Πρωταγωνιστούν
Άντι Σέρκις, Γούντι Χάρελσον, Αμάια Μίλερ, Στιβ Ζαν, Τζούντι Γκριρ, Τάι Όλσον, Κάριν Κόνοβαλ
Διάρκεια
142
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Δραματική περιπέτεια φαντασίας (και σε 3D)
Πρεμιέρα
13 Ιουλίου 2017

Η σύγκρουση μεταξύ νοημόνων πιθηκοειδών και σκιαγμένων πολεμοχαρών ανθρώπων αφήνει τα (πολλά) όπλα και περνάει σε φιλοσοφικο-αξιακό επίπεδο και ατομικές αντιπαραθέσεις στην καλύτερη έως σήμερα ταινία της σειράς.

Με δυο λόγια, το στόρι: ο χιμπατζής-αρχηγός Σίζαρ (Σέρκις, εξαιρετικός) και οι «υπήκοοί» του, που έχουν καταφύγει στα δάση Μιούρ του Σαν Φρανσίσκο μετά τις αιματηρές μάχες μεταξύ ανθρώπων και πιθηκοειδών της προηγούμενης ταινίας, δέχονται αιφνιδιαστική επίθεση από κάτι επιζώντες στρατιώτες, υπό τον στρατόκαυλο και ακατανόμαστο Συνταγματάρχη (ο Χάρλεσον, σε μια πειραγμένη εκδοχή του Κουρτζ από την «Αποκάλυψη, τώρα», όπως βεβαιώνει και το σύνθημα «Ape-pocalypse Now» στον τοίχο της στρατιωτικής τους βάσης). Ήδη από αυτήν την πρώτη σεκάνς δράσης, που κορυφώνεται μ’ ένα θεαματικό τρισδιάστατο πλάνο σε νυχτερινό καταρράκτη, η φωτογραφία του Μάικλ Σέρεζιν, η σκηνοθεσία του Ριβς, τα ασύλληπτα εφέ της Weta Digital, και η καταπληκτική μουσική επένδυση του Μάικλ Τζιακίνο –όλοι τους συνεργάτες από την προηγούμενη πιθηκοταινία– βάζουν τις βάσεις για μια οπτικά απολαυστική καλοκουρδισμένη περιπέτεια. Έρχεται, όμως, το σενάριο των Μπόμπακ και Ριβς και προσθέτει υπαρξιακό προβληματισμό και δαρβινοεξελικτικά ζητήματα στην περιπέτεια, ανυψώνοντας την ταινία σε κάτι άλλο, πιο βαθύ, πιο μεγάλο (τηρουμένων των αναλογιών, ε;). Διότι ο πασιφιστής Σίζαρ θα βρεθεί διχασμένος μεταξύ υψιπετούς καθοδήγησης των υπηκόων του και προσωπικής βεντέτας με τον Συνταγματάρχη, ο οποίος στην προρρηθείσα επίθεση τού σκότωσε πολύ οικεία του πιθηκοπρόσωπα.

Πίσω από την κεντρική χαλκέντερη σύγκρουση ανθρώπων και πιθήκων, η νέα ταινία της αναβαπτισμένης σειράς αφήνει χώρο και χρόνο για ευρηματικές «σκεπτόμενες» αποχρώσεις (η ικανότητα ομιλίας, ας πούμε, την οποία χάνουν οι άνθρωποι που προσβάλλονται από τον διαβόητο Ιό των Πιθηκοειδών, δίνει λόγο ύπαρξης στο μουγκό κοριτσάκι που ενσαρκώνει η μικρή Μίλερ, ενώ χρωματίζει σπαρακτικά και την τελική αναμέτρηση μεταξύ Σίζαρ και Συνταγματάρχη), αλλά και για καλοδεχούμενες πινελιές χιούμορ (χάρη στον πρωτοεμφανιζόμενο απελεύθερο, μικροσκοπικό και εξανθρωπισμένο Κακό Πίθηκο που υποδύεται ο Ζαν). Και μια προειδοποίηση: όσοι είχατε γλυκαθεί με τους πολεμοχαρείς οπαδούς του μπονόμπο Κόμπα (ο Κεμπέλ, που «έπαιξε» και τον πρόσφατο Κινγκ Κονγκ) της προηγούμενης ταινίας, αφήστε το αυτόματο παρά πόδα. Εδώ η σύγκρουση είναι πιο εγκεφαλική, πιο εν τω βάθει –και πιο ουσιαστική, τελικά. 

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες