ΤΕΤΑΡΤΗ 18 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2017
Κινηματογράφος | Ταινίες

Ο Κύκλος , 2017 (The Circle)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Τζέιμς Πόνσολντ
Σενάριο
Τζέιμς Πόνσολντ, Ντέιβ Έγκερς
Πρωταγωνιστούν
Έμα Ουότσον, Τομ Χανκς, Τζον Μπογιέγκα, Γκλεν Χέντλι, Μπιλ Πάξτον, Έλαρ Κολτρέιν, Κάρεν Γκίλαν, Μαμουντού Αντιέ
Διάρκεια
110
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα
Είδος
Θρίλερ επιστημονικής φαντασίας
Πρεμιέρα
13 Ιουλίου 2017

Ο καλωδιωμένος εθισμός, η ζωή σε ζωντανή αναμετάδοση, και μια πεφωτισμένη «μεγαλοαδελφική» κυβερνο-εταιρεία απέναντι στην εύπιστη κεντρική ηρωίδα σε μια ενδιαφέρουσα μεν, αλλά κάπως διδακτική και στεγνή ταινία.

Η Μέι (Ουότσον, προσπαθεί, δε λέω), αμελητέα υπάλληλος που ζει κοντά στους γονείς της (Χέντλι κι ο μακαρίτης Πάξτον στον τελευταίο του ρόλο) και ψιλοτραβιέται με παιδικό της φίλο (ο Κολτρέιν του «Μεγαλώνοντας»), βρίσκει ανέλπιστα δουλειά στην εταιρεία-πρότυπο, Κύκλος. Φανταστείτε μια μεταμοντέρνα, νεανική και ρηξικέλευθη ιντερνετική επιχείρηση –μια σύζευξη Amazon, Apple και Facebook, ας πούμε– που συγκεντρώνει τεράστιο όγκο προσωπικών δεδομένων των πελατών της «για δική τους χρήση κι ευκολία». Αρχικά, η υποτονική παρουσία της Μέι στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και σε εταιρικές εκδηλώσεις επισύρει συγκαλυμμένη επίπληξη. Μετά, όμως, η νεοφερμένη επιλέγεται από τον ίδιο τον Ίμον Μπέιλι (Χανκς, πάντα καλός), τον συνιδρυτή-γκουρού της Κύκλος (που φυσικά θυμίζει Στιβ Τζομπς), για να γίνει το ζωντανό και νυχθημερόν βιντεοσκοπούμενο υπόδειγμα που συμπυκνώνει το μότο της εταιρείας περί απόλυτης διαφάνειας. Κι ενώ η Μέι ενδίδει στην αναμετάδοση της ζωής της –και τα απαραίτητα σχόλια-τρολιές των θεατών-ακολούθων της εμφανίζονται κάθε λίγο στο πανί– ξεδιπλώνεται ο βασικός διδακτικός προβληματισμός περί εκμαυλιστικής πανταχού παρούσας τεχνολογίας, περί εθισμού στα λάικ, περί απώλειας της ιδιωτικότητας.

Είναι ήδη πιθανά, ή έστω διαφαινόμενα όσα περιγράφει το ομώνυμο μπεστσέλερ του Ντέιβ Έγκερς (στα ελληνικά από τον Κέδρο), το οποίο ο συγγραφέας διασκευάζει εδώ με τον σκηνοθέτη του «Ονειρεμένου τώρα». Αυτή η μανία να εκθέτουμε διαρκώς σε κοινή, καλωδιωμένη θέα κάθε τι που αφορά τους εαυτούς μας γίνεται κανιβαλιστικός αυτοσκοπός με πρώτο θύμα τους ίδιους μας τους αληθινούς ελεύθερους εαυτούς… Κι όπως εύστοχα υπογραμμίζει το φιλμ, συχνά η εκπόρνευση του προσωπικού χώρου γίνεται με το πρόσχημα της προοδευτικότητας (δεν έχω να κρύψω τίποτα), ή της έξτρα ασφάλειας (γιατί να μην εμφυτεύσουμε τσιπάκια εντοπισμού στα παιδιά, ώστε να αποτρέπουμε επίδοξους απαγωγείς, δολοφόνους, βιαστές ανηλίκων;). Ταινίες σαν αυτή, ή σαν το περσινό «Θάρρος ή αλήθεια;» θα «υπαγορεύονται» όλο και συχνότερα από την νέα ψηφιακή μας πραγματικότητα. Χωρίς, όμως, ζουμερούς χαρακτήρες, αληθοφανείς διαλόγους, ή μια ξεχωριστή σκηνοθετική ματιά, θα μείνουμε στα απρόσωπα λάικ, φοβάμαι…

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες