Κινηματογράφος | Ταινίες

Αόρατος Επισκέπτης , 2016 (Contratiempo)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Οριόλ Πάουλο
Σενάριο
Οριόλ Πάουλο
Πρωταγωνιστούν
Μάριο Κάσας, Μπάρμπαρα Λένι, Άνα Βάγενερ, Χοσέ Κορονάδο, Φρανθέσκ Ορέγια, Νταβίντ Σέλβας, Μανέλ Ντουέσο
Διάρκεια
106
Χώρα
Ισπανία
Είδος
Θρίλερ μυστηρίου
Πρεμιέρα
20 Ιουλίου 2017

Μια νεκρή ερωμένη, κάτι σκορπισμένα χαρτονομίσματα, ένα κλειδωμένο δωμάτιο ξενοδοχείου, κι ένα φονικό τροχαίο διαγκωνίζονται για την τελική αληθινή λύση αυτού του καλογυρισμένου, μα άψυχου και γουαναμπίδικου ισπανικού θρίλερ.

Ο Πάουλο, όπως είχαμε διαπιστώσει το 2012 και στο «Το σώμα», έχει σκηνοθετικές/ αφηγηματικές αρετές. Συγχρόνως, έχει κι ένα κόλλημα με τα τροχαία δυστυχήματα (παίζουν καταλυτικά και στις δυο ταινίες), αλλά και με τον Χίτσκοκ, τον οποίον κοπιάρει άλλοτε έξυπνα, άλλοτε παιδαριωδώς. Εδώ, λοιπόν, έχουμε τον Αντριάν Ντόρια (Κάσας), νεαρό φιλόδοξο επιχειρηματία με γυναίκα και παιδί, που βρέθηκε από την αστυνομία σε κλειδωμένο δωμάτιο ξενοδοχείου μαζί με το πτώμα της φωτογράφου μόδας, Λάουρα Βιδάλ (Λένι) –και πολλά ευρώπουλα σκορπισμένα γύρω της. Ενόψει της δίκης, ο Ντόρια κλείνει ραντεβού με την Βιρχινία Γκουντμάν (Βάγενερ, καλή), διακεκριμένη δικηγόρο. Και ουσιαστικά ό,τι βλέπουμε είναι φλασμπάκ (ή πιθανές εκδοχές της αλήθειας), καθώς ο Ντόρια συνομιλεί με την Γκουντμάν, η οποία βέβαια απαιτεί πάσα ειλικρίνεια από τον πελάτη της. Ε, και θ’ αρχίσουν οι παραδοχές και οι αποκαλύψεις. Η νεκρή φωτογράφος ήταν ερωμένη του. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Κάποιος, που ήξερε πράματα, τους εκβίαζε. Μα ούτε κι αυτό είναι. Υπάρχει κι ένα τροχαίο, που προκάλεσαν άθελά τους οι δυο εποχούμενοι εραστές προσπαθώντας να αποφύγουν ένα ελάφι. Οπότε υπάρχει κι ο νεκρός νεαρός οδηγός που μαζί με το αυτοκίνητό του βρίσκεται πια στον πάτο μιας λίμνης… Και υπάρχει κι ένας μάρτυρας κατηγορίας της τελευταίας στιγμής, τον οποίον επικαλείται η Γκουντμάν. Κι είναι κι ο πατέρας (Κορονάδο) του αδικοχαμένου νεαρού, που ψάχνει την αλήθεια για την εξαφάνιση του γιού του. Και δίπλα σε όλα αυτά, βέβαια, τρέχει και η χρονομετρούμενη από την Γκουντμάν «ανάκριση» του Ντόρια για το τι πραγματικά έγινε, το οποίο αλλάζει με κάθε αληθινό ή μη στοιχείο που προστίθεται.

Με αρωγούς την στιλπνή φωτογραφία του Τσάβι Χιμένες και την υποβλητική μουσική του Φερνάντο Βελάθσκεθ, ο Πάουλο κρατάει το ενδιαφέρον του θεατή, που, μαζί με τη δικηγόρο, προσπαθεί να φτάσει στην αληθινή εκδοχή των συμβάντων. Το πρόβλημα είναι ότι ο σκηνοθέτης παραπροσπαθεί να εντυπωσιάσει, ενώ το ψυχολογικό βάθος των ηρώων είναι τόσο αόρατο όσο ο επισκέπτης του ελληνικού τίτλου. Το δε βασικό εύρημα –για κάποιον που δεν είναι αυτό που δηλώνει– προσωπικά το ψιλλιάστηκα από την αρχή. Και δεν φαντάζομαι να είμαι η μόνη…

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες