Κινηματογράφος | Ταινίες

Το μόνο αγόρι στη Νέα Υόρκη , 2017 (The Only Living Boy in New York)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Μαρκ Ουέμπ
Σενάριο
Άλαν Λουμπ
Πρωταγωνιστούν
Κάλουμ Τέρνερ, Τζεφ Μπρίτζες, Πίερς Μπρόσναν, Σίνθια Νίξον, Κέιτ Μπέκινσεϊλ, Ντέμπι Μαζάρ, Κίερσι Κλέμονς, Άντι Μακένζι
Διάρκεια
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Δράμα
Πρεμιέρα
27 Ιουλίου 2017

Γουντιαλενική έως κάποιο βαθμό, με λαμπρές ερμηνείες και σάουντρακ, η ιστορία ενός νεαρού Νεοϋορκέζου που παίρνει μαθήματα ζωής από μέθυσο συγγραφέα-γείτονα, αλλά και από την ερωμένη του… πατέρα του.

Βγάλτε από τις ταινίες του Γούντι Άλεν τις κωμικοτραγικές νευρώσεις-εμμονές, βάλτε μια σαφώς πιο ζωηρή κινηματογράφηση, και κρατήστε, οπωσδήποτε, την Νέα Υόρκη, ως σιωπηλό συμπρωταγωνιστή της ιστορίας του Τόμας, τον οποίον υποδύεται εξαιρετικά ο ανερχόμενος Άγγλος, Τέρνερ. Ο Τόμας, λοιπόν, έχει μόλις αποφοιτήσει από το κολέγιο, είναι εκκολαπτόμενος διανοούμενος σαν τους γονείς του (η Νίξον και ένας απερίγραπτα καλός Μπρόσναν), και ερωτευμένος με την Μίμι (Κλέμονς), μια κολλητή φίλη που τον βλέπει μόνο πλατωνικά. Φλερτάροντας με τη συγγραφή ως πιθανή επαγγελματική οδό, o Tόμας πιάνει φιλίες με τον νεοαφιχθέντα γείτονά του (Μπρίτζες, ακόμη καλύτερος κι από την οσκαροπροτεινόμενη ερμηνεία του στο «Πάση θυσία»), έναν θυμόσοφο μισο-αλκοολικό με τον οποίον ο νεαρός συζητάει για τα πάντα. Σε νυχτερινή έξοδό του με την Μίμι, ο Τόμας βλέπει από μακριά τον πατέρα του παρέα με εντυπωσιακή 35άρα. Πρόκειται για τη σαγηνευτικά κυνική Τζοχάνα (αναπάντεχα καλή η Μπέκινσεϊλ), που είναι φυσικά η ερωμένη του μπαμπά… Ο Τομ αναστατώνεται σφόδρα. Διότι πίσω από το σοκ που εγκυμονεί αυτή η εξέλιξη για την διεγνωσμένα καταθλιπτική μάνα του, πέρα ακόμη και από την πολύ ιδιαίτερη σχέση που θα αναπτύξει συν τω χρόνω και ο ίδιος με την Τζοχάνα, η αποκάλυψη αυτής της εξωσυζυγικής σχέσης θα φέρει τον νεαρό ήρωα ενώπιος ενωπίω με μια καλά κρυμμένη αλήθεια για τον ίδιο, που θα του αλλάξει τη ζωή.

Η πάσα αλήθεια είναι ότι το καλογραμμένο σενάριο του Λουμπ μαξιμαλίζει ελαφρώς στο φινάλε, αλλά η πορεία μέχρις εκεί είναι απολαυστική. Και η σκηνοθεσία του Ουέμπ –που εναλλάσσει πολύ κοντινά πλάνα στο πρόσωπο του Τέρνερ ή του Μπρίτζες με σκηνές πλήθους στο Μεγάλο Μήλο και υπόκρουση κλασικές αμερικανικές μπαλάντες, σαν εκείνη του Πολ Σάιμον που δάνεισε τον τίτλο της στην ταινία– αναδεικνύεται σε κορυφαίο ατού του φιλμ∙ μαζί με τις ερμηνείες, βέβαια. 

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες