Κινηματογράφος | Ταινίες

Πρόσεχε τι εύχεσαι , 2017 (Wish Upon)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Τζον Αρ Λιονέτι
Σενάριο
Μπάρμπαρα Μάρσαλ
Πρωταγωνιστούν
Τζόουι Κινγκ, Σίντι Παρκ, Σάνον Πέρσερ, Ράιαν Φίλιπι, Κι Χονγκ Λι, Μίτσελ Σλάγκερτ, Ελίζαμπεθ Ρομ, Τζόζεφιν Λάνγκφορντ
Διάρκεια
89
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες, Καναδάς
Είδος
Τρόμου
Πρεμιέρα
27 Ιουλίου 2017

Μια προβληματική 17χρονη, ένα μαγικό κουτί που πραγματοποιεί ευχές, συν το φαουστικό βαρύ τίμημα για δαύτες, σε μια κοινότοπη τρομονεανική ταινία με βαρετή σκηνοθεσία, προβλέψιμη κορύφωση, και καταγέλαστες ατάκες.

Όπως βλέπουμε σε φλάσμπακ, η Κλερ (Κινγκ, μέτρια) ήταν επτά χρόνων, όταν γυρνώντας σπίτι από ποδηλατάδα βρήκε τη μάνα της (Ρομ) να κρέμεται αυτοκτονημένη από τα δοκάρια της σοφίτας… Δέκα χρόνια αργότερα, το μεν κορίτσι έχει εξελιχτεί σε μια μονόχνωτη, αντιδημοφιλή μαθήτρια, ο χήρος πατέρας (Φίλιπι) σε καταθλιπτικό ρακοσυλλέκτη, το δε παιδικό ποδήλατο παραμένει παρατημένο στο ίδιο σημείο (!) του χορταριασμένου κήπου… Μια μέρα, βρίσκει ο μπαμπάς στα σκουπίδια νεκροταφείου (βέβαια) ένα μουσικό κουτί με κινέζικα ιδεογράμματα πάνω του. Και το χαρίζει στην Κλερ, η οποία, καθότι το μιλάει λίγο το μανδαρινικό, διαβάζει κάτι για επτά ευχές. Βρε, λες: Ε, ας σαπίσει, λοιπόν, η ωραία συμμαθήτρια, Ντάρσι (Λάνγκφορντ), που την παρενοχλεί διαρκώς. Το επόμενο πρωί η Ντάρσι ξυπνάει με καλπάζουσα νεκρωτική περιτονίτιδα –ήγουν, σαπίζει τω όντι. Στα καπάκια, έρχεται κι ένας μυστήριος θάνατος κάποιου γνωστού της Κλερ. Και έτσι θα συνεχίσει το πράμα, μέχρι να πραγματοποιηθούν και οι επτά ευχές της Κλερ για πλούτη, δημοτικότητα, φάσωμα με τον αρχιγκόμενο (Σλάγκερτ) του σχολείου, ή για έναν λιγότερο ντροπιαστικό πατέρα (θα γίνει τζαζ σαξοφωνίστας…).  Παράλληλα, βέβαια, πραγματοποιούνται και ισάριθμοι βίαιοι θάνατοι ατόμων από το περιβάλλον της κοπέλας (ένα σας λέω: προσοχή στον νεροχύτη!).

Το πρόβλημα με την ταινία δεν είναι το ότι εύκολα μαντεύεις ποιος θα πεθάνει (δεν είναι και τόσοι πολλοί, άλλωστε), ή το ότι ξεστομίζονται κάτι χαζαμάρες που δε βγάζουν καν camp χάχανο. Ακόμη και η παντελής έλλειψη πρωτοτυπίας, ή ο χλιαρός τρόμος –η ταινία στις ΗΠΑ βγήκε ως κατάλληλη από 13 ετών– δύνανται να προσπεραστούν. Εκείνο που καταδικάζει το φιλμ είναι η τσαπατσούλικη, «τηλεοπτική» σκηνοθεσία του Λιονέτι (απέχει από την ανώτερη «Άναμπελ» του), η οποία δεν επιφυλάσσει καθόλου αγωνία ή έστω αυτοσαρκασμό. Μολαταύτα, αφήνεται άφθονο υπονοούμενο όχι μόνο για σίκουελ, αλλά και για πρίκουελ… Να ευχηθώ «Ούτε γι’ αστείο!», ή κινδυνεύω;

Φωτογραφίες