Κινηματογράφος | Ταινίες

Στα Ίχνη του Ανέμου , 2017 (Wind River)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Τέιλορ Σέρινταν
Σενάριο
Τέιλορ Σέρινταν
Πρωταγωνιστούν
Τζέρεμι Ρένερ, Ελίζαμπεθ Όλσεν, Τζον Μπέρνθαλ, Γκράαμ Γκριν, Κέλσι Άσμπιλ, Τάιλερ Λαράκα
Διάρκεια
110
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες, Ηνωμένο Βασίλειο, Καναδάς
Είδος
Δραματική περιπέτεια μυστηρίου
Πρεμιέρα
03 Αυγούστου 2017

Ένα ειδεχθές έγκλημα στην χιονισμένη ακινησία του Ουαϊόμινγκ εμπλέκει το FBI, αυτόχθονες Ινδιάνους, και σκληροτράχηλους ενόπλους, σε αυτήν την τίμια, αλλά μάλλον φτενή πρώτη σκηνοθεσία του λαμπρού σεναριογράφου.

Αφού πέρασε από την υποκριτική στη συγγραφή σεναρίου –φτάνοντας, μάλιστα, με τη δεύτερη προσπάθεια έως τις οσκαρικές υποψηφιότητες για το πραγματικά εξαιρετικό «Πάση θυσία» - ο Τεξανός Σέρινταν περνάει τώρα και πίσω από την κάμερα. Το’ χει, λοιπόν; Κοιτάξτε, καίτοι το φιλμ απέσπασε βραβείο σκηνοθεσίας στο τμήμα Ένα Κάποιο Βλέμμα των Καννών, ο Σέρινταν-σκηνοθέτης θέλει ακόμα δουλειά. Εξάλλου, δεν είναι τυχαίο ότι και το «Sicario: Ο εκτελεστής», και το «Πάση θυσία» είναι ταινίες με περισσότερο ψαχνό, πιο σύνθετη πλοκή, περισσότερο μαύρο χιούμορ –και πιο έμπειρους σκηνοθέτες, προφανώς. Ο Σέρινταν-σεναριογράφος, ωστόσο, επιδεικνύει πάλι κοινωνική ευαισθητοποίηση (και προτίμησή σε ταλανισμένους πιστολέρο, άντρες και γυναίκες, ένθεν και ένθεν του νόμου) τοποθετώντας το στόρι του στο Ουίντ Ρίβερ του τίτλου, μια περιοχή αυτόχθονων Ινδιάνων στο παγωμένο Ουαϊόμινγκ. Εκεί, μέσα «στο χιόνι και τη σιωπή», ο Κόρι (Ρένερ), ένας επαγγελματίας κυνηγός λύκων και κογιότ, βρίσκει το πτώμα της Νάταλι (Άσμπιλ), μιας 18χρονης Ινδιάνας της περιοχής. Το ποιος βίασε βάναυσα τη νεκρή κοπέλα, και τι την ανάγκασε να βγει ξυπόλητη έξω στην παγωμένη νύχτα θα γίνει το αντικείμενο έρευνας της τοπικής αστυνομίας, και της πράκτορα του FBI, Τζέιν Μπάνερ (Όλσεν, καλή), που προερχόμενη από διαφορετικό περιβάλλον και κλίμα ζητάει τη βοήθεια-καθοδήγηση του Κόρι. Ο οποίος, θα αποδειχθεί, έχει προσωπικό ενδιαφέρον για την υπόθεση –ένα τραύμα γαρ, που σχετίζεται με τη δική του κόρη, που είχε πεθάνει λίγα χρόνια νωρίτερα…

 Αν και εξωτερικά η ταινία είναι αστυνομικό θρίλερ –πράγμα που, δυστυχώς, μας υπενθυμίζει διαρκώς η μουσική του Ουόρεν Έλις– εκείνο που κυριαρχεί είναι η αδυσώπητη εγκατάλειψη, η αποχαυνωτική αταραξία, και η ανυπαρξία προοπτικής που μαστίζει την περιοχή –και τους νεαρούς Ινδιάνους, που βρίσκουν διέξοδο στην μεθ. Με την κάμερα συχνά στο χέρι και μια πατίνα αμερικανικού σινεμά της δεκαετίας του ’70, ο Σέρινταν μεταφέρει ωραία («ωραία» με την έννοια του «πιστά») τη στέρφα ζωή των κατοίκων μέσα στην χιονισμένη ακινησία της περιοχής. Αντιθέτως, το αστυνομικό μυστήριο της υπόθεσης είναι κάπως προφανές και υποτονικό, ενώ ένα πολύ ωμό φλασμπάκ με το έγκλημα, κι ένα πολυπρόσωπο πιστολίδι στο χιόνι επιχειρούν να τονώσουν αυτήν την παράμετρο του φιλμ.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες