ΣΑΒΒΑΤΟ 19 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2017
Κινηματογράφος | Ταινίες

Το Στέμμα των Ινδιών , 2017 (Viceroy's House)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Γκούριντερ Τσάντα
Σενάριο
Πολ Μαγιέντα Μπέρτζες, Γκούριντερ Τσάντα, Μόιρα Μπουφίνι
Πρωταγωνιστούν
Χιού Μπόνεβιλ, Τζίλιαν Άντερσον, Μάικλ Γκάμπον, Λίλι Τράβερς, Σάιμον Κάλοου, Ντένζιλ Σμιθ, Χούμα Κουρέσι, Μανίς Νταγιάλ, Νιράτζ Κάμπι, Τανβίρ Γκάνι
Διάρκεια
105
Χώρα
Ηνωμένο Βασίλειο, Ινδία, Σουηδία
Είδος
Ιστορικό δράμα
Πρεμιέρα
03 Αυγούστου 2017

Το δραματικό εξάμηνο που οδήγησε στην ανεξαρτητοποίηση της Ινδίας από τους Βρετανούς και στη δημιουργία του κράτους του Πακιστάν σε μια συμβατική, μα ενδιαφέρουσα αφήγηση με θαυμάσια ανασύσταση εποχής.

Με μια λιγότερο κινηματογραφημένη πτυχή της ιστορίας της Μεγάλης Βρετανίας, αλλά κυρίως της Ινδίας, καταπιάνεται η καινούρια ταινία της βρετανοπακιστανής σκηνοθέτιδας του «Κάν’ το όπως ο Μπέκαμ». Στα 1947, η Ινδία, οιστρηλατημένη από την προσωπικότητα του Γκάντι (στην ταινία, τον υποδύεται σε βαθιά γεράματα ο Κάμπι), διαπραγματεύεται την κήρυξη της ανεξαρτησίας της με τους Βρετανούς, οι οποίοι στέλνουν τον λόρδο Μάουντμπάτεν (έξοχος ο Μπόνεβιλ) ως τελευταίο αντιβασιλέα της αχανούς χώρας, ο οποίος θα μεθοδεύσει το αναίμακτο διαζύγιο. Μόνο που –σύμφωνα με θεωρίες που διατυπώνονται σε δυο ιστορικά βιβλία πάνω στα οποία βασίστηκε… επαυξάνοντας η Τσάντα– ο Μάουντμπατεν ήταν τελικά ο μόνος που δε μεθόδευσε τίποτα, ο κακομοίρης. Διότι ήδη από τα τέλη του 1945, ο δαιμόνιος Τσέρτσιλ είχε εκπονήσει, λέει, πλάνο για την διχοτόμηση της Ινδίας και τη δημιουργία του κράτους του Πακιστάν∙ πάντα με το υψιπετές πρόσχημα της «αποκατάστασης» των μουσουλμάνων της βόρειας χώρας. Στην πραγματικότητα, βέβαια, ήταν τα πετρέλαια του Περσικού, η ανάγκη ανάσχεσης της Σοβιετικής Ένωσης, και οι πολιτικές φιλοδοξίες του Μοχάμεντ Τζινά (Σμιθ), του ηγέτη των ινδών μουσουλμάνων, που οπισθογράφησαν τη διάσπαση της χώρας του Νεχρού (Γκάνι).

Ο σχεδιασμός παραγωγής (Λόρενς Ντόρμαν) είναι εξαιρετικός, ενώ τα κοστούμια (Κιθ Μάντεν), και τα γυρίσματα στην αυθεντική κατοικία του αντιβασιλέα στο Νέο Δελχί δίνουν πόντους στο φιλμ. Ουσιαστικά, το αχανές οίκημα, με το προσωπικό των 5.000 ατόμων, είναι σιωπηλός πρωταγωνιστής της ταινίας, αφού η διαγραφόμενη διάσπαση της Ινδίας παρουσιάζεται μέσα από επτασφράγιστες πολιτικές συναντήσεις, που έλαβαν χώρα εκεί, αλλά συγχρόνως αντανακλάται στις έριδες που γεννιούνται μεταξύ ινδουιστών, μουσουλμάνων και σιχ μελών του προσωπικού (εξαιρετική η σκηνή όπου Ινδία και Πακιστάν μοιράζουν, 70-30 την οικοσκευή της κατοικίας: εσείς τα βιβλία της Όστιν, εμείς της Μπροντέ, εσείς τόσα χαλιά, εμείς τόσα). Υπέροχη η Άντερσον που υποδύεται απόκοσμα πειστικά την λαίδη Εντουίνα Μάουντμπατεν, τη δυναμική και έντονα πολιτικοποιημένη σύζυγο του αντιβασιλέα. Αντίθετα, βρήκα λίγο (και τελικά αχρείαστο) το δήθεν «σαιξπηρικό» ειδύλλιο μεταξύ μιας μουσουλμάνας (Κουρέσι) κι ενός ινδουιστή (Νταγιάλ) που δουλεύουν στην κατοικία, ενώ η αναφορά στα 14 εκατομμύρια πολιτών που εκτοπίστηκαν κατά την διχοτόμηση είναι ακροθιγής.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες