ΣΑΒΒΑΤΟ 19 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2017
Κινηματογράφος | Ταινίες

Το Παρίσι μπορεί να περιμένει , 2016 (Paris Can Wait)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Έλινορ Κόπολα
Σενάριο
Έλινορ Κόπολα
Πρωταγωνιστούν
Νταϊάν Λέιν, Αρνό Βιάρ, Άλεκ Μπόλντγουιν
Διάρκεια
92
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες, Ιαπωνία
Είδος
Ρομαντική κομεντί
Πρεμιέρα
10 Αυγούστου 2017

Η παρθενική μυθοπλασία της συζύγου Κόπολα είναι μια χαριτωμένη, καλοκαιρινή κομεντί (με μια υπέροχη Λέιν) για μια Αμερικάνα κι ένα Γάλλο που κάνουν γκουρμεδότσαρκα ανά την γαλλική επαρχία.

Η 50άρα Αν (Λέιν, εξαιρετική –και φυσικά όμορφη γυναικάρα) βρίσκεται στο φεστιβάλ των Καννών με τον σύζυγό της, Μάικλ, χολιγουντιανό μεγαλοπαραγωγό, τον οποίον ενσαρκώνει ταμάμ και απολαυστικά ο άψε-σβήσε Μπόλντγουιν. Το ζευγάρι δίνει ραντεβού λίγες μέρες αργότερα στο Παρίσι, καθώς εκείνος, με το εξυπνοτηλέφωνο ως φυσική του προέκταση, φεύγει εσπευσμένα για δουλειά στη Βουδαπέστη, ενώ η Αν δέχεται την προσφορά του Ζακ (Βιάρ, καλός), έμπιστου επαγγελματικού συνεργάτη του Μάικλ, να την πάει εκείνος με το παλιό Peugeot του στην Πόλη του Φωτός. Ό,τι ακολουθεί, και γεμίζει τα υπόλοιπα 60’ του φιλμ, είναι η πορεία του Ζακ και της Αν προς το Παρίσι. Με διαρκείς αυθόρμητες στάσεις σε ονομαστά πλην «κρυφά» εστιατόρια της γαλλικής επαρχίας, με αλλαγή οχήματος, με συναντήσεις με «πρώην» του Ζακ, αλλά κυρίως με όμορφους (και ολίγον κοινότοπους) διαλόγους μεταξύ των δυο ταξιδιωτών. Στη διάρκειά τους εγκαθιδρύεται η χαοτική διαφορά μεταξύ Γάλλων και Αμερικανών στην ιεράρχηση προτεραιοτήτων σε τούτη την παλιοζωή, θίγονται ζητήματα αισθητικής απόλαυσης, αυτοπραγμάτωσης και έρωτος, ενώ ανθίζει και το έξυπνο φλερτ του γάλλου ανύπαντρου μεσήλικα προς την αμερικανίδα συνομήλικη (ωραία πινελιά το ψαγμένο δώρο του Ζακ με τα σοκολατάκια-τριαντάφυλλα).

Χωρίς να είναι τίποτα το αξιομνημόνευτο, η κομεντί της Κόπολα (συζύγου του μέγιστου Φράνσις, έτσι;), που βασίζεται, λέει, σε δική της παρεμφερή εμπειρία το 2009, αποπνέει ένα γλυκό και αδιόρατα μελαγχολικό joie de vivre. Κάτι τα υπέροχα πιάτα και κρασιά πασπαλισμένα με την φραντσέζικη γαστρονομική φιλοσοφία, κάτι τα τοπία καρτ-ποστάλ μέσα από τον φακό της Κριστέλ Φουρνιέ, κάτι τα εύγλωττα ύφη της Λέιν, και πρωτίστως το ορθάνοιχτο φινάλε –που αφήνει σ’ εσένα να αποφασίσεις μέχρι ποιου σημείου αυτοαναθεωρήθηκε η σύζυγος παραγωγού– ε, περνάει ευχάριστα το βράδυ, ρε συ.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες