ΣΑΒΒΑΤΟ 19 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2017
Κινηματογράφος | Ταινίες

Κανείς δεν μπορεί να μας σώσει , 2016 (Que Dios nos perdone)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ροδρίγο Σορογκόγιεν
Σενάριο
Ισαμπέλ Πένια, Ροδρίγο Σορογκόγιεν
Πρωταγωνιστούν
Αντόνιο ντε λα Τόρε, Ρομπέρτο Άλαμο, Ραούλ Πριέτο, Χαβιέρ Περέιρα, Μαρία ντε Νάτι, Μαρία Μπαλεστέρος, Λουίς Ζαχέρα Αλόνσο
Διάρκεια
124
Χώρα
Ισπανία
Είδος
Αστυνομικό θρίλερ
Πρεμιέρα
10 Αυγούστου 2017

Ωραία φωτογραφία, άψογο μοντάζ, αγωνία, κοινωνικό σχόλιο, και αληθινοί χαρακτήρες σε ένα δεξιοτεχνικό μείγμα κατά συρροή φόνων, μεμπτών μπάτσων, μαδριλένικου καύσωνα και παπικής επίσκεψης –δυστυχώς, με συμβατικό φινάλε.

Μέχρι περίπου το τελευταίο μισάωρο, η νέα ταινία του ανερχόμενου ισπανού σκηνοθέτη είναι να την πιεις στο ποτήρι: γρήγορη, αληθινή, «βρώμικη», με μαύρο χιούμορ, οξυδερκής και τρομερά συμπαγής. Βρισκόμαστε στη Μαδρίτη τον Αύγουστο του 2011. Ο καύσωνας έχει κάψει φλάντζα, οι διαδηλώσεις κατά της κρίσης φουντώνουν και πάνε, να’ σου κι ο Πάπας Βενέδικτος σε επίσημη επίσκεψη στο ιβηρικό προπύργιο του Καθολικισμού. Μέσα σε τούτο το χαοτικό για την αστυνομία σκηνικό, δυο επιθεωρητές του Ανθρωποκτονιών αναλαμβάνουν την εξιχνίαση μιας σειράς πιθανώς σχετιζόμενων φόνων-μετά-βιασμού με θύματα καθώς πρέπει ηλικιωμένες αστές. Παρεμπιπτόντως, οι σκηνές στο νεκροτομείο, ή στον τόπο ενός εγκλήματος δεν συνιστώνται για τους μυγιάγγιχτους. σκηνοθέτης και μοντέρ (εξαιρετική δουλειά οι Αλμπέρτο ντελ Κάμπο και Φερνάντο Φράνκο) δεν κάνουν σκόντο... Όμως παράλληλα με, ή ίσως λίγο περισσότερο από την αστυνομική έρευνα (πολύ αληθινές οι κόντρες με τους άλλους μπάτσους) παρακολουθούμε τις ιδιωτικές ζωές των δυο πρωταγωνιστών: ο Χαβιέ Αλφάρο (Άλαμο, πολύ καλός) είναι κλασικός αψίκορος λατίνος, νταής, πολύ ψυχούλα και μπέσα, χύμα, παντρεμένος με μικρό παιδί –και μείζον πρόβλημα με τη διαχείριση του βίαιου θυμού του. Ο συνεργάτης του, Λουίς Βελάρδε (ο θαυμάσιος πάλι ντε λα Τόρε, που είδαμε μόλις στο «Η οργή ενός υπομονετικού ανθρώπου»), είναι ολιγόλογος, κεκές, γραβατωμένος, μοναχικός, ανύπαντρος, ψυχαναγκαστικά τακτικός –και με μια ιδιότυπη «συνάφεια» με το μυαλό ενός μανιακού δολοφόνου, καλή ώρα.

Με ωραίες εναλλαγές σημείου εστίασης, και με την κάμερα στο χέρι ο Σορογκόγιεν αφηγείται και όσα συμβαίνουν στην εξωεπαγγελματική ζωή των δυο επιθεωρητών, αλλά κι όσα συμβαίνουν περί την υπόθεση. Μέχρι που, αρκετά σύντομα, εμείς μαθαίνουμε περίκαλα ποιος βιάζει και σκοτώνει τις κυριούλες. Οπότε το φιλμάρισμα γυρνάει σε Steadicam, οι σκηνές κυνηγητού και ένοπλης δράσης στους δρόμους της υποδειγματικά πρωταγωνιστούσας Μαδρίτης παίρνουν σιγά-σιγά το πάνω χέρι, ρίχνει κι ο Νόρμαν Μπέιτς κάτι από τον μύθο του, κι έρχεται μια έξτρα μπόνους ωραία (αν και δυσμενής) ανατροπή, συν το κάπως ξενερωτικό (συγκριτικά) φινάλε. Το οποίο και στερεί στην ταινία κάτι παραπάνω στην αξιολόγηση. Α, μπράβο στην Rosebud που, όπως τονίζει στο δελτίο Τύπου της, απέφυγε την ακριβή μετάφραση του ισπανικού τίτλου, αφού ο Θεός και τα σχετλιαστικά προς αυτόν επιφωνήματα έχουν ζώσει τους τίτλους των (γαλλικών, κυρίως) κωμωδιών του καλοκαιριού. Έ λ ε ο ς !

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες