ΤΡΙΤΗ 19 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2017
Κινηματογράφος | Ταινίες

Atomic Blonde , 2017 (Atomic Blonde)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ντέιβιντ Λιτς
Σενάριο
Κερτ Τζόνσταντ
Πρωταγωνιστούν
Σαρλίζ Θερόν, Τζέιμς ΜάκΑβοϊ, Έντι Μαρσάν, Τζον Γκούντμαν, Τόμπι Τζόουνς, Τζέιμς Φόκνερ, Σοφία Μπούτελα, Σαμ Χάργκρεϊβ
Διάρκεια
116
Χώρα
Γερμανία, Ηνωμένες Πολιτείες, Σουηδία
Είδος
Κατασκοπική περιπέτεια
Πρεμιέρα
17 Αυγούστου 2017

Η Θερόν, ως Βρετανίδα υπερκατάσκοπος της ΜΙ6 στο ψυχροπολεμικό Βερολίνο του 1989, σαγηνεύει και ξεπαστρεύει αντιπάλους χωρίς σταματημό, σε αυτή την στιλάτη, μα υπερβολικά βίαιη και ελλιποβαρή περιπέτεια.

Η Σαρλίζ είναι παντειοτρόπως θεά, δεν χωράει συζήτηση. Και είναι και η μόνη σταρ που έχει εσχάτως καταφέρει να συναγωνίζεται τους Σβαρτσενέγκερ και Σταλόνε περασμένων δεκαετιών σε ταινίες δράσης (και ξύλου, και υποτυπώδους διαλόγου, και τα συναφή). Προσωπικά, αυτή της η επιλογή ρόλων δεν με βρίσκει καθόλου σύμφωνη, αλλά δεν με ρώτησε κιόλας… Τέλος πάντων, εδώ ο πρώην κασκαντέρ και πλέον σκηνοθέτης Λιτς την έχει βάλει να κάνει την θανατηφόρα (από κάθε άποψη) υπερκατάσκοπο της βρετανικής ΜΙ6, Λορέιν Μπρότον. Στο ξεκίνημα της ταινίας, η Λορέιν-Σαρλίζ, με μαυρισμένο μάτι κι εμφανή σημάδια των μαχών που κλήθηκε να δώσει, αφηγείται στο αφεντικό της (Τζόουνς) και σε έναν απεσταλμένο της CIA (Γκούντμαν) πώς πήγε η τελευταία αποστολή της στο Ανατολικό Βερολίνο (α, ναι, βρισκόμαστε στο 1989 λίγο πριν την πτώση του Τείχους, την οποία «βλέπουμε» στην ταινία). Η εν λόγω αποστολή περιλαμβάνει διπλούς κατασκόπους, έναν πρώην συνάδελφό της (ΜάκΑβοϊ) που πουλάει δυτικά καλούδια στους κομμουνιστικούς Βερολινέζους, έναν ανατολικογερμανό πράκτορα με φωτογραφική μνήμη που έχει αποστηθίσει όλη τη λίστα με τους βρετανούς κατασκόπους, και μια γαλλίδα κατάσκοπο (Μπούτελα), με την οποία η Λορέιν θα ζήσει έναν βραχύβιο, πλην παθιασμένο έρωτα.

Στην πραγματικότητα, βέβαια, όλα τα παραπάνω μπουρδουκλωτικά πρόσωπα και γεγονότα ελάχιστα μας ενδιαφέρουν. Εκείνο που ενδιαφέρει τον Λιτς είναι η Σαρλίζ του. Και οι σκηνές φρενήρους, αιματοβαμμένης δράσης. Του δίνει και καταλαβαίνει, το λοιπόν, με αέναα ηδονοβλεπτικά γκροπλάν στο υπέροχο πρόσωπο και κορμί της πρωταγωνίστριάς του (που και ερμηνευτικά στέκει, βέβαια –είπαμε, θεά), αλλά και με ατέρμονες γοργομονταρισμένες σκηνές αναμετρήσεων με όπλα, ξύλα, γυμνά χέρια, και διάφορα άλλα μικροαντικείμενα. Εν προκειμένω, υπάρχει λίγο πριν το τέλος μια τέτοια σχεδόν πεντάλεπτη σκηνή καταιγιστικής δράσης και ξύλου, την οποία ο Λιτς έχει φιλμάρει χωρίς μισό «cut». Οπότε και αυτό πιστώνεται στα εντυπωσιακά της ταινίας. Αλλά, στην τελική, τι τις χρειάζεται αυτή η γυναικάρα και ηθοποιάρα τέτοιες ταινίες ανεγκέφαλης, φαντεζί δράσης; Περιμένω εξηγήσεις στο Inbox, Σαρλίζ.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες