ΤΡΙΤΗ 19 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2017
Κινηματογράφος | Ταινίες

Εγώ Ο Απαισιότατος 3 , 2017 (Despicable Me 3)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Πιέρ Κοφέν, Κάιλ Μπάλντα, Ερίκ Γκιγιόν (στην μεταγλώττιση, Ακίνδυνος Γκίκας)
Σενάριο
Σίνκο Πολ, Κεν Ντόριο
Πρωταγωνιστούν
Ακούγονται: Στιβ Καρέλ, Τρέι Πάρκερ, Κρίστεν Ουίγκ, Πιέρ Κοφάν, Στιβ Κούγκαν, Τζούλι Άντριους (στην μεταγλώττιση, Γιάννης Ζουγανέλης, Λευτέρης Ελευθερίου, Ελένη Βογιατζή, Μυρτώ Ορφανάκου, Έλενα Γιαννέτσου, Κατερίνα Γκίργκις, Νίκος Νίκας, Ακίνδυνος Γκίκας)
Διάρκεια
90
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Κινούμενα σχέδια (και σε 3D και μεταγλωττισμένο)
Πρεμιέρα
31 Αυγούστου 2017

Ο Γκρου έχει δίδυμο αδελφό, Λούσι, κόρες, και Μίνιονς τον πλαισιώνουν στο γνωστό μοτίβο, ο κακός της ιστορίας (και το σάουντρακ) επενδύει στα ‘80ς –η δε χρυσοτόκος ιδέα φυλλοροεί πια…

Στο πρώτο (και καλύτερο) «Απαισιότατο» του 2010, ο κακός Γκρου αλλαξοπίστησε κι έγινε θετός γονιόςˑ στο σίκουελ του 2013 ο καραφλός αντιήρωας ανακάλυψε τον έρωτα στο πρόσωπο της καπάτσας Λούσιˑ ε, το 2017, με τις καλές ιδέες να στερεύουν λίγο-λίγο, οι νόες της Illumination βάζουν τον Γκρου να ανακαλύπτει πως έχει δίδυμο αδελφό. Ο Ντρου (ο αδελφός, καλέ!), σε αντίθεση με τον Γκρου, έχει ομορφάδα, αλαφράδα και πλούσια ξανθή χαίτη, εμφανίζεται δε πανέτοιμος να διεκδικήσει τον τίτλο του κακού της οικογένειας –τώρα που ο Γκρου μάχεται το κακό στους κόλπους της Αντιτρομοκρατικής. Αλλά τον Γκρου τον απολύουν από την εν λόγω οργάνωση, εξαιτίας μιας ήττας που τρώει από τον Μπάλταζαρ Μπρατ. Τούτος δω είναι ο κακός της υπόθεσης, ένας λιπόσαρκος μελαχρινός μυστακοφόρος, με ολόσωμη, κολλητή φλούο φόρμα με βάτες, που μασάει σατανικές τσιχλόφουσκες, χρησιμοποιεί ως όπλα κύβους του Ρούμπικ, κι έχει τρελό απωθημένο με τη δεκαετία του ’80, καθότι υπήρξε παιδί-θαύμα της τότε τηλοψίας. Οπότε, υπό τους ήχους του «Bad» του Μάικλ Τζάκσον, του «Take on Me» των A-ha, κι άλλων σουξέ της αλαφροΐσκιωτης εκείνης δεκαετίας, ο Γκρου, η Λούσι, οι τρεις θυγατέρες τους, και τα Μίνιονς (τα οποία θα στασιάσουν κατά του αφεντικού τους και θα βρεθούν για λίγο στη φυλακή) ξαμολιούνται να μπουζουριάσουν τον Μπρατ. Ενώ παράλληλα, ο Ντρου οργανώνει ταρατατζούμ ληστεία ζητώντας την συνδρομή του απρόθυμου αδελφού.

Τα εκρηκτικά χρώματα, οι υπερφαντασιακές κατασκευές, ο σπιντάτος ρυθμός και, φυσικά, ο σουρεαλιστικός παράγων «Μίνιονς» (που εδώ παίζει λιγότερο, πάντως) αποτελούν και πάλι τα θέλγητρα του φιλμ. Στον αντίποδα, όλες αυτές οι μουσικές και μη αναφορές στη «δεκαετία της βάτας», ή η εμμονή του Μπρατ να ξεκάνει το Χόλιγουντ προφανώς και δεν λένε τίποτα στους πολύ νεαρούς θεατές, στους οποίους απευθύνεται η ταινία. Δε λέω, πάλι θα την χαρούν, εύκολα θα την χαζέψουν. Αλλά σα να μου φαίνεται ότι ο καψερός ο Γκρου έχει κουραστεί κομμάτι από τα παραδόπιστα σίκουελ… 

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες