Κινηματογράφος | Ταινίες

Έρχεται τη Νύχτα , 2017 (It Comes at Night)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Τρέι Έντουαρντ Σουλτς
Σενάριο
Τρέι Έντουαρντ Σουλτς
Πρωταγωνιστούν
Τζόελ Έτζερτον, Κρίστοφερ Άμποτ, Καρμέν Ετζόγκο, Ράιλι Κίου, Κέλβιν Χάρισον Τζούνιορ, Γκρίφιν Ρόμπερτ Φόκνερ, Ντέιβιντ Πέντελτον
Διάρκεια
91
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Ψυχολογικό θρίλερ
Πρεμιέρα
07 Σεπτεμβρίου 2017

Ατμοσφαιρικό και αδιόρατα «εικαστικό», ψαγμένο αλλά και ξεκάθαρα… χαμένο, το φιλμ κλείνει δυο τριμελείς οικογένειες σε ερημικό αγροτόσπιτο και τις τεστάρει ακραία με αφορμή μια μη κατονομαζόμενη, μυστήρια επιδημία.

Πρωτοτύπως πως, οι ηθοποιοί που αναγράφονται εδώ δίπλα είναι πραγματικά  ό λ ο ι  όσοι εμφανίζονται στην ταινία (συν, δυο πτώματα). Ολιγομελές, λοιπόν, το σχήμα. Ολιγαρκής, και η ακτίνα δράσης αυτής της δεύτερης μεγάλου μήκους ταινίας του ανερχόμενου τεξανού σεναριοσκηνοθέτη: ένα εξοχικό κάπου στις ΗΠΑ και ολίγον από το δάσος που το περιβάλλει, that’s it. Σε αυτό το κλειστοφοβικό πλαίσιο –που ο διευθυντής φωτογραφίας, Ντρου Ντάνιελς, φιλμάρει συχνά νύχτα με μίνιμαλ πηγές φωτός– σέρνεται, που λέτε, μια ακατανόμαστη αρρώστιαˑ που κολλάει για πλάκα, κλιμακώνεται στο άψε-σβήσε και έχει σπείρει πανικό –στην περιοχή; Στην πολιτεία; Στις ΗΠΑ; Στον πλανήτη ολόκληρο; Δεν διευκρινίζεται. Αλλά η κατάσταση είναι προδήλως εκτός ελέγχου κι ο κόσμος ζομποποιείται και πεθαίνει –στην εναρκτήρια σεκάνς, μάνι-μάνι, ο Πολ (Έτζερτον) κάνει ευθανασία στον «μολυσμένο» πατέρα της γυναίκας του, Σάρα (Ετζόγκο), με τη βοήθεια του 17χρονου γιού τους, Τράβις (Χάρισον Τζούνιορ). Και μετά, καίνε και θάβουν στο δάσος τον άτυχο παππού, πριν ταμπουρωθούν ξανά στο σπίτι-αυτοσχέδιο φρούριο… Στο οικογενειακό καταφύγιο, όμως, θα εισβάλει μια νύχτα ένας ξένος: είναι ο νεαρός Ουίλ (Άμποτ), που επίσης παλεύει για την επιβίωση-προστασία της δικής του γυναίκας (Κίου) και του μικρού τους γιού (Φόκνερ). Οπότε, οι δυο πανικόβλητες οικογένειες αποφασίζουν να συγκατοικήσουν στο εξοχικό. Ενωμένοι θα είναι ισχυρότεροι απέναντι στην απειλή. Ή μήπως, όχι;

Καταδυόμενος και πάλι στο μεδούλι της πυρηνικής οικογένειας (όπως στην παρθενική και παινεμένη του «Krisha»), ο Σουλτς ασχολείται αποκλειστικά με το πόσο καταλυτικά επηρεάζονται τα μέλη της από μια σχεδόν υπερφυσική απειλή. Κατά τα άλλα, κάμποσες πτυχές του (καλογραμμένου και λιτού) σεναρίου αφήνονται επίτηδες αμφίσημες και υπαινικτικές. Ο γάμος μεταξύ του λευκού Πολ και της μαύρης Σάρα, λόγου χάρη, ή ο έξω κόσμος (δεν υπάρχει ΜΜΕ ούτε για δείγμα), το παρελθόν και το ποιόν των ηρώων παραμένουν ανεξερεύνητες «λεπτομέρειες» που λουφάζουν μπρος στον φόβο του θανάτου. Τον οποίον ο σκηνοθέτης ενισχύει μέσα από τους υποβλητικούς εφιάλτες του 17χρονου Τράβις, ή κάτι κλεφτά πλάνα στον πίνακα του Μπρούγκελ, «Ο θρίαμβος του θανάτου». Δυστυχώς, όλο αυτό το υπαινικτικό και αμφίσημο στιλ αφήνει ξεκρέμαστο το φινάλε και εκτεθειμένο τον Σουλτς, ο οποίος θέλει ακόμα δουλειά πριν κατακτήσει αυτό που (νομίζω ότι) επιχειρεί εδώ.

 

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες