ΤΡΙΤΗ 19 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2017
Κινηματογράφος | Ταινίες

Επιστροφή στη Βουργουνδία , 2017 (Ce qui nous lie)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Σεντρίκ Κλαπίς
Σενάριο
Σαντιάγο Αμιγορένα, Σεντρίκ Κλαπίς
Πρωταγωνιστούν
Πιο Μαρμαΐ, Φρανσουά Σιβίλ, Γιαμέ Κουτίρ, Ανά Ζιραρντό, Ζαν-Μαρκ Ρουλό, Μαρία Βαλβέρδε, Φλοράνς Περνέλ, Ερίκ Καραβακά
Διάρκεια
113
Χώρα
Γαλλία
Είδος
Δραμεντί
Πρεμιέρα
07 Σεπτεμβρίου 2017

Το άδηλο μέλλον του οικογενειακού αμπελώνα φέρνει κοντά τρία ενήλικα αδέλφια μετά το θάνατο του πατέρα τους, σε αυτόν τον συμπαθητικό, μα κάπως άνευρο ύμνο στην παραδοσιακή οινοποιία.

Πολύ κρασί, λίγα δράματα, και τ’ αδέλφια μου… Ιδού το δραματουργικό τρίπτυχο που κινεί την νέα ταινία του Κλαπίς με φόντο-συμπρωταγωνιστή τους θρυλικούς αμπελώνες της Βουργουνδίας. Ο 35άρης Ζαν (Μαρμαΐ) μετά από 10ετή παραμονή σε διάφορες χώρες της οικουμένης έχει εγκατασταθεί με την ισπανίδα σύντροφό του και το αγοράκι τους στην Αυστραλία, όπου παράγει κρασί. Αλλά εμείς τον βρίσκουμε στην πατρογονική Βουργουνδία, όπου καταφθάνει εσπευσμένα λίγο πριν τον θάνατο του άρρωστου πατέρα του (Καραβακά, τον βλέπουμε σε «γονικά» φλασμπάκ). Μαζί με τον μικρότερο αδελφό του, Ζερεμί (Σιβίλ), και την βενιαμίν-αδελφή, Ζιλιέτ (Ζιραρντό), – η οποία έχει άτυπα πάρει τη σκυτάλη της καλλιέργειας και οινοποίησης των καρπερών στρεμμάτων της οικογένειας– ο Ζαν θα προσπαθήσει να βρεθεί βιώσιμη λύση για το μέλλον της γης τους. Παράλληλα με τις αδελφικές συζητήσεις, διαφωνίες και αποφάσεις, παρακολουθούμε και τα προσωπικά του καθενός τους (ο Ζερεμί, ας πούμε, είναι παντρεμένος με την θυγατέρα του μεγαλοκτηματία της περιοχής), καθώς τέσσερις εποχές και δυό τρύγοι στήνουν το οινικό-χρονικό πλαίσιο.

Διότι, βέβαια, εκείνο που ενδιαφέρει, ή και γοητεύει, περισσότερο τον Κλαπίς είναι τα αμπέλια, η φροντίδα τους και η παραδοσιακή, τελετουργική (και χρυσοφόρα) κρασοπαραγωγή. Κοντινά στα κλήματα, πλάνα από ντρόουν στις καλλιέργειες, time-lapse, split-screen, και ποιητική καταγραφή των τεσσάρων εποχών υμνούν τα κρασιά της Βουργουνδίας, συνοδεία όμορφης μουσικής. Έχει κάτι ντοκιμενταρίσικο ο τρόπος που κινηματογραφεί την ιστορία ο Κλαπίς –ακόμη και στις σκηνές με… ανθρώπινο ενδιαφέρον. Και η αφήγησή του συνδυάζει όμορφα το μοντέρνο με το παραδοσιακό. Δυστυχώς, όμως, παρά τις καλές ερμηνείες και τους αρκετά φυσικούς διαλόγους (που πετάνε και το αστειάκι τους), οι χαρακτήρες εμφανίζονται κάπως μονοδιάστατοι και αβαθείς, ενώ οι γυναικείοι ρόλοι είναι όλοι χαρακτηριστικά αδύναμοι. Α, κι είναι και το voice-over του Ζαν, που μας τα χαλάει επίσης…

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες