ΤΡΙΤΗ 19 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2017
Κινηματογράφος | Ταινίες

Αυτή η Γη Είναι Δική μας , 2017 (Chez nous)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Λικά Μπελβό
Σενάριο
Λικά Μπελβό, Ζερόμ Λερουά
Πρωταγωνιστούν
Εμιλί Ντεκέν, Γκιγιόμ Γκουί, Αντρέ Ντισολιέ, Κατρίν Ζακόμπ, Αν Μαριβάν, Πατρίκ Ντεσκάν, Σαρλότ Ταλπέρ
Διάρκεια
117
Χώρα
Γαλλία, Βέλγιο
Είδος
Κοινωνικοπολιτικό δράμα
Πρεμιέρα
07 Σεπτεμβρίου 2017

Η ανάδειξη μιας ευσυνείδητης διαζευγμένης νοσοκόμας σε υποψήφια δημοτική σύμβουλο του ανερχόμενου εθνικιστικού κόμματος της Γαλλίας, σε μια ενδιαφέρουσα, καλοβαλμένη, μα όχι αξέχαστη ταινία με καλούς πρωταγωνιστές.

Η Πολίν (Ντεκέν, πάντα αξιόπιστη), χωρισμένη αυτοαπασχολούμενη νοσοκόμα με δυο παιδιά, τρέχει νυχθημερόν στους ασθενείς της στην προλεταριακή πόλη της βόρειας Γαλλίας, όπου ζει. Ο κόσμος την αγαπάει, η ίδια είναι ευσυνείδητη, εργατική, προσηνής. Καλή περίπτωση για δημοτική σύμβουλος –σκέφτεται ο καταξιωμένος γιατρός και οικογενειακός φίλος, Μπερτιέ (υπέροχος ο βετεράνος Ντισολιέ), που έχει παλαιόθεν δεσμούς με το RNP (Ανανεωμένο Εθνικό Κόμμα, όπως ονομάζεται εδώ το πασίγνωστο Εθνικό Μέτωπο της Μαρίν Λεπέν). Κι ενώ με τα πολλά η ανυποψίαστη νοσοκόμα πείθεται (πείθεται, δηλαδή, να γίνει μέχρι και ξανθιά ενόψει δημοτικών εκλογών…), αρχίζει και το φλερτ της με τον Στεφάν (Γκουί) τον εφηβικό της έρωτα που δουλεύει ως προπονητής ποδοσφαίρου. Ο Στεφάν, όμως, έχει παρελθόν με το RNP. Και μάλιστα, με το μιλιταριστικό, βίαια εθνικιστικό σκέλος του… Κι επειδή τυχόν αποκάλυψη του αναδυόμενου ειδυλλίου της υποψήφιας-νοσοκόμας μπορεί να γίνει όπλο στα χέρια των αντιπάλων, το κόμμα αναλαμβάνει κι εδώ δράση. Για να έρθει το ξερό, ορθάνοιχτο φινάλε να αποδείξει ότι κάποια πράματα δεν αλλάζουν στις νοοτροπίες των ανθρώπων.

Ομολογώ πως περίμενα περισσότερα από τον βέλγο ανατόμο-σκηνοθέτη του εξαιρετικού «38 μάρτυρες» σε αυτό το «ραντεβού» του με την εθνικιστική ακροδεξιά της Γαλλίας. Όχι πως η ταινία δεν έχει ενδιαφέρον και ψαχνό: η σκηνή, ας πούμε, όπου στελέχη του κόμματος δασκαλεύουν υποψήφιους και εθελοντές για το πώς πρέπει να συμπεριφέρονται/ να μιλάνε, ώστε να ρίχνουν στάχτη στα μάτια των «αντιπάλων», είναι αποκαλυπτική. Επίσης καλή, η σύνδεση της ατομικής ιστορίας της Πολίν με το ευρύτερο πολιτικοκοινωνικό φαινόμενο της ρατσιστικής ακροδεξιάς (η Ζακόμπ πλάθει ένα απωθητικά πειστικό alter ego της Λε Πεν), και η αποστροφή του αριστερού, συνδικαλιστή πατέρα (Ντεσκάν) της Πολίν στο άκουσμα της υποψηφιότητας της κόρης. Μολαταύτα, το σενάριο επαφίεται περισσότερο απ’ όσο θα’πρεπε σε συμπτώσεις, ενώ σα να απουσιάζει η υπαινικτική αποστασιοποίηση που έχει επιδείξει ο Ντελβό σε προηγούμενες ταινίες του. 

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες