ΤΡΙΤΗ 19 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2017
Κινηματογράφος | Ταινίες

Πικαδέρο , 2015 (Pikadero)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Μπεν Σάροκ
Σενάριο
Μπεν Σάροκ
Πρωταγωνιστούν
Μπάρμπαρα Γκοενάγκα, Ζόριον Εγκουιλόρ, Γιοσέμπα Ουσαμπλάγκα, Ιλένια Μπαλιέτο, Βίκτορ Μπενζουμέα, Λαντέρ Οταόλα
Διάρκεια
98
Χώρα
Ηνωμένο Βασίλειο, Ισπανία
Είδος
Παράδοξη δραμεντί
Πρεμιέρα
14 Σεπτεμβρίου 2017

Ενδιαφέρον, αρτίστικο σκηνοθετικό ντεμπούτο για ένα ατυχές νεαρό ζευγάρι, που αδυνατεί να βρει καβάτζα για πήδημα στο καταθλιπτικό, μονότονο και σμπαραλιασμένο από την οικονομική κρίση βασκικό χωριό τους…

Πριν απ’ όλα: τα τρία αστεράκια της αξιολόγησης, όπως και η ίδια η ταινία, «αφορούν» τον ψαγμένο, σινεφιλικό θεατή, που θέλει να έχει άποψη για το πολυβραβευμένο ντεμπούτο του Σκωτσέζου (!) Σάροκ, που διαδραματίζεται στη Χώρα των Βάσκων, μιλάει άψογα βασκικά (όλοι οι ηθοποιοί είναι Βάσκοι), και θυμίζει, δεδηλωμένα, Καουρισμάκιˑστο υπόκωφο σουρεαλιστικό χιούμορ, στην φρενήρη ακινησία (ωχ, άρχισαν τα δύσκολα), στην χαμηλότονη εκκεντρικότητα των ηρώων. Στη σκηνή με το πρώτο ραντεβού του ειδικευόμενου εργάτη, Γκόρκα (Ουσαμπιάγκα), με την φοιτήτρια, Άνε (Γκοενάγκα), έρχεται η κουβέντα σε αγαπημένους ζωγράφους, και πέφτει, μεταξύ άλλων, στο τραπέζι (του υπέροχα εικαστικού καφέ) ο Έντουαρντ Χόπερ. Ε, κάτι από την ασφυκτική ακινησία που αναδίδουν οι πίνακες του κορυφαίου Αμερικανού ζωγράφου βγάζουν πολλά από τα στατικά, προμελετημένα και αναπάντεχα πολύχρωμα πλάνα του Σάροκ.

Εναλλάσσοντας τέτοια ακούνητα «περιγραφικά» πλάνα χώρων (όπως ο επανερχόμενος πάγκος στον σταθμό του τρένου) με μινιμαλιστικούς και (κάπως υπερβολικά) αργούς διαλόγους, ο Σάροκ μας αφηγείται τα εξής: στην επιμονή της πιο προχώ (και ίσως πιο έξυπνης) Άνε να ολοκληρωθεί το φλερτ με σεξ, ψάχνει ο ακοινώνητος, ολιγόλογος και εμφανισιακά πολύ μέτριος Γκόρκα για «πικαδέρο» (υπαρκτή βάσκικη λέξη για την «καβάντζα πηδήματος σε δημόσιο χώρο»). Κι έρχεται μια σειρά από ατυχείς συμπτώσεις, και δεν τους κάθεται η φάση –κι είναι και η κρίση de puta, που τσιγκουνεύεται δουλειές, και φεύγουν οι νέοι, ο ένας για Γερμανία (απολαυστικός ο Οταόλα στο ρόλο του ροκαμπιλά συνάδελφου του Γκόρκα που πάει γκασταρμπάιτερ), η άλλη, η Άνε, για το Εδιμβούργο… Και ο Γκόρκα μένει ακόμη με τους δικούς του (φοβερές οι εντελώς σουρεάλ σκηνές στο ασφυκτικό οικογενειακό καθιστικό φάτσα στην τηλεόραση), και τα φτερά του είναι ψαλιδισμένα –ή, μήπως τελικά, όχι; Πιθανόν, γύρω στα μισά, να σας κουράσει ο ράθυμος αφηγηματικός ρυθμός, τα ατέλειωτα γκροπλάν που ζουμάρουν μέσα απ’ τα πρόσωπα στις ψυχές των δυο ηρώων… Μην παραιτηθείτε. Αυτή η παράδοξα παραβολική μικρή ταινία φωτίζει τόσα πολλά –και ουσιαστικά!– για την χωρίς προοπτικές ζωή στην επαρχία των Βάσκων. Με μια τύπου Μπάστερ Κίτον μελαγχολική κωμικότητα, ο υποσχόμενος Σάροκ φτιάχνει το πορτρέτο ενός τόπου –που κατοικείται από αρχετυπικά πρόσωπα-αερικά.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες