Κινηματογράφος | Ταινίες

Στο Τέλος του Τούνελ , 2016 (Al final del túnel)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ροδρίγο Γκράντε
Σενάριο
Ροδρίγο Γκράντε
Πρωταγωνιστούν
Λεονάρντο Σμπαράλια, Κλάρα Λάγο, Πάμπλο Ετσάρι, Φεντερίκο Λούπι, Ούμα Σαλδουέντε, Βάλτερ Ντονάδο, Λάουρα Φαϊένσα, Κριστομπάλ Πίντο
Διάρκεια
120
Χώρα
Ισπανία, Αργεντινή
Είδος
Θρίλερ αγωνίας
Πρεμιέρα
21 Σεπτεμβρίου 2017

Ένα τούνελ διαρρηκτών, οι θυρίδες μιας τράπεζας, και ο πολυμήχανος παραπληγικός κομπιουτεράς που μένει δίπλα στην τράπεζα συνυπογράφουν ένα φιλμ αγωνίας και ανατροπών, που τέρπει παρά τα κάποια κουσούρια του.

Ο Χοακίν (Σμπαράλια), τεχνικός υπολογιστών, ζει στο πολύ μεγάλο σπίτι του στο Μπουένος Άιρες καθηλωμένος σε αναπηρικό αμαξίδιο μετά από τροχαίο, στο οποίο έχασε γυναίκα και παιδί. Ψυχολογικά είναι χάλια, οικονομικά επίσης, εξού κι αποφασίζει να νοικιάσει ένα δωμάτιο του σπιτιού στην σέξι και πολυλογού χορεύτρια (καμπαρέ, όχι μπαλέτου), Μπέρτα (Λάγο), και την 6χρονη κόρη της –η οποία δεν μιλάει εδώ και δυο χρόνια. Η έλευση των δυο θηλυκών φέρνει ένα ισχνό αεράκι αλλαγής στη ζωή του. Η τεράστια, όμως, αλλαγή προκύπτει, όταν στο υπόγειο, όπου ο ανάπηρος χήρος δουλεύει ώρες με τους υπολογιστές του, θα αρχίσει να ακούει φωνές από την μεσοτοιχία. Με στηθοσκόπιο αρχικά, και μετά με μικροκάμερα χωμένη στον τοίχο κι άλλα τεχνολογικά καλούδια, ο Χοακίν θα ανακαλύψει πως στο διπλανό υπόγειο κάτι τύποι, με αρχηγό κάποιον Γκαλερέτο (Ετσάρι), σκάβουν τούνελ για να ληστέψουν τις θυρίδες παρακείμενης τράπεζας. Οπότε κι εκείνος στήνει το δικό του κόντρα-σχέδιο στο σχέδιο των διαρρηκτών…

Ήδη μ’ αυτά τα διαπιστευτήρια, το φιλμ του Γκράντε συνιστά μια ενδιαφέρουσα μίξη χιτσκοκικής αγωνίας και νέο-νουάρ. Όμως, το σενάριο επιφυλάσσει κάμποσες ακόμη αποκαλύψεις-ανατροπέςˑ για την ταυτότητα της Μπέρτα, την μουγκαμάρα της μικρής, για το θεομελετημένο σχέδιο του Χοακίν, ή (αυτή είναι η καλύτερη) για τον ρόλο ενός γηραλέου αστυνομικού διευθυντή (Λούπι) στην όλη υπόθεση. Γυρισμένη κατά κύριο λόγο στο εσωτερικό του σπιτιού, του τούνελ, και της τράπεζας, με εξαιρετικούς φωτισμούς, ήχο, και μοντάζ, η ταινία σε κρατάει σε αγωνία (εντάξει, η σκηνή όπου η Μπέρτα χορεύει ηδυπαθώς στον Χοακίν, θα μπορούσε και να λείπει), ενώ, ευτυχώς, κανένας από τους χαρακτήρες δεν είναι μονοδιάστατα καλός ή κακός. Βέβαια, για να πούμε την αλήθεια, ορισμένα σεναριακά γυρίσματα παραείναι ξύπνια, ενώ ο κακός χαμός του φινάλε μαξιμαλίζει εξόφθαλμα αφαιρώντας πόντους από την τελική αξιολόγηση.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες